Merci a mes pyjamas

Ρετροβιζιόν

2010-08-30T14:59:00.000-07:00

Islands

2010-08-24T10:25:00.000-07:00

Στο Μπίστι ανέβηκα παραπάνω μέσα στα πεύκα και ξάπλωσα πάνω στις πευκοβελόνες εκτελώντας πνευματική φακιρική, ν' αδειάσει το τσιμέντο από μέσα μου, να ακουμπήσει το σώμα χώμα. Κλαδιά κατάξερα πεύκων με γρατζούνιζαν και ζουζούνια με γαργαλούσαν. Δεκτικός σε κάθε αίσθηση. Μύριζε το ρετσίνι, πιο συγκεκριμένος ο κόσμος από κάποιον χωμένο σ'ένα αρωματικό πευκοδάσος δε γίνεται. Το Μάη στο Hampstead heath είχα χαθεί μέσα στα δέντρα και έβρεχε, ο αέρας μύριζε ελάχιστα, μούχλα και βροχή, κανένα αιθέριο έλαιο, τόσο εύφορο χώμα και καμμιά μυρωδιά.
Εδώ όλα είναι του χεριού σου, το δάσος πάντα μικρό, η θάλασσα ποτέ τόσο μεγάλη ώστε να μη βλέπεις ένα απέναντι νησί, ένα βράχο. Ο κόσμος σε compact έκδοση. Η χώρα αυτή, μπουκαλάκι μικρό αιθέριο έλαιο.

Βράδυ στην Αθήνα το μυαλό πετάει.

2010-08-10T13:21:00.000-07:00

Λέρος, Κάλυμνος, Πάτμος ινσταντανέ.

Τι να ναι η Ευρώπη?

2010-08-04T09:49:00.000-07:00

"...Εδώ δεν ήταν Αυστραλία. Μπορεί τίποτα απ'τον αέρα και τον ουρανό και τη γη να μη θύμιζε Ελλάδα, ωστόσο αναγνώρισε τη σκαιότητα και την αγένεια των ανθρώπων, θυμήθηκε και πάλι αυτή τη σκληρότητα. Θαρρείς και την επισκέφτηκαν ξανά μακρινές αναμνήσεις, κατάλαβε ότι αυτή η πόλη ήταν πραγματικά ευρωπαϊκή, και μ'αυτό εννοούσε αρχαία. Ο άντρας της αποκαλούσε τους Αυστραλούς ακαλλιέργητους και τους περιφρονούσε γιαυτό, τώρα καταλάβαινε ακριβώς τι εννούσε. Δεν είχε να κάνει με την παιδεία ή με την τάξη στην οποία είχες γεννηθεί. Είχε να κάνει με τη θέση σου στον κόσμο. Εκείνη είχε γεννηθεί σε μια απόμερη γωνιά μιας κατεστραμμένης ρημαγμένης Ευρώπης, παρόλα αυτά ένιωθε πως βρισκόταν στο κέντρο του κόσμου. Ως Ελληνίδα ήξερε ότι ήταν στο κέντρο του κόσμου. Μέσα σε τρεις μέρες μόνο, είχε καταλάβει πως οι Λονδρέζοι ήξεραν πως βρίσκονταν στο κέντρο του σύμπαντος. Δεν μπορούσε παρά να αναρωτηθεί πως θα ήταν αν είχε έρθει εδώ, εάν είχε μεταναστεύσει εδώ, αντί να πάει στην Αυστραλία, εάν είχε παραμείνει στην Ευρώπη. Τότε μάλλον δε θα ένιωθε αυτή τη δίψα για κάτι άλλο, πράγμα που γιαυτήν αποτελούσε την ουσία κάθε Αυστραλού. Ο νέος κόσμος. Συνειδητοποίησε ότι ζήλευε αυτούς τους ψυχρούς, σκυθρωπούς Λονδρέζους. Ταυτόχρονα όμως θαύμαζε και το γεγονός ότι αποδέχοντας αυτά τα λίγα που είχε πλεόν να τους προσφέρει η Ευρώπη..."

Συνταρακτικός ο Τσιόλκας, ελπίζω η "Νεκρή Ευρώπη" να βρει το κοινό της στην Ελλάδα, μόνο ένας Έλληνας της διασποράς μπορεί να μιλήσει έτσι οικουμενικά και όχι στενάχωρα. Άλλωστε και ο Ταχτσής το Τρίτο Στεφάνι το πλεόν ελληνικό έργο, στην Αυστραλία το έγραψε..

Tις πιο σοφές κουβέντες για ένα θέμα τις ακούς από ανθρώπους που βρίσκονται για καιρό εκτός του θέματος. Η καλύτερη και πιο γνήσια ελληνικότητα βιώνεται εκτός Ελλάδος από τη διασπορά την αναγκαστική ή την επιλεγμένη, η ευρωπαϊκότητα από ανθρώπους που γυρίσαν όλες τις ηπείρους, η καλύτερη σχέση βιώνεται από ανθρώπους που μείναν καιρό χωρίς σχέση και ξέρουν τη μοναξιά., ο πλούσιος που έχει υπάρξει φτωχός έχει πράγματα να πει, οι πρώην παράταιροι είναι οι πιο ταιριαστοί στο τέλος..πρώτα εκτός και μετά εντός οφείλεις να ζήσεις αν θες να κατανοήσεις βαθεία και αληθινά.

Τι διαβάζω τώρα.

2010-07-28T10:00:00.000-07:00

" δεν είχα κοιμηθεί πολύ από τη μέρα που έφυγα από την Ελλάδα. Η Τζούλια ήθελε να ταξιδέψω μαζί της ως τη Θεσσαλονίκη, εγώ όμως αρνήθηκα. Όταν επέστρεψα στην Αθήνα, μ έπιασε ξαφνικά νευρικότητα, οι Έλληνες είχαν αρχίσει να μου τη δίνουν. Θύμωνα με την αδιαφορία τους στη θέα των ζητιάνων και των τσιγγάνων στους δρόμους, απεχθανόμουν την ξινή αποδοκιμασία τους για τους καινούργιους μετανάστες που είχαν έρθει στη χώρα τους. Δεν άντεχα την εμμονή τους με τη συσσώρευση αποκτημάτων: Prada, Gucci, Versace. Δεν μπορούσα να νοιώσω βολικά και πάλι στην πόλη. Ήταν σάμπως ο χρόνος που πέρασα στο χωριό να είχε ξεβουλώσει τις αισθήσεις μου, να είχε καθαρίσει την αντίληψη μου. Ένιωθα ότι αντιλαμβανόμουν τον κόσμο μέσα από το πετσί κάποιου άλλου. Ο θόρυβος, η βρόμα, η σκόνη της πόλης- όλα μου φαίνονταν ότι είχαν οξυνθεί. Δεν μπορούσα να βρω ηρεμία. "

" Νεκρή Ευρώπη" του Christos Tsiolkas.

Matisse

2010-07-26T09:38:00.000-07:00

Happy colours by celsius

2010-07-02T23:40:00.000-07:00

Κοιταζόμαστε στον καθρέφτη

2010-06-05T12:21:00.000-07:00

"Η κρίση τσάκισε τον πιο σάπιο κρίκο της αλυσίδας, έτσι χάθηκαν ξαφνικά όλες οι βεβαιότητες των Ελλήνων πάνω στις οποίες έχτισαν τη ζωή τους τα τελευταία 40 χρόνια. Το όνειρο του μέσου Ελληνα ήταν ξεκάθαρο και είχε στάδια υλοποίησης. Πρώτος στόχος η αγορά ενός σπιτιού στην Αθήνα. Μετά σπουδάζουμε τα παιδιά και προσπαθούμε να τα διορίσουμε - συνήθως τα πιο αδύναμα- στο Δημόσιο. Μετά παίρνουμε από ένα αυτοκίνητο στο κάθε παιδί μόλις πάρει το πτυχίο και με δάνειο αγοράζουμε ένα ακόμη σπίτι για την κόρη. Μόλις κλείσει αυτός ο κύκλος, με ένα άλλο δάνειο παίρνουμε εξοχικό. Οποιος δεν αντέχει αυτή την αγορά επισκευάζει το πατρικό του στο χωριό και ετοιμάζει την ανέμελη επιστροφή του στη γενέτειρα. Με σίγουρο εισόδημα μια σταθερή σύνταξη, την καλύτερη στην Ευρώπη, σε σχεδόν νεαρή ηλικία μεταξύ 55 και 60 ετών αράζει στην επαρχία και απολαμβάνει τους κόπους μιας ζωής στην πόλη. Για όσους δεν πρόλαβαν, τα όνειρα αυτά τώρα γίνονται εφιάλτης. Ουδεμία από τις μέχρι σήμερα βεβαιότητες υπάρχει. "

από τα ΝΕΑ του Σαββάτου

Lyon no 2.

2010-06-02T12:54:00.000-07:00

Destination Lyon

2010-06-01T14:44:00.000-07:00

Οι Γάλλοι προετοιμάζονται για τα 40 εργάσιμα χρόνια σύνταξης, με ήπιο τρόπο από τα μέσα δημιουργείται η νέα κοινή γνώμη αποδοχής..και αργήσανε λένε οι εφημερίδες
Τις Κυριακές οι άδειες πλατείες έχουν αστέγους, clochards που σου ζητούν ψιλά, τις υπόλοιπες μέρες χάνονται μέσα στο πλήθος..
είναι αδύνατοι οι μερίδες στα εστιατόρια προς το λιγοστό, πρώτο δεύτερο πιάτο, επιδόρπιο κλασσικά, λίγο ψωμί, καλή κουζίνα
διαγώνιες κρατημένες μπαγκέτες διασχίζουν την πόλη σαν τη φωτογραφία του Bresson με το αγοράκι στο πατίνι με το ψωμί..
η πόλη είναι χαλαρή, με δίκτυο μετρό ποδηλάτων λεοφορείων τραμ, όλα είναι κοντά
παίρνουν pride στο Rhone-Alpes departement, δεν είναι υδροκέφαλο κράτος, κάθε περιοχή είναι περήφανη και σπονσοράρει με μια πλήρη μηχανή δουλειές, κουλτούρα, επενδύσεις, πάντα σε τοπικό επίπεδο..o ανταγωνισμός μεγάλος, αν δεν είναι η Lyon θα ναι η Grenoble κοκ..σοβαροί άνθρωποι
μου χαν λείψει τα γαλλικά, διαβάζω με μανία ότι πέσει στα χέρια μου, παίρνω περιοδικά, απομνημονεύω εκφράσεις, λέξεις, η ροή της γλώσσας που την ακούμε πια όλο και λιγότερο..
ο κόσμος σαφώς δεν μοιάζει στις κινήσεις με τους γερμανούς είναι πιο ηδονιστές και στη μορφή, ο καιρός ζεστός και υπάρχει μια ηδύτητα σχεδόν μεσογειακή παρόλο που η μεσόγειος είναι μακριά, τα δυο ποτάμια βλέπεις που ενώνονται στην καρδιά της πόλης, οι λόφοι..παντού όμως με μέτρο, τάξη, σεβασμός στο πάρκινγκ, στο δημόσιο χώρο, στην καθαριότητα, τίποτε το ξέκωλο, κάθε θέση πάρκινγκ πληρωτέα, αλλιώς έχει και ποδήλατα δημόσια..

η ελλαδίτσα μας παραπαίει στα media κάπου μεταξύ μιας πραγματικότητας που έρχεται ταχέως, μιας που βιώνεται και μιας που είναι θρίλερ του μέλλοντος..
η μαγκιά σήμερα είναι να σαι νέος και να πας στην Ευρώπη να δουλέψεις, δεν υπάρχουν σύνορα..εμείς που μένουμε θα τα λουστούμε, στα άνυδρα οροπέδια μεταξύ Βουλής των Ελλήνων και ΠΑΜΕ..

Κολλήσει κολλήσει μ αυτό..

2010-05-25T08:06:00.000-07:00

"No dawn, no day, I'm always in this twilight
In the shadow of your heart"

Ένα σκ στη Μάνη.

2010-04-19T09:19:00.000-07:00

Μάνη χωρίς περπάτημα δε γίνεται, μια κατάβαση στο Τηγάνι με τα βότανα, τις μυρωδιές, και μια επίθεση στο ακρωτήρι Ταίναρο, βγάζεις από τη φυλακή της πόλης την άνοιξη των χρωμάτων που κρύβεις μέσα σου.

Just wondering.

2010-04-10T15:37:00.001-07:00

Τι ωραίο που είναι το soundtrack του abrazos rotos..., διαβάζω τη "δυνατότητα ενός νησιού" του Μισέλ Ουελμπέκ, ο ήρωας έχει κάτι από κόμικ καταστροφής, ένας επαγγελματίας προβοκάτορας, που σιχαίνεται το γήρας του, ζηλεύει ότι είναι κάτω από 25 χρονών, γι'αυτόν νόημα της ζωής είναι το πουλί του να βρίσκεται στο στόμα μιας γυναίκας, άντρας=επιθυμία να είσαι συνέχεια μέσα σε ένα κόλπο, τρομερό, πεπεισμένος ότι η ζωή μόνο έτσι είναι αληθινή, ορμόνες, εκφορτίσεις.. το συναίσθημα είναι μπελάς, ο σύγχρονος κόσμος τα χει αποπροσανατολίσει όλα, παιδιά, λεφτά, όλα έχουν γίνει και όλα φέρνουν όλο και περισσότερα προβλήματα, το ένα αδιέξοδο γεννά ένα χειρότερο...είναι εντυπωσιακά προβοκάτορας ο Ουελμπέκ, καλό βιβλίο, θυμίζει Σελίν αλλά στο πιο καρτουνίστικο λόγω 21ου αιώνα..έχει και επιστημονική φαντασία μέσα, αν έλληνας συγγραφέας έβγαινε να μιλήσει έτσι θα γινόταν χαμός, άσε που η χώρα δεν πρόκειται να θρέψει τέτοια αντιδραστικά μυαλά με άποψη και κόνσεπτ, η σώτη υπάρχει αλλά είναι σοφτ, παραμένει ελληνίδα με φαμίλια και τέτοια βάρη και στη γραφή της, ο Ουελμπέκ είναι πλανήτης μόνος, ολομόναχος, μόνο μια άγρια ανταγωνιστική αλλά και φιλελεύθερη κοινωνία μπορεί να δημιουργήσει τέτοιον αντιδραστικό λόγο, τέτοιο χειμαρώδη θυμό που στο τέλος αναρωτιέσαι πόσο αληθινός είναι.

Τελικά ότι πιο "ορίτζιναλ" έχει βγει τελευταία σαν ιδεολογική πλατφόρμα και παρουσίαση στη χώρα είναι η Τζούλια, το ελληνικό ξανθό ελλειπές ανορθόγραφο άλτερ έγκο ενός βουβού Ουελμπέκ, η απόλυτη απενοχοποιημένη φαντασίωση του συγγραφέα, ο ένας το ρίχνει στο μυαλό η άλλη στο κορμί. Μια κουβεντούλα Ουελμπέκ Τζούλιας στις κάμερες πιστεύω θα γινόταν παγκόσμιο instant classic.

Μ' αρέσει ο Ελύτης.

2010-03-20T04:30:00.000-07:00

Ο Νόμος που είμαι δε θα με υποτάξει.

Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία.

Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω απ΄τη Γη ποτέ σου δε θα μπορέσεις να σταθείς πάνω της.

Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε.

Τρώγε την πρόοδο και με τα φλούδια και με τα κουκούτσια της.

Δίνε δωρεάν το χρόνο αν θες να σου μείνει λίγη αξιπρέπεια.

Ιδιώτευε μες στο Ανερυθρίαστο.

Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις εξουσίες θα ήταν αληθινή σωτηρία.

Το "κενό¨ υπάρχει όσο δεν πεφτεις μέσα του.

Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά.

Δεν εγεννήθηκεν ακόμη ο Μαγγελάνος ενός τριαντάφυλλου.

Όποιος μπορεί και φορτίζει την ερημία έχει ακόμη ανθρώπους μέσα του.

Ένα σώμα γυμνό είναι η μοναδική προέκταση της νοητής γρμμής που μας ενώνει με το μυστήριο.

Όταν ακούς "τάξη" ανθρώπινο κρέας μυρίζει.

Classic viewpoints.

2010-03-08T09:18:00.001-08:00

To Δεκέμβρη του 2008 πήγα για πρώτη φορά στην Αμερική, στο Σαν Φρανσίσκο. Από κει πήραμε ένα βαν ημερησίων εκδρομών που οργανώνει εκδρομες στην κοιλάδα Yosemite, 350 km να πας και άλλα τόσα να ρθεις σε μια μέρα , δείχνει και το πως βλέπουν οι αμερικάνοι την έννοια της απόστασης, πού στην ελλάδα θα έκανες 700 km από την Αθήνα σε μια μέρα για να δεις ένα διάσημο φαράγγι?
Ελάχιστα είδα, απλά θυμάμαι την ωραία διαδρομή, την αίσθηση του φαρ ουέστ, το πως η αμερικάνικη κουλτούρα της μετακίνησης και της αναζήτησης του άγριου, του απάτητου, πιο πέρα, πιο πέρα, έχει εντυπωθεί πια στο συλλογικό ασυνείδητο του δυτικού κόσμου.
Το Yosemite είναι πολύ διάσημο, σαν τη Βάλια Κάλντα να πεις. Το φωτογράφισε και το ανέδειξε ο αρχετυπικός αμερικάνος φωτογράφος του 20αιώνα, ο Ansel Adams που έκθεση του έχει τώρα στο Μουσείο Μπενάκη. Είναι τόσο δυνατός φωτογράφος, οι φωτογραφίες του τόσο άμεσες και λατρευτικές της αμερικάνικης φύσης από τα βουνά της αλάσκας μέχρι τις ερήμους της αριζόνας, αυτής που βλέπουμε από μικροί στις ταινίες, εποποιία του φαρ ουέστ. Ύμνος στην ομορφιά του φυσικού κόσμου που ζούμε αλλά και ύμνος στη μαστοριά ενός μεγάλου καλλιτέχνη που έφτασε στα όρια τους τις φωτοσκιάσεις του γκρίζου, που αναδυκνείουν τη φύση σε υπερκόσμιας ομορφιάς σκηνικό για αποτύπωση.
Η Αμερική που ο καθένας κουβαλάει στο ασυνείδητο του, της αέναης αναζήτησης, εκτίθεται σε 72 εικόνες στο Μπενάκη. (η πρώτη φωτό του A.Adams, η δεύτερη καρτποστάλ από τα 60's, οι τελευταίες δικές μου στη βιαστική επίσκεψη των 2 ωρών στο πάρκο Yosemite).

