Βράδυ στην Αθήνα το μυαλό πετάει.

                                        

Λέρος, Κάλυμνος, Πάτμος ινσταντανέ.

Lyon no 2.

Destination Lyon

Οι Γάλλοι προετοιμάζονται για τα 40 εργάσιμα χρόνια σύνταξης, με ήπιο τρόπο από τα μέσα δημιουργείται η νέα κοινή γνώμη αποδοχής..και αργήσανε λένε οι εφημερίδες
Τις Κυριακές οι άδειες πλατείες έχουν αστέγους, clochards που σου ζητούν ψιλά, τις υπόλοιπες μέρες χάνονται μέσα στο πλήθος..
είναι αδύνατοι οι μερίδες στα εστιατόρια προς το λιγοστό, πρώτο δεύτερο πιάτο, επιδόρπιο κλασσικά, λίγο ψωμί, καλή κουζίνα
διαγώνιες κρατημένες μπαγκέτες διασχίζουν την πόλη σαν τη φωτογραφία του Bresson με το αγοράκι στο πατίνι με το ψωμί..
η πόλη είναι χαλαρή, με δίκτυο μετρό ποδηλάτων λεοφορείων τραμ, όλα είναι κοντά
παίρνουν pride στο Rhone-Alpes departement, δεν είναι υδροκέφαλο κράτος, κάθε περιοχή είναι περήφανη και σπονσοράρει με μια πλήρη μηχανή δουλειές, κουλτούρα, επενδύσεις, πάντα σε τοπικό επίπεδο..o ανταγωνισμός μεγάλος, αν δεν είναι η Lyon θα ναι η Grenoble κοκ..σοβαροί άνθρωποι
μου χαν λείψει τα γαλλικά, διαβάζω με μανία ότι πέσει στα χέρια μου, παίρνω περιοδικά, απομνημονεύω εκφράσεις, λέξεις, η ροή της γλώσσας που την ακούμε πια όλο και λιγότερο..
ο κόσμος σαφώς δεν μοιάζει στις κινήσεις με τους γερμανούς είναι πιο ηδονιστές και στη μορφή, ο καιρός ζεστός και υπάρχει μια ηδύτητα σχεδόν μεσογειακή παρόλο που η μεσόγειος είναι μακριά, τα δυο ποτάμια βλέπεις που ενώνονται στην καρδιά της πόλης, οι λόφοι..παντού όμως με μέτρο, τάξη, σεβασμός στο πάρκινγκ, στο δημόσιο χώρο, στην καθαριότητα, τίποτε το ξέκωλο, κάθε θέση πάρκινγκ πληρωτέα, αλλιώς έχει και ποδήλατα δημόσια..

η ελλαδίτσα μας παραπαίει στα media κάπου μεταξύ μιας πραγματικότητας που έρχεται ταχέως, μιας που βιώνεται και μιας που είναι θρίλερ του μέλλοντος..
η μαγκιά σήμερα είναι να σαι νέος και να πας στην Ευρώπη να δουλέψεις, δεν υπάρχουν σύνορα..εμείς που μένουμε θα τα λουστούμε, στα άνυδρα οροπέδια μεταξύ Βουλής των Ελλήνων και ΠΑΜΕ..

Ένα σκ στη Μάνη.

Μάνη χωρίς περπάτημα δε γίνεται, μια κατάβαση στο Τηγάνι με τα βότανα, τις μυρωδιές, και μια επίθεση στο ακρωτήρι Ταίναρο, βγάζεις από τη φυλακή της πόλης την άνοιξη των χρωμάτων που κρύβεις μέσα σου.

Ταξιδιωτικό

Paris

Οι φωτό ενός φίλου από το Παρίσι. Το ψυγείο μυρίζει μούχλα από ποικιλία μισασάπιων μαλακών τυριών που με απωθούν λίγο, προσπαθώ να σπάσω τη γεύση τους με λαδοπαξιμαδο κυθήρων, εξαιρετικό trademark προϊόν που πρέπει να βρει προώθηση στο εξωτερικό. Το Παρίσι παραμένει πολυπρόσωπο, έθνικ, με τις αφρικάνικες γειτονιές, τα γαλλικά τα μελανζέ με το βαρύ ρο των αφροεμιγκρέδων, και ένα υπέροχο κομμάτι των Amadou et Mariam από το Μπαμακό με τα απίθανα γαλλικά τους σε ταξιδεύει μακριά.

Ανατολή στη χερσόνησο του Σινά, χωρίς λόγια.