Άνοιξη 2010

2010-03-05T08:43:00.000-08:00

Φέτος η άνοιξη τσουρουμαλιασμένη, σαχαρική, πολύ νωρίς, αφύσικη, σαν σε δοκιμαστικό σωλήνα, αραιά σύννεφα κάθονται έξω από το μπαλκόνι, σούρουπο.
Είμαστε σ 'αυτήν την πόλη πειραματόζωα ή ακόμα μπορούμε να βλεπουμε έναν ανοιχτό ουρανό και να διαφεύγουμε? Όπως λέει και ο Ελύτης, αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη, ποτέ δεν θα μπορέσεις να σταθείς πάνω της.

Kalo kouragio!

Ταξιδιωτικό

2010-02-06T16:39:00.001-08:00

Il faut pas ecouter les autres, d'accord?

2010-02-02T12:25:00.001-08:00

Tu m aimes, je t'aime ou est le probleme?

Amadou et Mariam

Paris

2010-02-02T11:47:00.000-08:00

Οι φωτό ενός φίλου από το Παρίσι. Το ψυγείο μυρίζει μούχλα από ποικιλία μισασάπιων μαλακών τυριών που με απωθούν λίγο, προσπαθώ να σπάσω τη γεύση τους με λαδοπαξιμαδο κυθήρων, εξαιρετικό trademark προϊόν που πρέπει να βρει προώθηση στο εξωτερικό. Το Παρίσι παραμένει πολυπρόσωπο, έθνικ, με τις αφρικάνικες γειτονιές, τα γαλλικά τα μελανζέ με το βαρύ ρο των αφροεμιγκρέδων, και ένα υπέροχο κομμάτι των Amadou et Mariam από το Μπαμακό με τα απίθανα γαλλικά τους σε ταξιδεύει μακριά.

Iconic 80's

2010-01-30T09:51:00.001-08:00

...The singer's androgynous look — complete with a porcupine-style hairdo — made her one of the most colorful personalities to grace the European pop scene, while her moniker, Desireless, was reportedly inspired by her voyage to India and her subsequent interest in its philosophy of acceptance and inner serenity. She released her first album, François in 1990, with the opening track "Qui Sommes-Nous?" becoming her third and last hit (the second one was "John" in 1988). Then she decided to take a break and gave birth to a daughter, Lili. Desireless's second album, I Love You, came out in 1994. This time, she co-wrote all of the compositions, which rendered the album more quiet and personal. Though the release was generally well-received, the lack of promotion made it short-lived. In 1995, the artist decided to abandon city life and move to a picturesque rural area with her boyfriend and daughter..

Για ένα καλύτερο Next Top Model.

2010-01-28T10:52:00.001-08:00

ΩΠΑΑ!!!

2010-01-26T08:26:00.001-08:00

Μακριά σου ένα χρόνο αγάπη μου,
μακριά σου ένα χρόνο δεν ανάσανα.
Μακριά σου ένα χρόνο δεν ανάσανα,
δεν αντέχω σ' άλλο πόνο σ' άλλα βάσανα.

Την πίκρα την μεγάλη αγάπη μου,
την πίκρα την μεγάλη δεν την μπόρεσα.
Την πίκρα την μεγάλη δεν την μπόρεσα,
ξαναγύρισε και πάλι σε συγχώρεσα

Life in copy paste.

2010-01-22T15:53:00.000-08:00

i had to create an equivalent for what i felt about what i was looking at- not copy it.
i had to create an equivalent for what i felt about what i was looking at- not copy it.
i had to create an equivalent for what i felt about what i was looking at- not copy it.
i had to create an equivalent for what i felt about what i was looking at- not copy it.
copy it
copy it
copy it

:)

Georgia O keefee

2010-01-07T09:38:00.000-08:00

Τις τελευταίες μέρες μου αρέσει να φαντάζομαι τους πίνακες της Georgia o'Keefee,

κάποιοι ζωγραφισμένοι στην έρημο του New Mexico όπου πέρασε πολλά χρόνια αγαπώντας αυτό το είδος φύσης, πέθανε 99 χρονών, όχι γκλάμορους σαν τη Φρίντα Κάλο και πιθανόν πιο ευτυχισμένη και χωρίς πόνους.

με χαλαρώνει στις καθημερινές κινήσεις να σκέφτομαι αυτούς τους χρωματισμούς που διατρέχουν σαν σεντόνια το χώρο άλλοτε παίζοντας άλλοτε σημαίνοντας ένα λουλούδι,

μια ζωγραφική που διατρέχει το χώρο, που δεν έχει καμμιά επιθετικότητα, απλά γεννήθηκε και διασπείρεται στο άπειρο, στον αέρα ακτινοβολώντας ενέργεια και ζωή.

Ευτυχώς που μένουν πίσω τα έργα.

2009-12-20T23:26:00.001-08:00

Ανατολή στη χερσόνησο του Σινά, χωρίς λόγια.

2009-12-18T13:25:00.000-08:00

Σκόρπιες σκέψεις για την 6η Δεκέμβρη.

2009-12-06T04:32:00.000-08:00

Τίποτε δεν είναι εύκολο στη ζωή. Αλλά το λάθος που έχει κάνει η ζωή με τη νέα γενιά είναι ότι τους προετοίμασε λέγοντας τους (μας) ότι η ζωή είναι εύκολη. Όσο μεγαλώνεις και το μυαλό ανοίγει για να χωρέσει αυτά που συμβαίνουν σε σένα και γύρω, τόσο καταλαβαίνεις ότι η νιότη μέχρι τα 25 δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά μία γυάλα. Βλέπω νέα παιδιά παντού, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι ευτυχώς και δεν είμαι 22 χρονών, σκέφτομαι τις επιδιώξεις, τις φιλοδοξίες και τις σταθερές μου στα 22. Καμμιά δεν ισχύει τώρα, ένα ντρεσαρισμένο άλογο κούρσας από τη φαμίλια και το σχολείο. Τώρα σκέφτομαι πολύ πιο καθαρά, νιότη είναι το προστατευτικό τζάμι των ορμονών σου, τρέλλα, κορδέλα. Έτσι είναι και οι νέοι σήμερα, τι επαναστάσεις και όρυζα? Οι άλλοι τώρα (το σύστημα Ελλάς ΑΕ) τους έχουν φερθεί πολύ σκάρτα, αντί να σκεφτούν τη δική τους νιότη, και ότι μέσα από μια ήπια αλληλεπίδραση και παράδειγμα ο άνθρωπος βρίσκει μόνος του το δρόμο του, τους φέρονται θαρρείς και είναι τιμαλφές προς επένδυση, κόσμημα κλεισμένο σε θυρίδα στην τράπεζα.

Υπερβολή. Εκπαιδευτική, εργασιακή, προσωπική. Από τη μια όλοι οι δρόμοι κλειστοί και από την άλλη όλα επιτρέπονται. Και το μόνο που μένει είναι η στυλιστική σχιζοφρένεια στους δρόμους, στα μπαρ και στα τρένα, μάρτυρας των μαθημάτων που δεν έγιναν, των εργαστηρίων που δεν έγιναν, των χαρτζιλικιών που δαπανήθηκαν..δεν ξέρω, με κουράζει να διαβάζω στις εφημερίδες από κάθε "γνώστη" για την οργή των νέων και μπαρούφες.

Για να συμμαζέψεις κάτι πρέπει να το απομυθοποιήσεις για να το γνωρίσεις. Μόνο η γνώση είναι δύναμη, η άγνοια είναι θόλωμα και τότε είναι που το σύστημα βολεύεται. Μια παραδοχή από γονείς και σχολεία ότι η ζωή είναι δύσκολο πράγμα και η ομορφιά της είναι ακριβώς αυτή, και όχι μια ροζ κλωτσοπατινάδα ίσως είναι μια μικρή αρχή (με επιφύλαξη, αλλά έτσι για να πούμε κάτι).

Stieg Larsson's Millennium Trilogy

2009-12-02T03:05:00.001-08:00

Η Ζυράννα Ζατέλη καθόταν ένα μήνα στο κομοδίνο, στη σελίδα 225 σταμάτησα πια, κουραστικό βιβλίο διόλου δε μου πήγε. Υπερβολικά στυλιζαρισμένο, με χαρακτήρες χωρίς ζωντάνια (έτσι και αλλιώς είναι πεθαμένοι δηλαδή) το βιβλίο αυτό είναι για άλλο κόσμο, άλλη γλαφυρότητα, παλιομοδίτικη.
Πιθανότατα θα το συνέχιζα σιγά σιγά αν δεν έπεφτε το Κορίτσι με το Τατουάζ στα χέρια μου. Οι Λίζμπετ Σαλάντερ και ο Μίκαελ Μπλουμκβιστ είναι οι φίλοι μου και βιάζομαι να φτάσω στο τέλος. Το βιβλίο είναι page turner, καθόλου τυχαίος ο θόρυβος. Έχουμε θέμα, τον Stieg Larsson!

Cities from above.

2009-11-12T01:34:00.000-08:00

Καστελλόριζο

Παρίσι

Πράγα

San Francisco

Βαρσοβία

Σεούλ

Κωνσταντινούπολη

Αθήνα

Λονδίνο

Βερολίνο

Η γεωγραφία των πόλεων από ψηλά, με μια ματιά μια πόλη απλώνεται από κάτω σου.

"Μεγάλωσα" Χάρις Αλεξίου

2009-11-10T23:23:00.001-08:00

α ρε χαρούλα πάλι μεστην ψυχή μου μπήκες. Πως τα γραφεις έτσι...

Φθινόπωρο αγαπημένη μου εποχή (στη Δίρφυ και τα χωριά της).

2009-11-08T08:13:00.000-08:00

Das weisse band von Μichael Haneke

2009-10-29T16:51:00.000-07:00

Υπάρχει κάτι χαλασμένο στον τρόπο που συνδιαλεγόμαστε, σκεφτόμαστε, αφηνόμαστε στις προσωπικές μας στιγμές, κρυβόμαστε πίσω από τις συνήθειες μας, ψάχνουμε στους άλλους το ιδανικό θύμα για να αρπαχτούμε, να κατηγορήσουμε, να αισθανθούμε ανώτεροι. Υπάρχει κάτι χαλασμένο στο μίγμα χριστιανικής ηθικής, πατερναλιστικής αγωγής, μικροαστισμού που αφορά τους περισσότερους από μας. Να χεις την καβάτζα αλλά να κοιτάς και παραπέρα, να είσαι υπάκουος το πρωί και να ξεφεύγεις το βράδυ, ο πολιτισμός της καθημερινότητας μας όσο προηγμένος και αν είναι σε πληροφορίες και αντικείμενα μας κάνει συχνά να πιάνουμε τη γωνία του ρινγκ.
Η "Λευκή κορδέλα" του Michael Haneke αφενός σου προκαλεί επαναλαμβανόμενο θαυμασμό για ένα δημιουργό του οποίου η διάνοια αυτό το μίγμα εγκεφαλικότητας και στοχασμού συνεχίζει να φτιάχνει ταινίες δυναμίτες με απλά υλικά, στη συγκεκριμένη περίπτωση ένα απλό αυστριακό χωριουδάκι στις αρχές του 20αιώνα λίγο πριν τον α' παγκόσμιο. Σταδιακά το χωριό αυτό αποδεικνύεται ένα καζάνι όπου ο καθένας βράζει στο ζουμί που οι άλλοι έχουν δημιουργήσει γιαυτόν. Τα παιδάκια αντανακλούν τους γονείς τους, ο παπάς ένα θεό τιμωρό, ο βαρώνος τη δήθεν κοσμική ευταξία, ο γιατρός τη μεγαλύτερη δυνατή υποκρισία. Η ταινία κρατάει πολύ, στο πρώτο μέρος προχωράει αργά, αλλά στο δεύτερο αναπτύσονται οι προβληματικές του πρώτου μέρος με δραματικούς αλλά τους πάντα ξεσκονισμένους και υπόγειους γερμανικούς τρόπους χωρίς κάποια ιδιαίτερη μεσογειακού ή αμερικάνικου στυλ κορύφωση.
Αλλά έτσι η ταινία είναι ύπουλη και τόσο κοντά στην αλήθεια μας ακόμη και τη σημερινή, χωρίς κανένα μελό, όσο απλά κυλάει ένας καφές μεταξύ δυό φίλων, μεταξύ δυο νοικοκυρών που σχολιάζουν την πολυκατοικία τους, ή μιας συνάντησης δυο καθωσπρέπει ανθρώπων σε μια οποιαδήποτε πόλη. Όσο απλές είναι οι καθημερινές μας κινήσεις όσο βία έχουμε συνηθίσει να κρύβουν ασυνείδητες πράξεις μας. Όσο διεστραμμένη σε πολλά σημεία είναι και η καθημερινή μας ζωή. Ένα πραγματικό αριστούργημα που θέλει χρόνο να τακτοποιηθεί μέσα σου γιατί σε αφορά περισσότερο απόσο νομίζεις αρχικά.

Τελικά οι γερμανόφωνοι λαοί αυτή τη στιγμή είναι πολύ μπροστά, με τις ενοχές τους, το συλλογικό τους μίασμα, αλλά και την ικανή ενδοσκόπηση και επιθυμία για θεραπεία έχουν δώσει σκηνοθέτες όπως ο Χάνεκε, συγγραφείς όπως η Γιέλινεκ και ο W.Sebald που περιγράφουν το σκηνικό αυτής της ευρώπης που πορεύεται μέσα στην εύπορη σιωπηλή της απόγνωση και αφορά τον καθένα μας λίγο ή πολύ.
Η "Λευκή κορδέλα" με την ασπρόμαυρη ψύχρα της μου φάνηκε αριστούργημα και ο Haneke κορυφαίο μυαλό. Καλός ο Κυνόδοντας, καλός ο Αλμοδοβάρ αλλά στα βάθη που παίζει ο Αυστριακός αυτοί μάλλον έχουνε πνιγεί!

Turbulent by Shirin Neshat.

2009-10-28T07:35:00.001-07:00

....the man sings to a full house, the woman to an empty auditorium..the womans vocalization builds up to a level of emotional intensity that keeps the male singer and his audience spellbound and transfixed...

The Divine Comedy - Our Mutual Friend

2009-10-21T08:06:00.001-07:00

and i said cool, the feeling is mutual :)

Berlin revisited.

2009-09-27T14:31:00.000-07:00

Το Βερολίνο είναι οι εναλλαγές του φωτός μέσα από τα σύννεφα που δε λένε φέτος να βρέξουν
οι τεράστιες σαλάτες, η σερβιτόρα που γύρισε να καθαρίσει με μαντηλάκι τον ελάχιστο καφέ που είχε χυθεί στο πιατάκι
τα αμέτρητα ποδήλατα
το απλό, unpretentious ντύσιμο των γερμανών
το μπαρ hafen στο Shoneberg
η εγκόλπωση της μιας Γερμανίας επί της άλλης
η υπαίθρια έκθεση στην alexanderplatz για την αντίσταση των νέων της DDR στο κόμμα
το κτίριο του εβραϊκού μουσείου του Daniel Libeskind
η ολλανδική γειτονιά στο Potsdam
το belvedere, η orangerie και οι κήποι του sans souci αρχή φθινοπώρου
τα εκπληκτικά βολικά μέσα μεταφοράς που κάνουν το αυτοκίνητο άχρηστο
τα πολλά όμορφα πρόσωπα
οι φτηνότερες τιμές από την Αθήνα (τα ακίνητα εξαιρούνται).

Τελικά το Βερολίνο ανήκει σε όλους, ξέρεις ότι ενώ είναι η πόλη που αλλάζει συνεχώς, πάντα θα ναι ανθρώπινη και πρωτότυπη, προϊόν μιας σοβαρής, μεθοδικής και οικολογικής πολιτείας. Μια πόλη να διατρέχεις με την πιο παιδική διάθεση ανακάλυψης και περιέργειας, και να επιδιορθώνεις παλιότερες αναφορές.

(( περιφερόμουν αυτό το σαββατοκύριακό αμέσως μετά το Βερολίνο στην ανατολική αργολίδα Πόρτο Χέλι, Ερμιόνη, Πόρος, Μέθανα όλη αυτή η διαδρομή. Κάνεις 50 χιλιόμετρα και νομίζεις ότι έχεις τρέξει 300. Τέτοια ποικιλία, τέτοια τσαχπίνικη, μπιρμπιλωτή φύση, όμορφα σπιτάκια (κάποια). Τόση ομορφιά. Γαμώτο πάντα η ίδια ανησυχία ότι ότι βλέπεις απειλείται, κιτς βίλες, ταμπελαρία, περιφράξεις, real estate business, μια επόμενη φωτιά, σκουπίδια. Ο διπλανός μου είναι ο εχθρός μου. Η χώρα είναι μια ήπια υπέρταση. Χαρακτήρας τύπου Α χώρα. Χρειάζομαι μέσα μου ένα αντίβαρο. Μια εικόνα που να ξέρω ότι δε θα χαθεί, θα ομορφύνει, θα υπάρχει ένας κεντρικός σχεδιασμός, μια ασφάλεια. Στη Γερμανία μια πόλη, ένα χωριό μόνο ομορφότερα μπορούν να γίνουν, εδώ όλα επισφαλή. Τελειώνει η εβδομάδα και μάχονται φωτογραφίες από φθινοπωρινά κυπαρίσσια και ελιές, με μπαρόκ γερμανικές οικοδομές. Αντίβαρο οπωσδήποτε! ))

Summer end 2009.

2009-09-07T05:50:00.000-07:00

..when that ultimate Mediterranean light fell on the world around me, i could see it was supremely beautiful, but when it touched me, i felt it was hostile. It seemed to corrode, not cleanse...I fell totally and for ever in love with the Greek landscape from the moment i arrived....None of the books i had read explained this sinister-fascinating, this Circe-quality of Greece, tha quality that makes it unique. In England we live in a very muted, calm, domesticated relationship with what remains of our natural landscape and its soft northern light, in Greece landscape and light are so beautiful, so all-present, so intense, so wild, that the relationship is immidiately love-hatred, one of passion...

..He had a bizarre family resemblance to Picasso, decades of living in the sun, the quintessential Mediterranean man, who had discarded everything that lay between him and his vitality...

the country is like a mirror. It makes you suffer. Then you learn..

οι φωτό είναι κατά σειρα από τη Σύρο, Μύκονο και Σκύρο από φετινές εκδρομές.
Σκόρπιες φράσεις από το εξαιρετικό, εξαιρετικότατο βιβλίο "Ο Μάγος" του Τζων Φόουλς, ένα βιβλίο γραμμένο το 1953 με μια απίθανη πλοκή, γεμάτο μεταφυσικούς συμβολισμούς, ευρωπαικό πνεύμα λεπτομέρειας και εμβάθυνσης και πάνω απόλα αγάπης για την Ελλάδα, μια χώρα που με την (κάποτε) απλότητα και γνησιότητα της έδινε λύσεις στις απορίες ζωής μιας ολόκληρης γενιάς ιδιοφυών περιηγητών και συγγραφέων.

Επιστροφή στο Ρέθυμνο

2009-08-26T10:19:00.001-07:00

Κάποτε στο στρατό, ήταν παρέα και ο Κύζικος, γνωρίσαμε τη μουσική αυτού του συνθέτη, χωνόμασταν στο αυτοκίνητο μου χειμώνας του 2000 ν ακούσουμε την κασέτα που μου χε δώσει ένας δόκιμος "έντεχνος".
Ο Γιώργος Σταυριανός ένα κομμάτι βόρειας νοσταλγίας , που αραιά μας ξανασυναντάει με τη φωνή της Κάτιας Δανδουλάκη σ αυτό το ταξιδιάρικο τραγούδι που τρέχει τρέχει και δε σταματάει πουθενά.

Weekends

2009-06-28T00:52:00.000-07:00

Από όλες τις πολίχνες και οικισμούς παράνομους και νόμιμους της Αττικής με τα εξοχικά και την ζωώδη ανάγκη για θάλασσα και λίγο άπλα των ανθρώπων της, αγαπώ περισσότερο το Λαύριο μέχρι το Σούνιο και μέσα το έρημο εθνικό πάρκο με τα αρχαία μεταλλεία, τις αμέτρητες κόγχες παραλίας σε όλη τη διαδρομή, τα βιομηχανικά κτίρια των αρχών του 20αιώνα τότε που το Λαύριο ηταν βιομηχανικό λιμάνι, τα παλιά καλοφτιαγμένα κτίρια της ώχρας που όμοια τους δεν υπάρχουν σε καμμιά άλλη πόλη της Αττικής, την ευρυχωρία της περιοχής, τα ωραία μεζεδάδικα, τον εργατικό ορίτζιναλ χαρακτήρα της, το λιμάνι που είναι ευρύχωρο χωρίς βαβούρα, μα πάνω απόλα μ αρέσει το φως, εκεί μετά τις 8 που όλα, ναός, κτίρια, δρόμοι αναδεικνύονται μέσα στην ωχροκίτρινη απλότητα τους.

Κυριακή στο μουσείο.

2009-06-21T12:18:00.000-07:00

Το νέο μουσείο είναι αέρινο και ελαφρύ παρόλο το εξωτερικό του μέγεθος. Στο εσωτερικό του επικρατεί μια αίσθηση ενός υπαινικτικού κενού μέσα στο οποίο πρέπει να χωρέσουν εκτός από αγάλματα, κείμενα, πωλητήρια και καφέ μια ολόκληρη ηθική και μια κληρονομιά.

Με συγκίνησε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μουσείο έχω δει. Φυσικά επειδή είμαι Έλληνας. Εκτός από αυτό υπάρχει όμως στη φιλοσοφία της δημιουργίας του η λετουργία της τεράστιας εντυπωσιακής κατασκευής που τόσο έχει κατηγορηθεί, η οποία όταν βρίσκεσαι μέσα μεταλάσσεται σε μια αιώρηση στο χρόνο και στις ιδέες και στην αισθητική. Σαν να σαι στο αμνιακό υγρό του αρχαίου πολιτισμού μέσα. Ο θόρυβος εξαλείφεται, και μόνος σου με ήπιο φως και δυνατό κλιματισμό συνομιλείς με μάρμαρα. Είναι ένα εμβληματικό κτίριο το οποίο πέρα από την ομορφιά των εκθεμάτων του, είναι και το πιο δυνατό σχόλιο για τη σημασία της αρχιτεκτονικής στην δημόσια ζωή. Είναι μια νέα πρόταση του να υπάρχουμε σε δημόσιο χώρο στην Ελλάδα όπου οι αποθήκες γίνονται τουαλέτες, και τα μπαλκόνια ημιυπαίθριοι και τα πεζοδρόμια stands πωλήσεων και parking. Είναι ένα κτίριο παγκόσμιο. Είναι ένα hot tip, και χρειαζόμαστε κάτι τέτοιο να πάρουμε λίγο τα πάνω μας ομαδικά. Έχει πέσει τόση μιζέρια τα τελευταία χρόνια.

Και η ανοιχτή θέα από την πάνω αίθουσα του Παρθενώνα που στέκεται ασύμμετρα σαν κύβος του Ρούμπικ πάνω στην πρώτη είναι η θέα που επιθυμεί ο κάθε άνθρωπος που ζει σε μια μεγάλη πόλη. Για τις θέες τρέχουμε οι άνθρωποι στη Μονμάρτη, ανεβαίνουμε το Βατικανό, το πύργο τηλεπικοινωνιών στο Βερολίνο. Κατά εκατομμύρια κάθε χρόνο.

Το μουσείο βάζει την Ελλάδα στο χάρτη τον ταξιδιωτικό όπως κάθε σημαντικό μουσείο μας ανάγκαζε για χρόνια να οργανώνουμε ταξίδια για να το δούμε. Όχι μόνο για τη θεματική του αλλά και για το κτίριο του. Γιατί είναι σύμβολο, εγκιβωτίζει μια αισθητική, το επιπλέον, το υστέρημα θετικής ενέργειας μιας πόλης, μιας χώρας. Και δεν πειράζει που το εγκαινίασε ο Σαμαράς. Τώρα ανήκει σε όλους.

Και μετά τα εκθέματα, μιλούν από μόνα τους, όχι ιδιαίτερα πολλά αλλά τόσο μεγάλης αξίας, όσα πρέπει, ασύλληπτης ποιότητας, τεχνικής, ομορφιάς, έκφρασης. Είναι ένα μουσείο ηδονής. Με φως φυσικό, με σώματα γυμνά, με μάχες, με μύθους. Πόσοι πραγματικά έχουν έρθει σε επαφή με αυτήν την ομορφιά, εκτός από αρχαιολόγους και φοιτητές καλών τεχνών που μελετούν για χρόνια πάνω στα αντίγραφα των αγαλμάτων, σε όλον τον κόσμο.

Άρα το μουσείο αυτό πετυχαίνει και στον πιο σημαντικό στόχο ενός πολιτιστικού φορέα που είναι να ερεθίσει την περιέργεια των ανθρώπων ώστε μέσα από τη χαρά του βλέμματος, να θελήσουν να μάθουν περισσότερα. Να συνηθίσει το μάτι να ζητάει την ομορφιά.

Το προσωπικό ευγενέστατο, με όρεξη να εξηγήσει πράγματα. Το πωλητήριο το καλύτερο που υπάρχει στην Ελλάδα, με ποικιλία από βιβλία και αναμνηστικά που μόνο σε μουσεία του εξωτερικού έχουμε δει. Για παιδάκια, για τουρίστες, για καθιστικά και σπίτια, για σκληροπυρηνικούς της αρχαιολογίας.

Αυτή τη φορά όλα προίδεάζουν για το πιο πετυχημένο εγχείρημα προώθησης του εγχώριου πολιτισμού των τελευταίων δεκαετιών. Μια κίνηση εντόπια, με ακτινοβολία που θα δημιουργήσει νέο ενδιαφέρον σε χιλιάδες ανθρώπους που θα περάσουν από τη γειτονιά αυτη του κόσμου.

Βλέποντας από ψηλά αυτή τη θαυμάσια αναγεννημένη γειτονιά του Μακρυγιάννη, απομονώνει κανείς για λίγο τις δυσάρεστες εικόνες αυτού του αστικού τέρατος, και τις αντικαθιστά με εικόνες ευζωίας και ήρεμης ποιότητας ζωής. Όχι διαφημηστικού τύπου και lifestyle, αλλά όπως θα έπρεπε ίσως να είναι για κάθε ευρωπαϊκή πόλη, λίγη άπλα, λίγο πράσινο παραπάνω, λίγο ποδήλατο, λίγα όμορφα μπαλκόνια και πάνω απ'όλα περισσότερος σεβασμός του ιδιώτη στο δημόσιο χώρο. Το μουσείο αυτό ανεβάζει πρόσκαιρα τα όνειρα μας για τη ζωή σ'αυτή την πόλη. Μακάρι η ευφορία του να κρατήσει για καιρό..

For a book.

2009-06-18T13:04:00.001-07:00

Διαβάζοντας το βιβλίο "Henri Matisse, Γραπτά και ρήσεις για την τέχνη" (εκδ. νεφέλη) ήμουν με ένα μολύβι ανά χείρας γιατί παντού ξεπηδούσαν φράσεις που μου φαινόντουσαν σημαντικές αλλά και ιδιαιτέρως χαλαρωτικές και παρηγορητικές, σαν να υπάρχει μια μυστική ροή σε όλα τα πράγματα που συμβαίνουν, και να παρακολουθείς ένα σοφό ζωγράφο μέσα από τη δουλειά του να παρασύρεται συνεχώς από το ρεύμα το ίδιο της ζωής, ένα νεράκι που τρέχει και να ξεπερνάει τα σύνορα, της τέχνης, της επιστήμης, τις ταμπέλες, και στέκεται δίπλα στον καθένα. Ιδού λίγες από τις ατάκες του ανθρώπου που (χωρίς να είναι πάντα χαρούμενος) έκανε την πιο χαρούμενη ζωγραφική του 20ου αιώνα.
(Osho, Βαμβουνάκη και Γιάλομ προσοχή :))

Κάποιος του είπε ότι ενστικτωδώς προχωρούσε από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο, εκείνος του απάντησε: " Αυτό σημαίνει πως ακολουθώ το συναίσθημα μου, ότι κατευθύνομαι προς την έκσταση. Κι ύστερα βρίσκω εκεί την ηρεμία."

"Δε θέλω να προκαλώ ανησυχία. Είναι προφανές. Πιστεύω ότι ο ρόλος μου είναι να προσφέρω χαλάρωση. Διότι κ γω έχω μεγάλη ανάγκη από χαλάρωση."

"Ανακάλυψα λίγο λίγο το μυστικό της τέχνης μου. Συνίσταται σε έναν ρεμβασμό που βασίζεται στην παρατήρηση της φύσης, στην έκφραση ενός ονείρου που υπαγορεύεται από την πραγματικότητα."

"Δεν μπορεί κανείς να ζήσει σε ένα απόλυτα νοικοκυρεμένο περιβάλλον, σε ένα περιβάλλον που θυμίζει θείες από επαρχία. Έτσι, παίρνει το καπελάκι του και φεύγει, αναζητώντας απλούστερα μέσα, τα οποία δεν δεσμεύουν το μυαλό."

"Στην Ταϊτή κυριεύει τους πάντες εκεί κάτω αυτή η ατμόσφαιρα της απραξίας. Η οκνηρία είναι πιο δυνατή απ΄όλα. Σε αυτήν οφείλεται τούτη η αξιαγάπητη ανυπαρξία ηθικών φραγμών που διακρίνει τα ήθη των ιθαγενών, και η οποία σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα οδηγεί στην εξαχρείωση."

"Εκείνο που θεωρείται τόλμη δεν είναι παρά η δυσκολία κάποιου να κάνει κάτι συγκεκριμένο. Γι'αυτό, ελευθερία στην πραγματικότητα είναι η αδυναμία να ακολουθήσει κάποιος το δρόμο που ακολουθούν όλοι οι υπόλοιποι. Ελευθερία σημαίνει να ακολουθεί κάποιος το δρόμο που του υποδυκνύουν τα προτερήματα του."

"Το μίσος, η μνησικακία και η εκδικητικότητα αποτελούν τμήμα μιας αποσκεύης την οποία ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να επωμιστεί. Η πορεία που πρέπει να ακολουθήσει είναι αρκετά δύσκολη, γι'αυτό πρέπει να απαλλάξει το μυαλό του από οτιδήποτε θα μπορούσε να το βαρύνει."

"Η δουλειά μου συνίσταται στο να εμποτίζομαι από τα πράγματα. Και έπειτα βγαίνει αυτό που κάνω."

"Λέω στον εαυτό μου ότι για να απολαύσει περισσότερο θα ήταν φρόνιμο να στερηθεί.Είναι καλό να αρχίζει κανείς από την απάρνηση, να επιβάλλει πότε πότε στον εαυτό του μία κούρα αποχής. Ο Τέρνερ ζούσε σε ένα υπόγειο.Κάθε οκτώ μέρες άνοιγε απότομα τα παραθυρόφυλλα και τότε με τι σφρίγος, τι θάμπωμα, τι λάμψη ερχόταν αντιμέτωπο το βλέμμα του."

Northern sunset.

2009-06-09T07:18:00.001-07:00

Μια παραλία μακριά από όλα. Η ώρα είναι περασμένες 7 και η παραλία αυτή μπορεί να σε χορτάσει. Έχει μια λεπτή λωρίδα από βότσαλα και πολλά ξεβρασμένα φύκια. Και κόκκινα βράχια περίπου 5 7 μέτρα ψηλά, ένα σκληρό κόκκινο βραχώδες χώμα. Είναι καλά κρυμμένη και αραιά σπίτια φαίνονται πάνω από τους κόκκινους βράχους. Το νερό κρυστάλλινο προχωρείς μέσα από μια λωρίδα ανάμεσα σε βραχάκια καλλυμένα από φύκια και μετά απλώνεται ατέλειωτη άμμος. Στα δεξιά φαίνεται μέχρι η τουρκική Αίνος όταν έχει διαύγεια. Κάποιες βάρκες βαθειά ακούγονται σ'αυτό το ακύμαντο λάδι. Μπροστά και πάνω από τα κόκκινα βράχια παίζεται το υπερθέαμα των χρωμάτων. Κόκκινο, ιώδες πορτοκαλί και αραιά σύννεφα. Ετοιμάζεται η νύχτα. Βρίσκεσαι μέρα στο κρύο νερό λουσμένος σ'ένα χρώμα που είναι όλη η παιδική σου ηλικία, όλα τα απογέματα του μεγάλου καλοκαιριού κοντά στη θάλασσα. Στα οποία έρχεσαι και επανέρχεσαι κάθε φορά, με την παραμικρότερη αφορμή, πάντα για λίγο.
Λούζεσαι στο αραιό φως που από κάθε πλευρά μέσα στο νερό έρχεται με άλλο χρώμα.
Βομβαρδισμός από φωτόνια. Με τι απόχη να τα πιάσεις? Πως δεν τρελάθηκε ο Ματίς? Ξαφνικά ο ήλιος έχει κοκκινίσει αρκετά και είναι σαν να καίει την παρυφή των κόκκινων βράχων. Η θάλασσα είναι λάδι. Σκέφτεσαι να κάνεις μπάνιο σε λίμνη στο μικρό Φιλανδικό καλοκαίρι, τα οργασμικά χρώματα που κρατούν μια στιγμή, μια μικρή εποχή του χρόνου για να γίνουν στο τέλος άτονα και χλωμά. Ή είσαι δήθεν στις ακτές της Κορνουάλης στο μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Γουλφ " Στο φάρο" που παιδιά τρέχουν σε ερημους πράσινους βράχους και κάθε εικόνα σημαίνει μια άλλη, και όλα είναι αραιοκατοικημένα. Είναι δύσκολο να περιγράψεις την παραλία τελικά περασμένες εφτά. Είναι η παραλία στην οποία επιστρέφεις σαν παιδί, η παραλία είσαι εσύ.
Ο ήλιος έπεσε, αλλά μένουν χρώματα παντού, στο βάθος μια βάρκα επιστρέφει. Η ζωή συνεχίζεται, θα ρθει το βράδυ. Στην παραλία αυτή σιωπηλά με το βρεγμένο κεφάλι και τα αλαλάζοντα πόδια για να επιπλεύσεις ο χρόνος σταματάει.
Θα επιστρέφεις. Περιοδικά, και για πάντα.

H απέριττη ομορφιά της Κύθνου

2009-05-31T13:40:00.000-07:00

(Καλό καλοκαίρι να χουμε, χωρίς πολλά μαυρα τζιπ στα μικρά νησιά -δύσκολο-, χωρίς πολλές γόπες κάτω από τις πετσέτες στις παραλίες -δύσκολο-, παρόλες τις αντίξοες, το ελληνικό καλοκαίρι και η φύση πεισματικά επιβιώνουν μπροστά στο χειρότερο τους εχθρό, τους έλληνες παραθεριστές).

Some stolen poetry of a city.

2009-05-24T01:02:00.000-07:00

Στην κυβερνητική γειτονιά ουδείς μπορούσε να κυκλοφορήσει αναιτίως με το παλιό regime.

λίγο πριν από μια ξαφνική καταιγίδα, σε λίγη ώρα δεν φαίνεται τίποτε από τη βροχή

το πολεμικό ΑΒΡΟΡΑ που έριξε την πρώτη βόμβα στο παλάτι στην έναρξη της οκτωβριανής επανάστασης, και το εκπάγλου καινοτομίας κομμουνιστικό ξενοδοχείο St Petersburg στο οποίο έμεινα και ένιωθες σαν να συμμετέχεις σε συνέδριο ευνοημένης κομματικής νομεκλατούρας του 1972. Από τα παράθυρα του έχει θέα στο Νέβα και τις αργές νύχτες με τα χρώματα, αλλά χρήζει επειγόντως ανακαίνισης. Ήθελα να ψάξω για κοριό όπως στο διαμέρισμα του ήρωα στις "Ζωές των άλλων".

Η Μαντονίτσα ετοιμάζεται. Το ίδιο και οι Pet shop boys, και η Mylene Farmer. Η ποπ πουλάει τρελλά στη Ρωσσία υποθέτω. Στα στρας κινητά των κοριτσιών με τα μεγάλα νύχια ακούγεται η Beyonce και χιπχοπ. Τα αγόρια κρατάνε μπύρες και τσιγάρα συνέχεια ( ο μέσος όρος ηλικίας των Ρώσων είναι 60 χρόνια, καπνίζουν πίνουν και δεν τρέφονται πολύ καλά).

Οι πεταλουδίτσες βγήκαν από το τεράστιο χάμερ σε πλήρη ανάπτυξη, σε λίγο έσκυψαν μπροστά στον κοστουμάτο νεοΡώσο που τις πληρώνει δήθεν ότι τον γλύφουν και φωτογραφιζόντουσαν μεταξύ τους με χαρές και γελάκια. Στην καρδιά της πόλης, μέρα μεσημέρι, έξω από εκκλησία.

οι δρόμοι είναι τεράστιοι όπως και τα πεζοδρόμια, ακόμα και αυτό το αυτοκίνητο κυκλοφορεί άνετα και παντού.

"Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε" .

στο σταθμό της Φιλανδίας κατέφτασε ο Λένιν το 17 και ανέλαβε, εδώ φτάνουν τα τρένα από την Καρελία και το Ελσίνκι. Μέσα υπάρχει η ατμομηχανή που τον έφερε προφυλαγμένη σαν αντίκα και η έξω πλατεία εχει τ' όνομα του. Το άγαλμα του ήταν σε ένα ξύλινο κουτί μάλλον για καθάρισμα (ή αποκαθήλωση ?). Αν και τον Λένιν τον σέβονται πολύ αυτόν που δε θέλουν ν ακούν καθόλου πρέπει να ναι ο Στάλιν, που τους πόνεσε πολύ. (γκούλαγκ και γκούλαγκ)

Και μια απορία για όποιον τυχόν ξέρει, το ΚΚ Ελλάδος έχει αποκυρήξει τον Στάλιν?

St.-Petersburg Russia , Питер

2009-05-18T10:11:00.001-07:00

Λένα Πλάτωνος - Ραντεβού (CD: Ημερολόγια)

2009-05-02T09:32:00.001-07:00

Πρωτομαγιά στα Ανάβρυτα
ο καιρός είχε μια διαύγεια μαθηματική
σαν να χει μπει σε πλυντήριο
καθαρότητα κορεσμένου χρώματος

τα κυπαρίσσια ως παρενθέσεις φυλακίζουν την αοριστία της ζωής
και άνθρωποι μαζεύουν λουλούδια

διαβάζω φανατικά για την αγία πετρούπολη
μη χάσω τίποτα στις λίγες μέρες που θα πάω
δέος τα μουσεία, τα κτίρια της γρανιτένιας χώρας

η Λένα πλάτωνος εν αγνοία της παρηγορεί τις ψυχές μας
όσοι είδαμε τις εμφανίσεις της αυτό τον καιρό
αν μη τι άλλο πρόκειται για καλλιτέχνη που δεν ανταγωνίζεται κανέναν,
παρά μόνο και με τον πιο σκληρό τρόπο τον ίδιο της τον εαυτό.
Και αυτό πέρα από εστέτ και κουλτούρα το λένε αξιοπρέπεια.

Kate Bush - Hello Earth

2009-04-26T14:53:00.001-07:00

Το μπλογκ έχει εξαντληθεί. Μερικά μελωδικά περάσματα και μια αιθέρια φωνή ήθελα απλά να μοιραστώ.

Athens is...

2009-04-11T09:06:00.000-07:00

Την άνοιξη η Αθήνα μοιάζει με αλόγα.
Πολλαπλά ντοπαρισμένη, δεμένη από πολλές μεριές
με την κακοποιημένη της νιότη,
χλιμιντρίζει ασύστολα
ανάμεσα στις μουσικές συναυλίες
στα μικρά πεζοδρόμια και στις νεραντζιές.

(και ακούει offradio.gr από τη Θεσσαλονίκη που της πάει πολύ :))

Το χάρισμα της Σεραφίν

2009-04-08T23:35:00.001-07:00

Με επτά βραβεία Σεζάρ έρχεται από τη Γαλλία το «Χάρισμα της Σεραφίν», η ιστορία της ναΐφ ζωγράφου Σεραφίν ντε Σανλί, που πέρασε τη ζωή της καθαρίζοντας σπίτια χωρίς να καταφέρει να αναγνωριστεί εν ζωή. Η ταινία αρχίζει να προβάλλεται από αύριο και στις ελληνικές αίθουσες και ο σκηνοθέτης της Μαρτέν Προβόστ (βραβευμένος ο ίδιος, όπως η ταινία και η πρωταγωνίστρια Γιολάντ Μορό) απάντησε, μεταξύ άλλων, στο γιατί η δημιουργία συνδυάζεται με την ταραγμένη ζωή.

«Οι ιστορίες των δημιουργών δίνουν καλές ιστορίες» λέει ο Προβόστ, «γιατί η δημιουργία είναι κατά βάθος αυτό που είμαστε. Είμαστε προικισμένα όντα με μια ευφυΐα η οποία μερικές φορές μας ξεπερνά. Χρησιμοποιούμε μόλις το 11% του εγκεφάλου μας και δεν γνωρίζω αν χρησιμοποιούμε όλη μας την καρδιά! Το να καταστρέφεις είναι τόσο εύκολο, το βλέπει κανείς κάθε μέρα. Το να δημιουργείς είναι άλλο πράγμα, πρέπει να έχεις μια προνομιούχα σχέση με το σύμπαν. Πιστεύω λοιπόν ότι μπορείς μέσα από μια ταινία να προσεγγίσεις αυτό το μυστήριο, και ναι πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον να το δεις, ίσως και για να το καταλάβεις καλύτερα».

Γιατί όμως οι ταραγμένες ζωές συνδυάζονται με τη δημιουργία; «Η ζωή ενός καλλιτέχνη είναι συχνά δυσκολότερη γιατί δεν μπορεί να αντιληφθεί τι του συμβαίνει, ακριβώς τη στιγμή που το έχει περισσότερο ανάγκη. Ο καλλιτέχνης είναι ένας οραματιστής, είναι πέρα από την εποχή του και έξω από κάθε εποχή. Είναι ένα προσωπικό δράμα. Πρέπει να δείξει πολύ θάρρος για να το αποδεχτεί. Ο Βαν Γκογκ είναι ένα άλλο παράδειγμα, συγγενικό της Σεραφίν. Ζωές αφιερωμένες σε μια τέχνη η οποία δεν χαίρει μεγάλης αναγνώρισης, αλλά με ένα έργο που έχει διατηρήσει την αξία του στον χρόνο και που ακόμα αποτελεί αντικείμενο μελέτης. Ποιο όμως ήταν το ελκυστικό κομμάτι στην ιστορία της Σεραφίν; «Βασίστηκα στη γνωριμία και τη σχέση της Σεραφίν με τον συλλέκτη Βίλχελμ Ούντε. Δεν θέλησα να αφηγηθώ τη ζωή της από το Α μέχρι το Ω, με τη φτώχεια και το δράμα που βίωσε στην παιδική της ηλικία και το τραγικό τέλος της ζωής της. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να δείξω πώς δύο υπάρξεις με τόσα να τους χωρίζουν, δύο περιθωριακά όντα, γιατί και εκείνος με τον τρόπο του ζούσε στο περιθώριο, συναντήθηκαν, ήρθαν κοντά και γνωρίστηκαν».

Οπως σημειώνει ο Γάλλος σκηνοθέτης, η ταινία «είναι μια ιστορία αγάπης. Μόνο που η πεμπτουσία της σχέσης είναι η δημιουργία, η ζωγραφική. Χωρίς τον Ούντε η Σεραφίν δεν θα έφτανε ποτέ τόσο μακριά. Και όσον αφορά το τέλος της ζωής της, ακόμα και αν ήταν τραγικό, σκέφτομαι ότι η Σεραφίν έφτασε μέχρι τα μύχια της ύπαρξής της και είχε πλήρη επίγνωση αυτού. Αφησε πίσω της ένα έργο. Και αυτό δεν είναι λίγο».

από την kathimerini.gr

Άνοιξη 2009

2009-04-02T03:42:00.000-07:00

Περπατώντας ήσυχη νύχτα άνοιξης σε δρόμους του Χαλανδρίου
πέριξ του ρέματος
σειρές οι πολυκατοικίες "άνετης" κατασκευής
με τα παρτέρια και τα μεγάλα μπαλκόνια
με το γλυκό φωτισμό και τις βιβλιοθήκες με τα βιβλία των ανθρώπων.

Αναρωτιέσαι για την προέλευση του πλήθους
την προέλευση, την παιδεία και τα προσωπικά του
αν κρύψαν μια κατάθλιψη πίσω από ένα φωτιστικό,
μια απαλή κουρτίνα ή μια βιβλιοθήκη.

Και μέσα στο ημίφως του ήσυχου περιπάτου
διαπιστώνεις ότι τελικώς
Σύγχρονη Ιστορία,
Contemporary issues που λένε οι ειδικοί
ονομάζεται η συνάθροιση
φωτισμών και βιβλίων σε άνετα κουβούκλια σε σειρά
παραπλεύρως ευθέων δρόμων αραιής κίνησης..

(η κουρτίνα πέφτει, ακούγεται η τελευταία επίμονη τρίλια του Λέγκο της Πλάτωνος)

Μάρθα Φριντζήλα + Τάνια Τσανακλίδου

2009-04-01T06:05:00.001-07:00

Μια φωνή λουλουδιού συναντά μια φωνή από χαλκό. Και πολλά ευγενή μέταλλα συντίθεται στις νύχτες του Μετρό στου Γκύζη.

Gavras rocks.

2009-03-27T17:32:00.000-07:00

Βλέποντας απόψε το "Ζ" του Γαβρά για πρώτη φορά, καταιγιστικός ρυθμός, άψογοι ρόλοι από τους Μοντάν και Τρετινιάν, χρόνια περίμενε στη βιβλιοθήκη μέχρι να τη δω. Για να σου αποκαλύψει με τη δύναμη του έργου τέχνης ότι τίποτε δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Η δύναμη της δικαιοσύνης, της ανεξάρτητης φωνής, και η πολιτική θολούρα και ιδιοτέλεια που προστατεύεται από μια κολλητή βουρκώδη αστυνομία. Πάνε αυτά τώρα, έτσι λέμε τουλάχιστον.
Στο τέλος του φιλμ περνά μια λεζάντα με πράγματα που απαγορεύτηκαν επί χούντας.

... the military banned long hair on males; mini-skirts; Sophocles; Tolstoy; Euripedes; smashing glasses after drinking toasts; labor strikes; Aristophanes; Ionesco; Sartre; Albee; Pinter; freedom of the press; sociology; Beckett; Dostoyevsky; modern music; popular music; the new mathematics; and the letter "Z", which in ancient Greek means "He is alive!"

Τυχεροί που είμαστε που οι κοτρώνες λειάνθηκαν από άλλους και έχουμε και πονάμε με τα βότσαλα.

Exhibition

2009-03-22T14:50:00.000-07:00

Η θέση της γυναίκας στο μουσουλμανικό κόσμο. Ένα απαγορευμένο βιβλίο στο Ιράν με ηρωίδες γυναίκες γραμμένο από γυναίκα.
Σεξουαλικές εμμονές, η εμμονή της παρθενίας, η μοναξιά της πορνείας, η αδυναμία πολιτικής συμμετοχής, η τρέλλα, η τεκνοποιία, η καταπίεση. Αλλά και ο λυρισμός, ο εξωτισμός μιας άλλης κουλτούρας, τελικά η δυνατή τέχνη ξεπερνά την όποια θεματολογία της και συγκινεί και προβληματίζει τον καθένα.
Μια Ιρανή καλλιτέχνης (πολύ σπουδαία απ'ότι διαβάζω διεθνώς) η Shirin Neshat παρουσιάζει 6 videos όλα για τις γυναίκες του Ισλάμ στο ταιριαστά ψυχρό κτίριο του Ωδείου Αθηνών στη Ρηγίλλης, σαν ΕΜΣΤ πλέον.
Μία ώρα για να καταδυθείς σ' αυτά τα βίντεος του διαφορετικού.
Μια έκθεση πραγματικά υψηλού επιπέδου για να μην παραπονιόμαστε κιόλας συνέχεια.

A painter for the weekend (Marlene Dumas).

2009-03-20T11:11:00.001-07:00

Marlene Dumas's provocative paintings of women, children, celebrities and people of colour are as psychologically disturbing as they are violently beautiful. Championing the under-represented classes, her characters occupy an unholy ground where the viewer's individual morality, ethics and adherence to ideological convention are questioned.

Marlene Dumas makes paintings with no concept of the taboo. Racism, sexuality, religion, motherhood and childhood are all presented with chilling honesty. Undermining universally held belief systems, Dumas corrupts the very way images are negotiated. Stripped of the niceties of moral consolation, Marlene Dumas's work provokes unmitigated horror. She offers no comfort to the viewer, only an unnerving complicity and confusion between victims and oppressors.

"It was my first time in a peepshow so when the girl smiled at me I said "Only looking", and she replied "That's how I got started here too"."

Removing the hierarchical value system of perception, Marlene Dumas presents unsettling truths as paintings because there is no other means to communicate their primal essence. Working from her own photos and pictures found in magazine and film archives, her canvases act as sociological studies. Subjects, already at one remove, are further physically and dispassionately distanced by her instinctive and disquieting painting style.

Often described as an 'intellectual expressionist', Marlene Dumas blurs the boundaries between painting and drawing. Bold lines and shapes mix seamlessly with ephemeral washes and thick gestural brushwork. By simplifying and distorting her subjects, Marlene Dumas creates intimacy through alienation. Her subjects' assertive stares suggest that her paintings aren't actually about them, but the viewer's own reaction to their perverse circumstance. With deceptive casualness, Marlene Dumas exposes the monstrous capacity belied by 'civilised' human nature.

Beneath Marlene Dumas's hard-hitting social dialogue is a deep-rooted ideological equality. As one of the most profoundly feminist contemporary artists, Marlene Dumas uses painting as a means to personally navigate history. Her holistic approach to creation and subject undermines the discomfort and restriction of traditional rationale. Embracing the totality of human experience, Marlene Dumas finds an eternal beauty not in immediate pleasure, but in the timeless gap between the cherished and unspeakable.

Text written by Patricia Ellis

TransSiberianBestOf

2009-03-18T14:33:00.001-07:00

Μεγάλη επιθυμία να ταξιδέψω στη Ρωσία. Όσο βορειότερα τόσο καλύτερα, να αδράξεις μια άλλη διαύγεια για τα πράγματα, κάτι ολότελα ξένο, κάτι ολότελα σε απόσταση, κρύο αλλά με ευρωπαϊκή καρδιά. Εκεί που τα ποτάμια είναι λίμνες, και οι λίμνες θάλασσες, τα χωράφια πεδιάδες, και οι άνθρωποι μικρές ψηφίδες και όχι ακόμη trademark.

Weekend photo lounging

2009-03-06T09:50:00.000-08:00

Gentle gentle Thrace.

2009-03-03T08:36:00.000-08:00

Ξάνθη παλιά πόλη

Ξάνθη Καρναβάλι

Δέλτα του Έβρου

οι φίλοι μας τα ζώα

Το ποτάμι στο ύψος του Σουφλίου

Αδριανούπολη

Ξάνθη πυροτεχήματα

Souvenir από Trakya

Ωραίο επίθετο :)

Η Παναγία Κοσμοσώτειρα των Φερρών και ο ιδρυτής της Ισαάκιος Κομνηνός

Διδυμότειχο

Σουφλί

Σουφλί μουσείο Μεταξιού

Δύο ιδιαίτερες γυναίκες.

2009-02-21T09:26:00.000-08:00

Διαβάζω το "Η ζωή είναι αγρίως απίθανη" της Μαργαρίτας Καραπάνου. Τα εφηβικά της ημερολόγια βγήκαν σε βιβλίο, υποθέτω με τη συγκατάθεση της. Λόγος διεισδυτικός ήδη από τα 13 της. Η Μαργαρίτα Καραπάνου πέθανε, αφού μας άφησε δύο τουλάχιστον βιβλία τα οποία δύσκολα καταχωρούνται σε κάποια κατηγορία τον "Υπνοβάτη" και το " Rien ne va plus" με φανατικούς οπαδούς. Κυκλοφορεί στο ίντερνετ όλη η συνέντευξη της που έδωσε στην Εύη Κυριακοπούλου στην εκπομπή "Η ζωή είναι αλλού" λίγους μήνες πριν πεθάνει. Τα καταπράσινα γατίσια αλλά και λίγο από κρύο καθρέφτη μάτια της, η σπασμένη από το τσιγάρο φωνή της, και όλη η προσωπική ιστορία που κουβαλά και τη μοιράζεται χωρίς κανένα κράτημα, όπως και η σπαραξικάρδια αισιοδοξία αυτού του μυαλού που χτυπήθηκε για δεκαετίες από τη χρόνια ψυχική νόσο με διάλειμμα τις ιδιοφυείς δημιουργικές της αναλαμπές, τοποθετούν τη συνέντευξη αυτή στο προσωπικό μου καλτ. Βαθειά συγκινητική και γεμάτη εμπειρίες από τη ζωή της, σχεδόν μυθική παρουσία βγαλμένη από την πιο βαθειά, μυστική αλλά και επώδυνη δυστυχώς επίγνωση.

Όπως συγκινητική ήταν και η επιστροφή της Αρλέτας Παρασκευή βράδυ παρέα του Φοίβου Δεληβοριά στις πρεμιέρες του. Ευχαρίστησε επί σκηνής το νευροχειρουργό που της έσωσε τη ζωή μετά το εγκεφαλικό που έπαθε πριν ένα χρόνο ακριβώς, αστειεύτηκε με το κοινό το οποίο δεν μπορούσε να είναι θερμότερο μαζί της, νεολαία αμέτρητη, αυτοσαρκάστηκε, καταχειροκροτήθηκε, τραγούδησε και άφησε μια γλυκειά αίσθηση χαράς και συνέχειας με το παρελθόν της, αυτό που εκφράζει με τον σεμνό παιχνιδιάρικο τρόπο της εδώ και δεκαετίες. Φαντάζομαι μετά το feedback που έλαβε εχτές από τόση νεολαία, θα χει βγάλει φτερά μέσα της. Σιδερένια!

Προς ναυτιλομένους

2009-02-16T15:25:00.000-08:00

Ένα από τα μαθήματα (και παθήματα) αυτού του δρόμου που περιφερόμαστε ομαδικώς, είναι ότι κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε ότι πίσω από μια επαναλαμβανόμενη σιωπή ενός ανθρώπου που μας ενδιαφέρει και ακόμη ακόμη αγαπάμε, δεν υπάρχει κανείς γάλλος υπαρξιστής ή κονστιτουσιοναλιστής φιλόσοφος(!), κανένα ταλέντο που δεν έχει δείξει το τάλαντο του, ουδείς σπαραγμένος άνθρωπος, ουδεμία βιασμένη, και εξανδραποδισμένη παιδική ψυχή που δεν μπόρεσε ποτέ να πετάξει, και ουδεμία παραγνωρισμένη μεγαλοφυϊα που ο φιλεύσπλαγχνος Θεός διάλεξε εμάς για να τη φέρει στο δρόμο μας για να μας θυμίσει πόσο ξεχωριστοί είμαστε που αξιωθήκαμε να τη γνωρίσουμε. Πολύ περισσότερο μια τέτοια σιωπή δε μεταμορφώνει εμάς σε μητέρες Τερέζες, σπουδαίους μύστες της ανθρώπινης φύσης ή τυχερά αστέρια στον ουρανό.
Δυστυχώς ένα από τα μαθήματα της ζωής είναι ότι πίσω από τη συνεχή σιωπή κάποιου ανθρώπου, αυτό που υπάρχει δεν είναι τίποτε περισσότερο (και λιγότερο) από το κενό, δηλαδή το Τίποτα.
Ο καθένας μετά πορεύεται, αλλά αυτό κάποτε το καταλαβαίνει. Και επιλέγει..

(αφιερωμένο σε μια αγαπημένη αναγνώστρια του μπλογκ )

Antony, Epilepsy is dancing

2009-02-14T09:45:00.001-08:00

for the lovers

A new Spleen

2009-02-06T15:41:00.000-08:00

Στο τρένο κάθεται απέναντι μου μια τοξικομανής. Το φρύδι της είναι ματωμένο, τα νύχια της πολύ βρώμικα και παίρνει μανιακά ένα νούμερο στο κινητό που δεν απαντά. Δίπλα κάθονται δύο κυρίες που επιστρέφουν από ένα θέατρο και ξεφυλλίζουν το πρόγραμμα. Την κοιτούν με την άκρη του ματιού τους με οίκτο. Η τοξικομανής σκουπίζει το αίμα κάθε λίγο με ένα χαρτομάντηλο. Είναι φορέας?
Νωρίτερα στην Ακαδημίας περνώ από μια Λυρική σκηνή υπό κατάληψη, σαν πολυκλαδικό λύκειο. Από νέους, που προφανώς δεν έχουν σχέση με το λυρικό τραγούδι και τις πριμαντόνες αυτού του κόσμου. Τέρμα στο φουλ η μουσική, μπροσούρες υπερασπίζονται ένα νέο πολιτισμό, που δε θα στηρίζεται στο ακριβό θέατρο, στην ταξική διαστρωμάτωση των εισητηρίων και των θέσεων, σε ένα πολιτισμό μακριά από τις καπιταλιστικές επιδιώξεις ενός παρεχόμενου προϊόντος. Το όλο θέαμα αν μη τι άλλο προκαλεί εξαιρετική αμηχανία. Πως μπήκαν, πότε θα βγουν, μήπως κάποιος πρέπει να διασφαλίσει την λειτουργία αυτού του κτιρίου? Και αν μπήκαν στη Λυρική έτσι εύκολα, γιατί να μην μπουν και στη βουλή. Εκεί φταίνε περισσότερο.
Τα Εξάρχεια πάντα με τη γνωστή αντιεξουσιαστική και νεανική αύρα, πιο γεμάτα με γκράφιτι από κάθε άλλη φορά. Θεραπευτικοί τοίχοι. Μπετόν τοίχοι σαν σημειωματάριο ψυχιάτρου. Η γωνία του φόνου έχει γίνει ένα υπαίθριο λατρευτικό σημείο που συγκινεί και προβληματίζει με την ειλικρίνεια των αισθημάτων όσων έχουν αφήσει κάτι.
Μαθαίνω ότι το μουσείο της Ακρόπολης θα λειτουργήσει αυστηρά πριν από εκλογική περίοδο, είναι δυνατό χαρτί για την κυβέρνηση, το φυλάει κ αυτό εν καιρώ να το παίξει.
Κακά τα ψέμματα, υπάρχει εδώ και καιρό μια ατμόσφαιρα που θυμίζει πόλεμο. Με όπλα κιόλας.Όταν δεν βγαίνουν όπλα αφορά τον πόλεμο της καθημερινότητας συνήθως. Οι συνομίληκοι μου ειδικά όσοι έχουν οικογένεια δουλεύουν σαν τρελλοί για τα αυτονόητα, όχι ιδιαίτερα φρου φρου, αλλά τα έξοδα είναι μεγάλα. Το βράδυ δηλώνουν κατάκοποι, και ο μόνος καιρός για να πιάσουν το μίτο της οικογένειας τους είναι τα σαββατοκύριακα. Πολλοί αγωνίζονται να εξασφαλίσουν ένα ιδιωτικό σχολείο στα παιδιά τους ειδικά στα προάστια. Η εκπαίδευση στην Αθήνα πλεόν είναι το πιο ταξικό πράγμα που υπάρχει. Οι κάστες ξεκινούν ήδη από τα 5 χρόνια του παιδιού. Ποιος τους δίνει άδικο όμως? Ποια δημόσια παιδεία, ποια δημόσια υγεία?
Ένα κορίτσι 22 χρονών απολύθηκε, ο διευθυντής θεώρησε ότι έπρεπε να υπάρξει μείωση προσωπικού σ'αυτό που κάνει, το λογιστήριο της είπε ότι υπάρχουν οικονομικά προβλήματα λόγω ανοιγμάτων μεγάλων της επιχείρησης. Ο διευθυντής στο screen saver του pc του έχει μακέτες από τον κήπο της βίλας που φτιάνει σε κυκλαδίτικο νησί. Τα γνωστά, πισίνα που γλύφει το χείλος του γκρεμού, καναπέδες για το σόϊ, φοίνικες, τάβλες. Ο διευθυντής πενηνταπεντάρισε, θέλει να χαρεί το εξοχικό που πάντα έβλεπε στα περιοδικά. Που είναι η κρίση? Μήπως η κρίση είναι ότι όλοι τα θέλουν όλα?
Υπάρχουν όμορφα πράγματα, όμορφες καθημερινότητες, όμορφες βόλτες, αλλά πια έχω πειστεί, εδώ και λίγους μήνες στην Ελλάδα υπάρχει πόλεμος. Το κακό είναι ότι και οι πολεμιστές πολεμούν στα τυφλά, σαμποτάρουν κάτι που δυσκολεύονται να ορίσουν. Έναν εχθρό χωρίς όνομα. Αναζητούμε μια ομαδικότητα η οποία όμως είναι χτισμένη πάνω σε εξοργιστικούς ατομισμούς, χτίστηκε μια κουλτούρα ατομισμού και ιδιοτέλειας με τη συνέργεια της πολιτικής, και καλούμαστε μέσα στη θολούρα να βρούμε τη Νέα Πραγματικότητα, για ποιο λόγο? Για να διαφυλάξουμε την άνεση της ιδιοτέλειας μας, που από το οικονομικό σύστημα πλέον απειλείται.
Θα είναι απόλαυση όμως μέσα σε όλο αυτό το πολεμικό κρυφτούλι, να δούμε τους πολιτικούς, τα τζάκια να καταρρέουν.. επιστρέφω στο σπίτι και κάτι γάτες τρώνε ένα κομμάτι ωμό κρέας από μια ταβέρνα κάτω στο δρόμο. Παντού spleen!

Meryl gives me the creeps!

2009-02-01T13:53:00.001-08:00

Bad restaurant

2009-01-25T12:56:00.000-08:00

Βρέθηκα στην Αράχωβα το σαββατοκύριακο, ένας φίλος "φαν" του μέρους με παρέσυρε να πάμε να δούμε το μέρος με κάποιον που ξέρει τα κατατόπια και ίσως πίσω από τη βιτρίνα του.
Βράδυ Σαββάτου πηγαίνουμε στο εστιατόριο-bar-club "Ακουαρέλλα". Πήχτρα, σε μικρά αγχωτικά τραπεζάκια, μεγάλη μπάνκα του Σαββάτου. Έρχεται ο κατάλογος. Μπριζόλα (μενταγιόν ελληνιστί) 32 ευρώ, ριζότο 20 ευρώ, ένα μπουκάλι κρασί 80 ευρώ. Η στενότητα του χώρου, το ότι δεν πεινούσα , και το εξώφθαλμα ακριβό μενού άρχισαν να με εκνευρίζουν. Μια ματιά στον κόσμο, και αυτή μου φάνηκε απογοητευτική. Ζευγάρια χορτασμένων 50ρηδων και βάλε, απέναντι μου μια ξανθιά στο απροσδιόριστο ηλικιακά φάσμα 40-60 λόγω των πολλαπλών αποξέσεων και τραβηγμάτων, και νέα παιδιά, ζευγαράκια με τα λαμέ τους ρουχαλάκια, και πολλοί πιθανότατα εργένηδες άντρες οι περισσότεροι βαρείς καπνιστές και με μεγάλη μπάκα μπροστά. Ο ντιτζέϊ άρχισε να παίζει ελληνικά δυνατά, ξεδιπλωνόταν με τα λεπτά το χειρότερο ελληνάδικο που χρόνια είχα να πάω. Συγκράτησα το Λάμπω της Βίσση, την Κατερίνα του Μπίγαλη, τον Πετρέλη, τη Βανδή και το Ρέμο σε διασκευές, όλα αυτά μέσα στα παστωμένα με κατσικίσιο τυρί, τρούφες, μενταγιόν κλπ και τα λαίμαργα στόματα και τα βαρεμένα πρόσωπα.
Δεν άντεξα και αναγκάστηκα να παραπονεθώ χοντρά για την επιλογή του φίλου μου, να με φέρει στο μαγαζί αυτό, που διατείνεται ότι είναι άνθρωπος της ποιότητας. Το να χρεώνεις μια μπριζόλα 32 ευρώ και να βάζεις τους ανθρώπους να ακούνε Κώστα Μπίγαλη είναι αυτό για το οποίο ο μοντέρνος νεοελληνικός πολιτισμός οδηγεί τόσους πολλούς ανθρώπους στον ψυχαναλυτή ή στην νέυρωση ή στη χρεωκοπία ή απλά στο να είναι κακότροποι στους εαυτούς τους και στους άλλους. Η κακόγουστη και λιμοκοντόρικη σύνδεση του υπερτιμημένου, του πανάκριβου, της δήθεν μάρκας με τα πιο ταπεινά, σκυλάδικα ένστικτα που έχουν μπολιάσει τη ράτσα αυτές τις δεκαετίες με τρελλαίνει, του είπα. Με τις ίδιες τιμές στο Παρίσι του είπα ή στις Βρυξέλλες, θα είχες προσωπικό σερβιτόρο να σε εξυπηρετεί με τη μεγαλύτερη ευγένεια, ενδεχομένως και ζωντανή μουσική με βιολί και πιάνο, και όχι κακομαθημένες καρακαηδόνες και γαμίκουλες να λικνίζονται αυτάρεσκα σε ότι πιο κακόγουστο μπορεί να ακουστεί και να περιμένεις 1 ώρα να σου ρθει το πιάτο. Μου είπε ότι πρέπει να χαλαρώσω, αποφάσισα να μην ξαναμιλήσω για το υπόλοιπο της βραδιάς, να κοιτάζω το κενό ή την απέναντι απροσδιορίστου ηλικίας ξανθιά, και να μυρίζω τον καπνό από τον πίσω μου τυπά που κάτι έλεγε σε μια έκρηξη υπερκοινωνικότητας. Στο τέλος πληρώσαμε τρία άτομα 145 ευρώ για φαγητό που μοσχοβολούσε οίηση και δηθενιά, και φύγαμε πάνω στο Όλα τα λεφτά της Βίσση με τρομερή ανακούφιση, και 100 ευρώ να πλήρωνα θα τα ξεχνούσα μπροστά στην έξοδο μου από κει μέσα. Ένιωθα σαν ένας κακός μαθητής, ή σαν ένας περήφανος αυτιστικός. Στην έξοδο περάσαμε τα παρκαρισμένα τζιπ, ευτυχώς έβρεχε, και αποφάσισα ότι παρόλες τις ομορφιές της περιοχής, και τα όχι λίγα θέλγητρα του τόπου γύρω, θα αργήσω να ξαναπάω στην Αράχωβα.

Nightime breakfree

2009-01-20T15:24:00.000-08:00

Οι Αλκυονίδες αναπαύουν τα δέντρα του δρόμου
το απόγευμα η ροή της κίνησης έμοιαζε με γιρλάντα που καίγεται
ενώ τα χθεσινά όνειρα σαπίζουν ήδη στον πάτο μαζί με τα προχθεσινά.

Τα μάτια μου βρίσκονται σε οξεία γωνία με το μαξιλάρι
οι τένοντες μου σκέφτονται
τα εν τω βάθει αντανακλαστικά γίνονται νέα μάτια
η αντίληψη του χρώματος φέρνει την εικόνα μιας Ινδικής τίγρης
(ευρωπαίοι του BBC κινηματογραφούν ντοκιμαντέρ.. επιδίωξαν τον εξωτισμό)
και το σώμα ημιλιπόθυμο, περασμένες μία
ασυναίσθητα επωάζει μικρούς ξεσηκωμούς
καλά κρυμμένους από τα κατά συνθήκην ψεύδη
αυτού του μασίφ, μετωπικού ογκόλιθου
που ονομάζουμε καθημερινότητα.

Quaint

2009-01-13T08:48:00.000-08:00

Quaint= αλλόκοτος/ειδικός/ παράξενος/ εξπέρ/ κομψός και όμορφος.
Quaintness, ζήτω η παραξενιά.

made by Celsius, Dec2008

Hooverphonic- Barabas

2009-01-10T23:14:00.001-08:00

Κυριακή πρωί,
Hooverphonic 1996 Barabas, αυτό το γκρουπ πάντα ήξερε να φτιάχνει ενδιαφέροντα δράματα.

Massive destruction

2009-01-08T14:13:00.001-08:00

700 νεκροί, 200 παιδιά, αθλιότητα, όλα τα υπόλοιπα ωχριούν μπροστά στο στεγνό μαθηματικό γεγονός.

(από το φινάλε του Ιn the mood for love, η ερημιά του ναού του Άνγκορ, ίδια με την απονευρωμένη φαιά και λευκή ουσία όσων διαλέξαν τον πόλεμο).

HAPPY 2008 (magic spells/Crystal Castles)

2008-12-31T09:16:00.001-08:00

αυτός ο ήχος μου θυμίζει ότι φέτος πρέπει ξανά να αυτοεφευρεθούμε. Μινιμαλιστικά, ήσυχα όσο μπορούμε, αθόρυβα μες στο θόρυβο, εύκολο δεν είναι, άλλα υπάρχει ένα ρεύμα λίγο γύρω και λίγο μέσα μας. ίδωμεν, Καλή Χρονιά!!

My Jukebox for 2008

2008-12-22T06:00:00.000-08:00

Μουσικές που άκουσα περισσότερο από 10 φορές φέτος έτσι για τη χαρά να φτιάξω μια λίστα..
Όλα σε random order πολλές είναι από παλιότερες χρονιές, είναι ένα προσωπικό best of,

Monica- Avatar (δις την άκουσα live, και είναι ένα κόσμημα)

Radiohead- In Rainbows ( κάποιες συγχορδίες από δω αγγίζουν το ιδανικό, ένα είδος παραδείσου, κάποιες πάλι όχι, αλλά το πρώτο είναι αρκετό)

Kate bush- Aerial (2005) και Hounds of love (1985). Ξανά και ξανά Aerial. Αναρωτιέμαι αν ο δίσκος έχει κάποιους οπαδούς ή αν ακούστηκε καθόλου όταν βγήκε. Το Nocturn και το Aerial γίναν κομμάτια του νευρικού μου συστήματος, το Nocturn και το Bertie είναι το προσωπικό μου Xanax. Και η φωνή της θεραπεία.

Μαρία Βουμβάκη- Το τερραίν του παραδείσου. Μοναχική περίπτωση, τραγούδια με μεγάλη εσωτερική δύναμη και στίχους από έλληνες ποιητές.

Madonna- Hard Candy. Τριπ λίγες εβδομάδες πριν και κάποιες μετά από την περιλάλητη συναυλία. Υποκύπτω συχνά σε προπαγάνδες. Κάποιες καλές στιγμές, αλλά αντικειμενικά ένας μετριότατος δίσκος. Είναι όμως Madonna.

Roisin Murphy- Overpowered. Ποπ μουσική ιδιαίτερης περσόνας και ικανής πρωτοτυπίας και φωνής. Κάπου καλοκαιράκι, μετά στοπ.

Fleet Foxes. Διάβασα καλές κριτικές, συμπαθέστατοι νεοχίπιδες, και πλέον με παραπέμπουν σε Δυτική ακτή, που μπόρεσα φέτος να δω. Όντως φαντάζεσαι απλωμένα δάση μ αυτή τη μουσική, και βγάζουν και μια ελευθερία, μια τρέλλα σαν τους..
Sigur Ros- Með suð í eyrum við spilum endalaust καπάκι με την άλλη την
Bjork- Volta ειδικά τα Wanderlust και Declare independence. Σταθερή αξία.

Λένα Πλάτωνος- Ημερολόγια. Και δω κεντρική προπαγάνδα που όμως συνδέθηκε με το γούστο μου και αμέτρητα στιγμιότυπα, δρόμοι, δωμάτια όλα όμως στην Αθήνα, σε ταξίδι δεν μπόρεσα ν ακούσω Λένα Πλάτωνος για πολύ. Και όλη η παλιά της δισκογραφία, κυρίως το "Σπάσιμο των πάγων" με την καντέντσα της άνοιξης κ.α . Έχεις την αίσθηση ότι ακούς μια ιδιοφυϊα, στίχοι όπως το "Τι νέα ψιψίνα" μια φορά μπορούν να γραφτούν, μετά το καλούπι σπάει, και του καλλιτέχνη του ίδιου ακόμα. Η συναυλία της στο Ηρώδειο κορυφαία στιγμή για τη χαρά της και τη δική μας.

Your hand in mine (from the silent japanese movie). Το καλό εκδικείται ξανά είναι νεαρότατο και (ξανά) από τη Σαλονίκη.

Το προσωπικό μου βραβείο θα το έδινα στους Έλληνες Gravity says_i- The roughest tree. Νομίζω ότι τα τραγούδια Pairs και Intruders are here το δικαιολογούν και με το παραπάνω. Φαντασία, ήχος ηλεκτρονικός και φυσικός μαζί, αρκετά σκοτεινοί στίχοι, πειραματική διάθεση, χαμηλό προφίλ, διαισθάνεσαι ότι αυτό το συγκρότημα είναι πραγματικά μια παρέα δημιουργών με ψηλό γούστο και αισθητική, που πιθανότατα δε θα συναντηθούν ποτέ με μεγάλο κοινό, κυρίως γιατί δεν θα το ήθελαν. Μουσική για σκούρα διάθεση, σαφώς, ως εκ τούτου μοναχική και εσωστρεφής.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!! Είναι μια τρύπια ευχή με όλα αυτά που συμβαίνουν, αλλά ο κόσμος ποθεί να το πει και ας είναι ψέμματα. ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Fleet Foxes - White Winter Hymnal

2008-12-18T21:04:00.001-08:00

I was following the pack
all swallowed in their coats
with scarves of red tied ’round their throats
to keep their little heads
from fallin’ in the snow
And I turned ’round and there you go
And, Michael, you would fall
and turn the white snow red as strawberries
in the summertime

Από το Seattle, μουσική που γίνεται χαρούμενο τοπίο της δυτικής ακτής.

Κοσμοθεωρίες

2008-12-16T14:16:00.000-08:00

Η Νένα Μεντή ως Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου προκαλεί τη σωματική αταραξία του κοινού και το αναγκάζει να λυθεί και να κλάψει. Με τα πιο απλά, κοινότυπα υλικά. Να κλάψει ακούγοντας ένα τραγούδι σαν "Τα καβουράκια" , τον "Αητό χωρίς φτερά" και πολλά πολλά άλλα. Μια ηρωίδα ροκ, δαιμονισμένη, μικρασιάτισα, χαρτοπαίχτρα, ερωτιάρα. Το κοινό πραγματικά ανταποκρίνεται σωματικά σ αυτό το παίξιμο, οι σφιγμένοι μου ώμοι λύθηκαν, μπρόστα σ'αυτήν την περσόνα αν μπορεί ν αποκαλέσει κανείς έτσι αυτή την ιδιαίτερη περίπτωση λαϊκού δημιουργού που έζησε τόσο λεβέντικα. Μια ελπιδοφόρα στάση ζωής που έρχεται από παλιά, τα λαϊκά τραγούδια, οι γονείς και οι συγγενείς μας, γιορτές και κασετόφωνο να παίζει στο ύπαιθρο. Πολιτισμός βαθειά ηδονιστικός, και με ροπή στην αυτοκαταστροφή, με τα δυσάρεστα σε καθημερινή βάση, τις εξαρτήσεις, αλλά όταν έχεις υπάρξει πρόσφυγας, η ζωή μετά γίνεται ένα πάλκο, ένα θέατρο με χαρές και λύπες. Η ζωή γίνεται μια γοητευτική πουτάνα. Η Ευτυχία με περίσσια απόλαυση βρίζει και απολαμβάνει κάθε λέξη που εκστομίζει. Μέσα στον πόνο της και περνάει πολλούς κατορθώνει και μεταφέρει μια ηθική στάση ζωής που δε σκαμπάζει τίποτα και δεν εξαντλείται.

Αν ήταν αμερικάνικο success story θα τανε ένας τζαζίστας, η Tina Turner, η Αretha Franklin ή όποιος άλλος, μάυρος ή μετανάστης κατά προτίμηση.

Στο πολύ ενδιαφέρον περιοδικό Sun με κείμενα και ποίηση, κάτι σαν το New Yorker αλλά χωρίς την πολιτική, ένα κείμενο ενός τρελλού ποιητή του Sparrow, μου φαίνεται πολύ σχετικό, δίνοντας μια άλλη οπτική στο θέμα πως να ζει κανείς τη ζωή του:

.."Our greatest national problem is that so many of us take antidepressants (often because we like the word Celexa). The American persona is cheerful enough already. When someone asks, "How are you doing?" you must reply, "Fine" or "Great". You're not allowed to say: "I feel like a great big tongue that a water buffalo is peeing on". Americans are not happy or joyful. Rather they are "antidepressed". We need to start taking pro-depressants. The world is depressing, and we are obliviouw to this crucial knowledge.

Greetings and postcards from...

2008-12-15T17:52:00.000-08:00

hopeful obama

local californian road

alcatraz

castro neibhourhood

yosemite national park

lombard str

transamerica pyramid

houses at russian hill

buena vista park view

yosemite's only church

civic center district

mission distrtict

mission

the "seven ladies"

sausalito

sfmoma

haight ashbury

castro's historic theater

castro and market str. junction

golden gate bridge

mission

treasure island

golden gate

coit tower at telegraph hill and please..

Amnesia - Britney Spears

2008-12-02T12:59:00.001-08:00

2008-12-02T12:49:00.001-08:00

Από αμερικάνικη pop, hip hop σκηνή τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ ελάχιστα πρόσωπα, αυτές οι πολύ λουστραρισμένες παραγωγές με τα παραλλαγμένα από τα pcs φωνητικά..αλλά έχω μια συμπάθεια, τη Britney. Είναι η επιτομή της clean american beauty, μια φυσική καλοφτιαγμένη κούκλα, και με όλο το πρόβλημα της αποπροσωποποίησης / κατάχρησης/ μανιοκατάθλιψης ανέβηκε τα μάλα στην εκτίμηση μου, τη συμπάθησα περισσότερο, μιας και συμπαθώ πάντα τους ανθρώπους που πέφτουν, dont know why. Μετά από τέτοιες κρίσεις απώλειας ο καλλιτέχνης επανέρχεται καλύτερος συνήθως, και τέτοιες περίοδοι στο μεγάλο χάρτη της ζωής μετά από χρόνια, είναι πραγματικά δώρα αυτογνωσίας. Μ αρέσουν οι pop stars που σκοντάφτουν και δεν είναι ξύλινοι, και το Μπριτνεάκι δεν άντεξε το φρικαρισμένο είδωλο, έσπασε και υποτίθεται ότι είναι καλύτερα τώρα. Έτσι λένε τα περιοδικά τουλάχιστον. Στο επάγγελμα που κάνει, είναι όλοι οι άνθρωποι και ο κανένας μαζί, το να χάσεις για λίγο τον εαυτό σου είναι εχέγγυο να πιάσεις τον υποδόριο μαζικό ψυχικό σφυγμό εφόσον είσαι έξυπνος και δε σε φάει η αυτοκαταστροφή. Άλλωστε η ποπ μουσική πάνω απ'όλα είναι μαζική. Άκουσα μόλις μια φορά το νέο της δίσκο το Circus, δε συγκράτησα τίποτα, ένα ιλουστρσιόν αλλοιωμένο μπιτάτο κατασκέυασμα στο οποίο μάλλον δεν εξελίσσεται δημιουργικά, υπερβολικά στυλιζαρισμένος ήχος αλλά χάρηκα πολύ αυτό το extra τραγουδάκι. Amnesia Britney σιδερένια ξανά, καλά μυαλά ...

Περί Αμερικής ο λόγος, ετοιμάζομαι για τό πρώτο μου ταξίδι στην ήπειρο. Στην Καλιφόρνια πολύ σύντομα. Για education και restoration ελπίζω. Ευτυχώς με την ανάταση του Ομπάμα. Αν το San Fransisco είναι τόσο όμορφο όσο αυτή η αφίσα και στην πραγματικότητα..

Κόρε. Ύδρο. - Όχι πια Έρωτες (2006)

2008-11-28T22:07:00.001-08:00

Ξαναγινόμαστε 20 χρονών, διαβάζουμε για εξετάσεις και πίνουμε ηρεμιστικά, και ερωτευόμαστε θολά. Όμορφα!

Turkiye

2008-11-25T08:57:00.001-08:00

Διαβάζω το τελευταίο βιβλίο του Ξανθούλη αφιερωμένο στην Κωνσταντινούπολη. Αποκαλυπτικό και ατμοσφαιρικό, πλούσιο σε ιστορικές αναφορές, στέκια, ανεκδοτολογικά στοιχεία, και αναφορές στον σύγχρονο πολιτισμό της Πόλης. Είναι διασκεδαστική η αναφορά του σε μια ιέρεια της μουσικής εκεί, την Bulent Ersoy, μια κυρία με πλουσιότατο βιογραφικό, τη διασημότερη τρανσέξουαλ της Τουρκίας, η οποία έκανε εγχείρηση αλλαγής φύλου το '81 μέσα στη χώρα, εκδιώχθηκε από το σύστημα, αλλά κατορθώνει χάρη στη βαθειά μελαγχολική φωνή και στα...ωραία τραγούδια και στους γάμους με νεαρούς που κάνει να βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο σε μια χώρα που η κοινωνική υποκρισία ζεί και βασιλεύει επιτρέποντας τέτοιες "εξαιρέσεις" να χαίρουν ευρείας όσο και ιδιότυπης αποδοχής. Τώρα είναι αγαπημένος ογκόλιθος στα 55 της και είναι κριτής σε μουσικό reality φορώντας ανεκδιήγητες τουαλέτες να κρύψει το αυξανόμενο βάρος της. Ψάχνοντας από περιέργεια έπεσα πάνω στο αυτό βιντεοκλίπ και κατάλαβα ότι η Άντζελα Δημητρίου είναι μεγάλη κλέφτρα ιδεών, πλαστικών και γενικότερα αισθητικής και lifestyle (ή μήπως το αντίστροφο? :) Αν ντουμπλάρει αυτό το άσμα με τη φωνή της στα ελληνικά κανείς δε θα το καταλάβει. Προτείνω να ονομάσουμε τη σύγχρονη κουλτούρα μας ελληνοτουρκική όπως παλιότερα τη βαφτίσαν..ελληνορωμαϊκή.

Χωρίς λόγια!

2008-11-20T08:10:00.000-08:00

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων, καλούνται όλοι όσοι διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα σήμερα 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το κείμενο “Όχι στο Όνομά μας” και όλους τους χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν.Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.

Colours

2008-11-18T08:43:00.000-08:00

Ξυπνώντας από τις πεντέμιση σήμερα χωρίς λόγο, περίμενα να φύγει η νύχτα να γίνουν όλα μουσταρδί και όλα να αλλάζουν για λίγο, ο υμητός απέναντι διαυγής μετά από πολλές μέρες υγρασίας.

ο ήλιος έβγαινε και η μακαρονοθήκη της γειτόνισας με εμπόδιζε :)

πασαλειμμένο χρώμα φάτσα ανατολικά το απέναντι σπίτι. Σκέφτηκα τις πρέσπες, ή το δέλτα του έβρου τέτοια ώρα, όπως στις φωτογραφίες σε γεωγραφικά περιοδικά, και τα νερά να γυαλίζουν και την κοσμική ησυχία, όλα βαμμένα, ή το λιμάνι της θεσσαλονίκης και όλες τις μικρές παραθαλάσσιες πόλεις. Η ανατολή είναι παντού και πάντα το ίδιο εντυπωσιακή.

Kate Bush Cloudbusting

2008-11-17T09:16:00.001-08:00

..But every time it rains,
You're here in my head,
Like the sun coming out--
Ooh, I just know that something good is gonna happen.
And I don't know when,
But just saying it could even make it happen..

Friendship is..

2008-11-08T17:04:00.000-08:00

Μ αρέσει να χω έναν καλό φίλο,
φίλος ίσον περπάτημα
η πόλη επωάζει τη φιλία καλύτερα
να μοιράζεσαι το τσιμέντο τη σκόνη αλλά και τη νύχτα
και τα πλάγια φώτα
με δρόμους, συζητήσεις, μουσική
να τραγουδάμε μαζί τρελλά τραγούδια
με φωνές θεατρικές
να επιστρέφουμε στα προσωπικά βάρη
στις σκιές
και μετά στα χαρούμενα φώτα
να υπάρχει ενεργειακή ανταπόκριση
γνήσιο ενδιαφέρον
ενεργητική ισοπέδωση του ανταγωνισμού,
και αμοιβαία προεργασία του εδάφους
εγκεφαλικού και ψυχικού
για να φυτρώνει και να ψηλώνει
το σπάνιο βυσσινί λουλουδάκι,
πως λέμε endelweiss
μιας καλής φιλίας.

Athens Photo November

2008-11-07T08:18:00.000-08:00

"The way the girls are holding themselves; the way they are holding their hands, their expressions – they became something else. They really took on a life of their own and had an impact on me."

Συναισθηματικά φορτισμένες φωτογραφίες από κορίτσια της Ανατολίας όλα ντυμένα με την υποχρεωτική σχολική ποδιά, που κοιτάζουν μετωπικά το φακό, που θυμίζουν τις απεικονίσεις των γονιών και των παπούδων μας στις θρυλικές ασπρόμαυρες οικογενειακές φωτογραφίες όπου εκτός από τα πρόσωπα των αγαπημένων ανθρώπων αποκαλύπτεται η ζωή και ο τόπος 50 χρόνια πίσω, τα φτωχικά σπίτια και οι απλωμένες εκτάσεις της υπαίθρου.

Η φωτογράφος Vanessa Winship έχει βραβευτεί με το Sony International Photography award για τη σειρά αυτή φωτογραφιών. Ταυτόχρονα νοσταλγική καταβύθιση αλλά κυρίως ρεαλιστική κατάθεση φωτορεπορτάζ για μια διαφορετική παιδική ηλικία σε ένα ταραγμένο μέρος του κόσμου. Αξίζει να δει κανείς αυτές τις φωτογραφίες στη γκαλερί Cats n' Marbles στην οδό Φωκυλίδου στα πλαίσια του μήνα φωτογραφίας της Αθήνας, μία από τις δεκάδες εκθέσεις που τρέχουν αυτό τον καιρό σε διάφορα μέρη, και σίγουρα από τις πιο ενδιαφέρουσες.

Sarah Palin pranked by fake Sarkozy! Hilarious!

2008-11-03T08:01:00.001-08:00

"Oh my God, seriously, it's probably the biggest we've ever done," Marc-Antoine Audette, a member of comedy duo The Masked Avengers, told CTV.ca Saturday afternoon

Μαρία Βουμβάκη, Ιστορία Ευτυχία

2008-10-30T11:46:00.001-07:00

όταν κάτι περιμένεις να γίνει

τότε περνάει έτσι ο καιρός

το χρόνο τον προφταίνουν εκείνοι που δεν ψάχνουν γιατί και πως

η ευτυχία δεν περιμένει άλλη μια ευκαιρία χαμένη

(ένα ιαματικό βιολί και στίχοι, τραγούδι του 1992, σε live του φετεινού Μάρτη, Η Ιστορία κι η Ευτυχία).

Depeche moi, depeche toi, depechons nous

2008-10-27T17:29:00.001-07:00

F R E E L O V E

Για ένα βιβλίο ξανά.

2008-10-25T08:11:00.000-07:00

Πριν μέρες είδα τη Μήδεια. Το Παλλάς φεγγοβολούσε, ο κόσμος ήταν ντυμένος με τα καλύτερα του ρούχα, το Ζόναρς δίπλα σέρβιρε τους καφέδες των 6 ευρώ, τα τακούνια χυπούσανε εμφατικά στα πλακάκια του πεζοδρόμου. Ζευγάρια έπιναν ποτήρι σαμπάνιας από το κυλικείο του θεάτρου πριν την παράσταση, όλα πολιτισμένα. Η παράσταση αυτή τη φορά σαν να πέρασε αλλά να μη με ακούπησε. Ήταν όλα ευαίσθητα, καλοφτιαγμένα, φωτισμένα, γυμνά, μακιγιαρισμένα με άψογα κουστούμια. Κάποια ωραία ευρήματα, η Μήδεια σπάει δυο πορσελάνινες γροθιές στα χέρια της σε σχήμα παιδικού κεφαλιού και θρυψαλίζει τα παιδιά της.
Στην παράσταση γιορτάζεται ο θρίαμβος της αστικότητας του αθηναιοκεντρικού πολιτισμού μας. Ο μέγας νεοέλληνας καλλιτέχνης και έχουν μείνει ελάχιστοι, και είναι αλήθεια αυτό. Το κοινό του τον ακολουθεί και τον αγκαλιάζει με τα πιο λαμπερά του πουκάμισα, σαν φανταράκι δεν μπορεί παρά να φύγει το λιγότερο ευχαριστημένο. Κάτι μου λείπει όμως από την αρχή. Δεν μπορώ να το εκφράσω αλλά νομίζω ότι το βρίσκω μέρες μετά μέσα από ένα βιβλίο.

Διαβάζω επιτέλους το "Ταξίδι στην άκρη της Νύχτας"του Σελίν. Η μετάφραση είναι πολύ καλή πραγματικά. Συναντώ κάτι περισσότερο αληθινό. Την ήττα, την ειλικρίνεια της απώλειας, την απογοήτευση που κάνει τον ευρωπαίο άνθρωπο κυνικό, την κατάρρευση της ανθρωπιάς από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και μετά. Έκδηλη αηδία, άκρατη παρατηρητικότητα και οξυδέρκεια, μεγάλη προσωπική απογοήτευση που ο λόγος θυμίζει έντονα Ρεμπώ στη "Μια εποχή στην κόλαση". Συναισθήματα που δεν έχουν ξεναπεριγραφεί έτσι γιαυτό και ο συγγραφέας εφευρίσκει ένα νέο ρυθμό γλώσσας, μια γλώσσα του λιμανιού και του σαλονιού μαζί. Ένα είδος κακού προφήτη. Αστικές κοινωνίες και μεγάλες πόλεις που πατάνε πάνω στην υποκρισία και στη βολή ενός μαλακού κρεβατιού. Πίσω απ΄ολα υπάρχει ο θάνατος για τους πολλούς, αυτούς που στέλνονται στρατιώτες στον πόλεμο, η προσποίηση και το ψέμμα των λίγων με αξιώματα για τη σωτηρία της πάρτης τους, και μετά την συντήρηση της θέσης και του πλούτου τους. Τη βρωμιά και ασύλληπτη ζέστη της αποικιακής Αφρικής, με την παθητικότητα των ιθαγενών εκεί και τη συσσωρευμένη αίσθηση αποτυχίας των εποίκων που πηγαίνουν εκεί για χρήμα και άφεση αμαρτιών. Η προσωπική αναζήτηση για έναν κόσμο λίγο περισσότερο παράδεισο (αν και δεν πρέπει να πιστεύει σ'αυτήν την έννοια)που φέρνει το συγγραφέα στην Αμερική. Και το ταξίδι συνεχίζεται...
Αυτή η εκδοχή της πραγματικότητας μου άρεσε περισσότερο, γιατί μου δίνει ένα κόσμο πιο ειλικρινή, με αποκαλυμμένες προθέσεις, που πρέπει να γνωρίζεις πως να τον ερμηνεύεις και τι να περιμένεις από αυτόν. Είναι πιο κοντά στον πραγματικό άνθρπωπο, που πονά, αρρωσταίνει, ζηλεύει, ασχημαίνει με τα χρόνια, πεινάει διψάει. Τον αποδομεί κιόλας, ολοφάνερα υπερτονίζει την αηδία και όχι το όποιο μεγαλείο. Πίσω από κάθετι οργανικό υπάρχει μια ύλη που σαπίζει μεταπλάθεται, και αυτό είναι μεγάλη παραδοχή. Ίσως η έλλειψη αυτής της κινούμενης ζύμωσης της ζωής να ήταν ο λόγος που αυτή τη φορά δε με κέρδισε η Μήδεια- με τα πέριξ καφενεία.

Radiohead Idioteque Live

2008-10-19T07:44:00.001-07:00

..Η καρδιά μου στη ζέστα, σαν κουνέλι, πίσω απ'τα μικρά κάγκελα των πλευρών της, αλαφιασμένη, ζαρωμένη, ηλίθια. Όταν πέφτεις μεμιάς από τον Πύργο του Άϊφελ, κάτι τέτοιο θα νοιώθεις. Θα θες ν' αρπαχτείς απ'τον αέρα...
(Σελίν, ταξίδι στην άκρη της νύχτας)

Σκεφτόμουν επίμονα πως είναι να θες να αρπαχτείς απ'τον αέρα.
Έπεσα μετά στο βίντεο και ο Tom Yorke έκανε αυτό ακριβώς που αναρωτιόμουν.

Scandinavian Paradise (!?)

2008-10-16T22:53:00.000-07:00

Η εμπιστοσύνη κάνει τους Δανούς τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο Η εμπιστοσύνη συνδέεται πέρα από την οικονομία και με την καλύτερη λειτουργία του δικαστικής εξουσίας και την εύρυθμη εκπαίδευση.
Reuters

Σε καιρούς όπως οι σημερινοί, κανείς δεν είναι απρόσβλητος από τη νόσο της κατάθλιψης. Ωστόσο, έρευνες του δείχνουν ότι οι Δανοί είναι οι ευτυχέστεροι άνθρωποι στον κόσμο και αυτό χάρη σε έναν βασικό παράγοντα - την εμπιστοσύνη.
Μάλιστα, τα τελευταία 20 χρόνια τα 5,5 εκατ. Δανών βρίσκονται πάντα στην κορυφή της ευτυχίας, σύμφωνα με τον Δείκτη Αυτοπροσδιορισμού Ικανοποίησης Ζωής αλλά και βάσει ερευνών του Πανεπιστημίου του Michigan.
Ο συγκεκριμένος λαός - που συγκαταλέγεται επίσης μεταξύ των πιο ευκατάστατων - διατηρεί μια παράδοση στην ισότητα και την εμπιστοσύνη, με τέτοιο τρόπο που δεν συνηθίζεται.
Η ωφέλειας που προκύπτει από αυτήν την εμπιστοσύνη καθρεφτίζεται στο Χρηματιστήριο της Δανίας. Αυτό δε σημαίνει ότι έχει ξεφύγει από το «μακελειό» των παγκόσμιων αγορών, αλλά πάνω από πέντε χρόνια βρίσκεται στις μεγαλύτερες χρηματιστηριακές αγορές. Άλλωστε, μέσα στην θύελλα της οικονομικής κρίσης, ήταν μία από τις πρώτες χώρες που εγγυήθηκαν απεριόριστη εγγύηση στις καταθέσεις.
Ο Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (OECD) εξηγεί την ευτυχία των Δανών στο γεγονός ότι καταναλώνουν ένα σχετικά ίσο μερίδιο του πλούτου τον οποίο παράγουν αλλά και στο γεγονός ότι εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον.
"Η Δανία είναι μία από τις χώρες με τα υψηλότερα επίπεδα εμπιστοσύνης μεταξύ των κατοίκων της. Σε άλλα κράτη, οι άνθρωποι είναι πιο κυνικοί απέναντι στις κυβερνήσεις, τις δουλειές και τους συνανθρώπους τους», δήλωσε στο BBC, η Ιουστίνη Φίσερ, οικονομολόγος του OECD.
Ο νεοσύλλεκτος Σορέν Κρίστιανσεν, 32 ετών, χαλαρώνει με την κοπέλα του στο διαμέρισμα που νοικιάζουν στην Κοπεγχάγη. Ο ίδιος δηλώνει ότι η εμπιστοσύνη του προσφέρει ασφαλέστερη καθημερινή ζωή. «Με κάνει χαρούμενο να ζω σε μία χώρα, όπου μπορείς να περπατάς ανέμελα και να μην έχεις τίποτε να φοβηθείς», εξηγεί.
Το πρόβλημα στην κυβέρνηση της Δανίας είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στο εξωτερικό δεν γνωρίζουν πόσο ευτυχισμένοι είναι οι Δανοί ή το γιατί. Έτσι λοιπόν, η κυβέρνηση δαπανά 75 εκατ. δολάρια, προκειμένου να βελτιώσει την εικόνα της.
Ο Δανός διπλωμάτης Κλάβς Χολμ ισχυρίζεται ότι ο κόσμος έχει συνδιάσει την χώρα του με τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, την Μικρή Γοργόνα και το Τίβολι Γκάρντεν. «Αυτό που δεν βλέπουν είναι ότι η χώρα αυτή έχει μοναδικές αξίες», τονίζει και προσθέτει: «Οι Δανοί είναι οι Ευτυχισμένοι Άνθρωποι. Γιατί;». Εξηγεί επίσης ότι ο λαός αυτός βρίσκει μικρές απολαύσεις σε απλά πράγματα, όπως το κολύμπι στο λιμάνι μια καλοκαιρινή ημέρα, το οποίο οπουδήποτε αλλού θα έμοιαζε επικίνδυνο.
Μια γυναίκα που κάνει ποδήλατο στους δρόμους της Κοπεγχάγης δείχνει ότι σημαίνει πολλά για αυτήν η ασφάλεια και η εμπιστοσύνη στον συνάνθρωπο.
Το Σάμσο, νησί της Δανίας, του οποίου οι ντόπιοι κάτοικοι έχουν αναπτύξει μια αυτάρκεια στις ανανεώσιμες πηγές, αποτελεί ένα παράδειγμα του αισθήματος της εμπιστοσύνης.
Δεν είναι απόλυτα σαφές πώς οι Δανοί κατάφεραν να εμπιστεύονται σε τέτοιο βαθμό ο ένας τον άλλον, πιθανόν έχει κληρονομηθεί από γενιά σε γενιά, δηλώνει ο Κρίστιαν Μπγιόρνσκοβ, καθηγητής Πανεπιστημίου.
"Πιστεύουμε ότι η καταγωγή του συναισθήματος αυτού εντοπίζεται πολύ πίσω στον χρόνο. Ίσως ακόμα και στην εποχή των Βίκινγκς», ισχυρίζεται ο καθηγητής συμπληρώνοντας βέβαια ότι πρόκειται για εικασίες.
Ως ένδειξη, δήλωσε ότι οι έρευνες έχουν αποδείξει ότι οι απόγονοι αυτών των Σκανδιναβών που μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες τον 19ο αιώνα είναι γενικά οι πιο πιστοί Αμερικανοί του σήμερα.
Ο Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη σημειώνει ότι υπάρχει σχέση μεταξύ της εμπιστοσύνης και της οικονομικής ανάπτυξης. «Αν εμπιστεύεσαι κάποιον στις συναλλαγές; των αγορών, τότε έχεις χαμηλότερες απώλειες και κόστη. Δεν χρειάζεται καν να κάνεις συμβόλαια, αν βασίζεσαι στην εμπιστοσύνη του λόγου».
Ο καθηγητής Κρίστιαν Μπγιόρνσκοβ συνδέει την εμπιστοσύνη πέρα από την οικονομία και με την καλύτερη λειτουργία του δικαστικής εξουσίας και την εύρυθμη εκπαίδευση.
Ο Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη επεξεργάζεται από το 2007 την συνεργασία με άλλους διεθνείς οργανισμούς ώστε να προωθήσουν την ανάπτυξη στατιστικών δεδομένων πέρα από τις συμβατικές οικονομικές μετρήσεις.
www.kathimerini.gr 17/10/2008

Περί μιας έκθεσης.

2008-10-11T07:45:00.001-07:00

Μια ενδιαφέρουσα έκθεση με πλάκες γλυπτές, ελαιογραφίες με αρχαία μοτίβα και αμέτρητες φυσιογνωμίες με πενάκι, από τη μια παραπέμπει σε παλιούς πολιτισμούς και από την άλλη σε μεταμοντέρνα κόμικς επιστημονικής φαντασίας παρουσιάζεται στη γκαλερί Νέες Μορφές στην οδό Βαλαωρίτου από την Ελεωνόρα Αρχελάου. Κάποιες φιγούρες είναι πολύ πρωτότυπες, παραπέμποντας σε μεσαιωνικές εποχές με βασανιστήρια και άλλες σε μια εποχή άχρονη μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο όπως απεικονίζοντα σε διάφορα μελλοντολογικά κόμικς. Στον κατάλογο αναφέρεται ότι η καλλιτέχνιδα ανήκει στο κίνημα fluxus, αντιγράφω μια παράγραφο από κει:
..."Να συγκρατήσετε και να εξαλείψετε ολοσχερώς το εγώ σας. Αν μπορείτε, μην υπογράφετε τα έργα σας, μην υπογράφετε τίποτα, αποποιηθείτε την προσωπικότητα σας αν μπορείτε." Αυτό είναι στην πραγματικότητα το πνεύμα του Fluxus. Η Αρχελάου δε θέλησε να δείξει, να εκθέσει να πουλήσει, σε μουσεία ή συλλέκτες. Δεν την ενδιέφερε η σταδιοδρομία της, δεν έκανε την τέχνη επάγγελμα. Είναι από της ελάχιστες γυναίκες, στην Ελλάδα και διεθνώς, που εξακολουθεί αυθεντικά και απλά να συμπλέει με το κίνημα Fluxus....

Νέες μορφές.

Bent - Magic Love

2008-10-06T17:11:00.001-07:00

έχεις να γράψεις καιρό, όλα κυλάνε, όχι κάτι να αποτυπωθεί, παλεύεις με το κέντρο, να ναι εκεί χαμηλά στο σώμα, να μη χάνεσαι, να μη σπαταλιέσαι, να ξεχνάς, να συγχωρείς, να σέβεσαι, να χαίρεσαι, να συμπάσχεις. Ένα άσμα σε γαργαλάει, θες να τ ακούσεις δυνατά.

Δεν είναι εύκολο πάντα, ξεπηδούν εμπόδια, όλο και κάποιος θα λειτουργήσει ως οξύ να διαβρώσει μια ευαίσθητη επιφάνεια, κάποιος κουβαλά έναν κοριό απομυζητικό ως ξένο σώμα πάνω, κάποιο σούπερ νόβα από το ανθρώπινο διάστημα θα αποδειχτεί ενεργειακή μαύρη τρύπα ή η δική σου βιοχημεία αποδυκνύεται τοξική.

Προσπαθείς αθλητή, δεν παίρνεις αναβολικά δε δίνεις αναβολικά, προσπαθείς και όπου βγάλει..

Comme les autres trailer

2008-09-28T15:29:00.001-07:00

Απόψε Κυριακή στις Νύχτες πρεμιέρας, έπαιξε αυτό το γαλλικό ελευθεριάζον φιλμ, άνετο, κομψότατο και αστείο με θέμα την επιθυμία ενός γκέϊ παιδιάτρου να γίνει πατέρας με ή χωρίς το ζευγάρι του. Βγαίνει στο κυνήγι λοιπόν μιας ..μήτρας . Διάφορα ευτράπελα συμβαίνουν και το χάπυ εντ είναι αναπόφευκτο, τόσο πολύ που το θέλει στα 42 του. Στα βήματα των γαλλικών κοινωνικών σεξοκαταστάσεων και τριγώνων για όλη την οικογένεια, τύπου "Gazon Maudit", ή "Pedale douce" μου άρεσε με τη χαλαρότητα της, και το πόσο φυσιολογικά μπορεί να φαίνονται όλα αυτά σε μια κοινωνία σαν τη γαλλική, και βέβαια με συγκίνησε γιατί μίλησε για ένα θέμα που κατά καιρούς απασχολεί το ατομικό μου ασυνείδητο. Comme les autres, the movie!

Τα λαμπιόνια της ΝΔ.

2008-09-26T09:12:00.000-07:00

Τα συνέδρια μου φαίνονται λίγο μάταια πράγματα εφόσον γίνονται στο μέρος που μένεις και δεν κάνεις και ένα ταξιδάκι, αλλά τουλάχιστον έχουν ένα θέμα επαγγελματικό κάτι πρακτικό, είτε τους δεινόσαυρους της Αφρικής, τα σπήλαια των Ιωαννίνων, τον Καβάφη στα νιάτα του, ή τα νέα φάρμακα για τη φυματίωση.

Ότι θα μαζεύονται όμως οι βουλευτάδες, ως μουτζαχεντίν εμμονικά χειροκροτούντες πάνω στα ακριβά χαλιά του Κάραβελ, και ο μουλάς Κώστας από πάνω να λέει ως μικρός θεός "Αυτοσκοπός μου δεν είναι να κυβερνήσω" και να αρχίζουν οι πυρπολήσεις, οι αποθεώσεις είναι κάτι που πολύ, μα πολύ με εκνεύρισε. Τέτοια οπαδίλα, να παίρνεις τόσα πτυχία για να γίνεσαι χειροκροτητής, αυτό είναι αυτοσκοπός.

Τα κόμματα είναι παντού τα ίδια, βαρετά και μανιχαϊστικά, αλλά ακόμα και ο Μπους είχε κάποια λαμπιόνια, κάποια σημαιάκια, κάποια μαζορέτα.. Οι αμερικάνοι που μερικές φορές είναι πανέξυπνοι και απίθανοι, γνωρίζουν περισσότερα από όσα νομίζουμε, το να κάνεις μια όμορφη ζωντανή παράτα είναι αποτελεσματικό και ευχάριστο, αντέχεις και αυτά που λέγονται δηλαδή. Αλλά σε 200 σκούρους κουστουμάτους να αναγνωρίζεις μία κρεμ Ντόρα δεν είναι διασκεδαστικό πως να το κάνουμε. Είναι μια Γκόθαμ Σίτυ.

Πολιτική, ω πολιτική μας πέταξες στα βράχια..ευτυχώς υπάρχει και η Μαντόνα αύριο να διαβάσουμε καμμιά γαργαλιστική ανταπόκριση να ξεχαστούμε!

A painted cocoon.

2008-09-16T01:29:00.000-07:00

Courage to move on.

2008-09-13T12:01:00.000-07:00

Αυτό το άρθρο το βρήκα απίστευτα inspiring, είναι εντυπωσιακό το πόση δύναμη μπορεί να βρει κάποιος μέσα του, και το πόσο πραγματικά άνθρωποι γύρω μας περνάνε ζόρια αλλά its all about surviving and overcoming difficulties. Δείτε το!

MINA

2008-09-11T17:31:00.001-07:00

Ρετροκατάσταση.

2008-09-02T14:52:00.000-07:00

Μπήκε ο σεπτέμβρης ήρεμα φέτος, με καλή διάθεση. αυτοθεραπεία με μουσική σε σφήνες χρονικές, microbeats και megastrings, με μόνικα, sigur ros, gravitysays_i και άλλα ωραία.
Η πόλη γέμισε πάλι αυτά τα νευρώδη παιδιά, αγόρια και κορίτσια, που μοιάζουν να τα θέλουν όλα καταβροχθιστικά σαν να τρως γύρο στο δρόμο περπατώντας, που δεν καταλαβαίνεις άμα είναι κακομαθημένα ή ιδιαιτέρως ονειροπόλα, και εμείς μεγαλύτεροι κατα τι, ούτε μεγάλοι πολύ, αλλά και με την πρώτη νιότη φαγωμένη πάνω στις δικές μας παρτιτούρες φτιάχνουμε τις δικές μας συμμαχίες αισθητικής και γεωμετρίας.
Βιβλία περιμένουν να διαβαστούν, τα ψυχαναλυτικά του yalom για το θάνατο, το ολίγον σαδομαζοχιστικό γιαπωνέζικο "ξενοδοχείο ίρις", επιτέλους 1 2 αποδράσεις που θα γίνουν, ευκαιρία για φωτογραφίες..
και μέσα στην καθημερινότητα και τον εργασιακό φόρτο, φτιάχνουμε τις δικές μας εσωτερικές αρμονικές συνηχήσεις και χρωματιστές εικόνες ενάντια στα γκρι, να καταλύσουμε την ανισορροπία, την τόσο έκδηλη ώρες ώρες σ'αυτό το μέρος.
Και ασπαζόμαστε εικόνες που αφήνουν πεδίο στην φαντασία, λίγη άπλα

"Οι σαλτιμπάγκοι έβγαζαν απ'το στόμα τους όλο και μεγαλύτερες φλόγες. Γάϊδαροι με παιδάκια στις ράχες τους περνούσαν από μπροστά μας με αμέριμνο βήμα. Το μέχρι πριν από λίγο ακόμη ολόγιομο φεγγάρι στη φέξη του είχε πάρει μέσα σε ελάχιστο χρόνο μια πορτοκαλιά λάμψη"

Και περιμένουμε πάνω απ'όλα τις βροχές, πολλές βροχές να δώσει, να πιστέψουμε στη φυσική τάξη των πραγμάτων.

Alarm

2008-08-30T08:23:00.001-07:00

Αlarm - Film (remix Δημήτρης Παπασπυρόπουλος). Σαββατιάτικο απόγευμα που μυρίζει βροχή.

Escapes.

2008-08-26T08:38:00.000-07:00

Μια σειρά από φωτογραφίες αναγνωστών της Guardian με θέμα τις παραλίες. Wonderful art!

Η Μύκονος της Καθημερινής, ή όλα είναι για ξέσκισμα.

2008-08-25T08:30:00.001-07:00

Tου Νικου Ξυδακη
Αν προσεγγίσεις τη νήσο Μύκονο νύχτα, από τα νότια και τα δυτικά, είναι αδύνατον να εντοπίσεις πού βρίσκεται η Χώρα, ο βασικός οικισμός, η πρωτεύουσα του νησιού. Ολο το νησί, απ’ τις ακτές ώς την ενδοχώρα στέκει ολόφωτο μες στο πέλαγος, σαν πολυέλαιος· όλο το νησί είναι οικισμένο, ένα συνεχές κτιρίων και φώτων, μια απέραντη πόλη, με κόκκινα-πράσινα φωτάκια απ’ τα παραπλέοντα σκάφη στη θάλασσα γύρω, με κόκκινα-πράσινα φωτάκια από τα υπεριπτάμενα σκάφη στον αιθέρα. Είναι το Blade Runner του τουρισμού, είναι η Μέκκα της παντοτινής διασκέδασης. Είναι το Κοσμoδρόμιο Μykonos...
Mια τέτοια νύχτα, καλοκαιρινή, σ’ ένα από τα διεθνώς μυθολογήμενα dance κλαμπ του κοσμοδρόμιου, όπου αντιαρεπορικοί προβολείς σχίζουν το μελανό στερέωμα, όπου η μουσική και το νταραβέρι δεν τελειώνουν ούτε το πρωί, ένα 20χρονο παιδί δέχτηκε ένα μοιραίο χτύπημα. Εγινε νταραβέρι, κι ένας περίπου Robocop χτύπησε άπαξ. Στο κεφάλι. Το παιδί λύγισε, μεταφέρθηκε για πρώτες βοήθειες, έπεσε σε κώμα, δεν ξύπνησε ποτέ. Οι παριστάμενοι, χτυπημένοι και μη, εμπλεκόμενοι και μη, σκόρπισαν. Υστερα από ώρες πολλές, το πανελλήνιο και η διεθνής κοινή γνώμη, μάθαιναν ότι στη Νύχτα της Μυκόνου, στον Nαό του Forever Fun, πέθανε χτυπημένο ένα παιδί. Η Νύχτα βάρυνε με αίμα αθώου. Αυτή η νύχτα δεν ήταν σαν τις άλλες...
To σοκ διαδέχτηκε η υποψία, κι ύστερα η επίγνωση: Το δυστύχημα δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό, δεν ήταν μόνο κακοτυχία· κάποτε θα συνέβαινε κι αυτό, έτσι, φρικτά και αναπόδραστα. Πώς αλλιώς; Ολο το νταραβέρι, όλη η Νύχτα είχε στηθεί, πολλά χρόνια τώρα, στην κόκκινη γραμμή, πέρα από νόμους και αντοχές, με μόνες κινητήριες και νομιμοποιούσες δυνάμεις τον τζίρο, το κέρδος, τη σεζόν: ό,τι αρπάξουμε στις σαράντα μέρες της αιχμής.
Τη νύχτα στη Μύκονο κυκλοφορούν χιλιάδες οχήματα με μεθυσμένους και ντρογκαρισμένους οδηγούς, πολλοί καβαλάνε μοτοσακό πρώτη φορά, δεν έχουν δίπλωμα, δεν φορούν κράνη, τσακίζονται σε κάθε στροφή της δημοσιάς, τσακίζουν πεζούς και αθώους, το Κέντρο Υγείας δεν δίνει πια στατιστικά.
Τη νύχτα, όταν τα μαγαζιά γκαζώσουν, οι τουρίστες είναι ποτά και κεφάλια, όλα γίνονται, όλα επιτρέπονται, όλα καταναλώνονται. Αυτό πουλάει η Μύκονος, αυτό εξήγησε κυνικά ο δήμαρχος στις εμβρόντητες εκπροσώπους του τοπικού Συλλόγου Γυναικών: «Πάρτε το απόφαση, εδώ έρχονται για να ξεσκίσουν και να ξεσκιστούν. Αυτό είμαστε...». Αυτή είναι η επίσημη σημαία της τουριστικής ανάπτυξης: το ξέσκισμα. Αυτό υπηρετεί έργω και λόγω ο επί 18 έτη δήμαρχος Μυκονίων κ. Χρήστος Βερώνης. Κι έτσι αντιλήφθηκε και τη νύχτα του φονικού στο κλαμπ Τροπικάνα: μεμονωμένο περιστατικό, παράπλευρη απώλεια στο αέναο τουριστικό πρότζεκτ υπό τον κωδικό «Ξέσκισμα». Ο δήμαρχος δεν ξέρει τίποτε για μπράβους, για προστασίες, για νονούς, για υπερβάσεις αδειών, για πέτσινες άδειες καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, για τράφικινγκ ουσιών και ανθρώπων, για ξυλοδαρμούς, για διαφθορά ή εκφοβισμό κρατικών λειτουργών. Κανείς δεν ξέρει τίποτε. Ομερτά.
Κι όμως όλοι ξέρουν. Οχι όλα, αλλά όλοι ξέρουν από κάτι. Ξέρουν ότι το λαμπερό Κοσμοδρόμιο, όπως και κάθε τουριστική πίστα ξεσκίσματος στην Ελλάδα, από τα Μάλια έως το Φαληράκι, κι από τη Ζάκυνθο ώς την Κέρκυρα, κυβερνιέται από τις σιωπηλές δυνάμεις της οικοδομής και του real estate, από τις δυνάμεις των μαγαζιών και της νύχτας. Αυτές τις δυνάμεις υπηρετούν Πολεοδομικές Υπηρεσίες, ΙΚΑ, Εφορίες, Αστυνομίες, Λιμεναρχεία, δημοτικά συμβούλια και δήμαρχοι, πολιτευτές. Συχνά με το αζημίωτο – μια διευθυντική θέση σε υπηρεσία-κλειδί σε αυτές τις ζώνες βγαίνει σε πλειστηριασμό... Συχνά από φόβο κι από αδυναμία – οι κρατικοί υπάλληλοι είναι φτωχοί και ανίσχυροι, ανυπεράσπιστοι, μπροστά στο χρήμα και την πολιτική δύναμη. Οι βίλες των μεγαλόσχημων και των υπουργών βρίσκονται πλάι στα κλαμπ και το νταραβέρι...
Και το Κοσμοδρόμιο πλέει ολόφωτο. Πιασμένο σε ένα δαιμονικό κύκλο: Η ύπαρξή του εξαρτάται πια καθ’ ολοκληρίαν από τον τζίρο, από την ασταθή σεζόν, τα δάνεια και τα ανελαστικά λειτουργικά τρέχουν, ο «αέρας» και τα λαδώματα έχουν προκαταβληθεί και ο τουρισμός είναι ευμετάβλητος και ευπαθής, εξαρτάται από τις ισοτιμίες του ευρώ, από τα καπρίτσια του πετρελαίου, από μια βομβιστική απόπειρα, από μια φήμη, από το στράβωμα σ’ ένα νταραβέρι... Τον δαιμονικό κύκλο της τέτοιας τουριστικής ανάπτυξης συμπληρώνουν, απαραιτήτως πια, η απληστία, η διαφθορά, ο κυνισμός, η ανομία. Το προϊόν «Ξέσκισμα» κοστίζει ακριβά.
Στη Μύκονο καθρεφτίζεται η νεότατη Ελλάδα, τα μοντέλα ανάπτυξης, οι συνειδήσεις, οι φενάκες, τα λάιφ στάιλ. Καθρεφτίστηκε κυρίως μετά το ’80, όταν την ανακάλυψε ο κόσμος του Κλικ και των νεόπλουτων, όταν ο μεταεπαρχιώτης Π. Κωστόπουλος την πρότεινε ως Εδέμ για ανερχόμενους και βουλιμικούς wannabe. Τότε όμως το νησί είχε χάσει κάθε πνευματικότητα, είχε χάσει τους λόγιους και τους εστέτ, είχε χάσει και τον κοσμοπολιτισμό του ’60, είχε χάσει ακόμη και τον χιππισμό και την γκέι ελευθεριότητα του ’70-’80. Οταν την ανακάλυψαν οι εγχώριοι νεόπλουτοι, η Μύκονος ήταν ήδη φάμπρικα μαζικών υπηρεσιών, πασαρέλα για φτωχοδιάβολους και μοντελοβίζιτες και διαρκές real estate. Αυτή είναι η Μύκονος των τελευταίων δεκαπέντε-είκοσι χρόνων: εγχώρια ανακυκλούμενη μπίζνα χωρίς προοπτική, από τη μια τσέπη στην άλλη του ίδιου παντελονιού, κι αυτή η μπίζνα δεν «βγαίνει» χωρίς υπερβάσεις, χωρίς τέντωμα των ορίων, χωρίς παρανομία. Σε αυτό καθρεφτίζεται η Ελλάδα.
Οταν θα πάτε στη Μύκονο, επιλέξτε να αποβιβαστείτε νύχτα, στο περίπου λιμάνι του Τούρλου. Θα τα δείτε όλα: πάμφωτα κρουαζιερόπλοια, σκόνη, κομφούζιο, μαχητικά Χάμερ, μπαγκάζια σεΐχηδων, κοπάδια ξενοδοχειακά λεωφορεία, θηρευτές πελατών, χαωμένους λιμενικούς, συμφόρηση, καμία σηματοδότηση, κανένα υπόστεγο, κανένα κρατικό σταθμό. Ενα τράνζιτο, μεταβατικός χώρος για το αλλού. Τράνζιτο για το ξέσκισμα. Enjoy!

Architectural digest.

2008-08-20T00:49:00.000-07:00

Περπατώντας εχτές το βράδυ στο κέντρο της αθήνας από την πλατεία κυψέλης μέχρι την πλατεία εξαρχείων, το μάτι μου έπεφτε σ'αυτά τα κτίρια του μεσοπολέμου, στις παρόδους της οδού κυψέλης, ένα σχολείο εξαιρετικό, οι αστικές πολυκατοικίες των 50s στη μαυροματαίων, και μετά πάλι γλυκές γραμμές και καμπύλες στα εξάρχεια. Λιγοστά πράγματα βέβαια αλλά αξιοθαύμαστα, μια άλλη οργάνωση της κοινωνικής ζωής, μια άλλη κλίμακα αξιών, κάποιος πλούτος εμπορικός που επιτέλους δόθηκε για την τέρψη όλων των ματιών, και δεν κρύφτηκε πίσω από κάγκελα και κυπαρισσοειδή στις προαστιακές βίλλες. Ολοφάνερα όμως νοιώθεις ότι η πόλη δεκάρα δε δίνει γιαυτά τα κτίρια, η πόλη χέστηκε γενικότερα, το ολοσκότεινο πεδίο του άρεος, ούτε ένα φως, σε πιάνει τρόμος, μυρωδιές από ούρα, από σκουπίδια, άνθρωποι κοιμόντουσαν σε χαρτοσακούλες ακριβώς πάνω στην πλατεία εξαρχείων και ο άλλος πίνει ποτό στο καφέ. Μια πόλη σε παραίτηση, χωρίς κόσμο και όμως γεμάτη σκουπίδια. Και σκέφτηκα ότι το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει συντελεστεί στην ελλάδα, δεν είναι η φτώχια της, ούτε η τουρκοκρατία της, αλλά η στάση των πολιτικών της, η ατιμωρησία που κατορθώνουν και καθημερινά επιβάλλουν, που έχει διαλύσει κάθε έννοια κοινωνικής συνοχής και σύμπνοιας, και έχουν κάνει τον έλληνα να κλειδώνεται με το σύρτη με τη φαμίλια του σε ένα σπιτάκι και να έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για τα κοινά. Και μετά σκέφτηκα τα κτίρια της Πράγας και ότι η Ελλάδα τελικά είναι μια πολύ πολύ παράξενη χώρα με παράξενους ανθρώπους είναι κάτι σαν αντιχώρα, κάτι σαν αντιστροφή, το έκδηλο κρύβεται, το οφθαλμοφανές φτύνεται, το όμορφο διώκεται, ενώ το άσχημο δικαιολογείται. Πίνοντας ένα ποτό με το μυαλό ευτυχώς λίγο χορτασμένο από ομορφιά συνειδητοποίησα ότι στη χώρα αυτή βιώνει ο καθένας μια μικρή, σιωπηλή δικτατορία, σαν ακίδα στο μικρό του δαχτυλάκι, ή σαν στενό παπούτσι...και πορεύεται.

Δεκαπενταύγουστος της Πράγας.

2008-08-18T07:36:00.000-07:00

Αμέτρητος τουρισμός, ευταξία, πρασινάδα, κρύο με μια μέρα συνεχόμενης βροχής, όλα τα αρχιτεκτονικά στυλ, υπέροχος ο μοντερνισμός, η αρ νουβώ του 20αιώνα. Κομμουνιστική ιστορία και δράματα που θέλουν πια να ξεχαστούν, τώρα πρώτης τάξης υλικό για αναδρομικές εκθέσεις, κάτω από τις ορδές αμερικάνων και ευρωπαίων τουριστών, και των καταστημάτων πολυτελείας. Αυγουστιάτικο συννεφιασμένο φεγγάρι πάνω από το Μολδάβα. Χαριτωμένα προάστια που προκαλούν θαυμασμό με την γερμανική τους ευπρέπεια. Η νέα άνοιξη της Πράγας είναι ο τουρισμός.

Family bonds, μάνα και κόρη.

2008-08-03T02:04:00.000-07:00