Matisse

Happy colours by celsius

Georgia O keefee

Τις τελευταίες μέρες μου αρέσει να φαντάζομαι τους πίνακες της Georgia o'Keefee,

κάποιοι ζωγραφισμένοι στην έρημο του New Mexico όπου πέρασε πολλά χρόνια αγαπώντας αυτό το είδος φύσης, πέθανε 99 χρονών, όχι γκλάμορους σαν τη Φρίντα Κάλο και πιθανόν πιο ευτυχισμένη και χωρίς πόνους.

με χαλαρώνει στις καθημερινές κινήσεις να σκέφτομαι αυτούς τους χρωματισμούς που διατρέχουν σαν σεντόνια το χώρο άλλοτε παίζοντας άλλοτε σημαίνοντας ένα λουλούδι,

μια ζωγραφική που διατρέχει το χώρο, που δεν έχει καμμιά επιθετικότητα, απλά γεννήθηκε και διασπείρεται στο άπειρο, στον αέρα ακτινοβολώντας ενέργεια και ζωή.

Turbulent by Shirin Neshat.

....the man sings to a full house, the woman to an empty auditorium..the womans vocalization builds up to a level of emotional intensity that keeps the male singer and his audience spellbound and transfixed...

Το χάρισμα της Σεραφίν

Με επτά βραβεία Σεζάρ έρχεται από τη Γαλλία το «Χάρισμα της Σεραφίν», η ιστορία της ναΐφ ζωγράφου Σεραφίν ντε Σανλί, που πέρασε τη ζωή της καθαρίζοντας σπίτια χωρίς να καταφέρει να αναγνωριστεί εν ζωή. Η ταινία αρχίζει να προβάλλεται από αύριο και στις ελληνικές αίθουσες και ο σκηνοθέτης της Μαρτέν Προβόστ (βραβευμένος ο ίδιος, όπως η ταινία και η πρωταγωνίστρια Γιολάντ Μορό) απάντησε, μεταξύ άλλων, στο γιατί η δημιουργία συνδυάζεται με την ταραγμένη ζωή.

«Οι ιστορίες των δημιουργών δίνουν καλές ιστορίες» λέει ο Προβόστ, «γιατί η δημιουργία είναι κατά βάθος αυτό που είμαστε. Είμαστε προικισμένα όντα με μια ευφυΐα η οποία μερικές φορές μας ξεπερνά. Χρησιμοποιούμε μόλις το 11% του εγκεφάλου μας και δεν γνωρίζω αν χρησιμοποιούμε όλη μας την καρδιά! Το να καταστρέφεις είναι τόσο εύκολο, το βλέπει κανείς κάθε μέρα. Το να δημιουργείς είναι άλλο πράγμα, πρέπει να έχεις μια προνομιούχα σχέση με το σύμπαν. Πιστεύω λοιπόν ότι μπορείς μέσα από μια ταινία να προσεγγίσεις αυτό το μυστήριο, και ναι πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον να το δεις, ίσως και για να το καταλάβεις καλύτερα».

Γιατί όμως οι ταραγμένες ζωές συνδυάζονται με τη δημιουργία; «Η ζωή ενός καλλιτέχνη είναι συχνά δυσκολότερη γιατί δεν μπορεί να αντιληφθεί τι του συμβαίνει, ακριβώς τη στιγμή που το έχει περισσότερο ανάγκη. Ο καλλιτέχνης είναι ένας οραματιστής, είναι πέρα από την εποχή του και έξω από κάθε εποχή. Είναι ένα προσωπικό δράμα. Πρέπει να δείξει πολύ θάρρος για να το αποδεχτεί. Ο Βαν Γκογκ είναι ένα άλλο παράδειγμα, συγγενικό της Σεραφίν. Ζωές αφιερωμένες σε μια τέχνη η οποία δεν χαίρει μεγάλης αναγνώρισης, αλλά με ένα έργο που έχει διατηρήσει την αξία του στον χρόνο και που ακόμα αποτελεί αντικείμενο μελέτης. Ποιο όμως ήταν το ελκυστικό κομμάτι στην ιστορία της Σεραφίν; «Βασίστηκα στη γνωριμία και τη σχέση της Σεραφίν με τον συλλέκτη Βίλχελμ Ούντε. Δεν θέλησα να αφηγηθώ τη ζωή της από το Α μέχρι το Ω, με τη φτώχεια και το δράμα που βίωσε στην παιδική της ηλικία και το τραγικό τέλος της ζωής της. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να δείξω πώς δύο υπάρξεις με τόσα να τους χωρίζουν, δύο περιθωριακά όντα, γιατί και εκείνος με τον τρόπο του ζούσε στο περιθώριο, συναντήθηκαν, ήρθαν κοντά και γνωρίστηκαν».

Οπως σημειώνει ο Γάλλος σκηνοθέτης, η ταινία «είναι μια ιστορία αγάπης. Μόνο που η πεμπτουσία της σχέσης είναι η δημιουργία, η ζωγραφική. Χωρίς τον Ούντε η Σεραφίν δεν θα έφτανε ποτέ τόσο μακριά. Και όσον αφορά το τέλος της ζωής της, ακόμα και αν ήταν τραγικό, σκέφτομαι ότι η Σεραφίν έφτασε μέχρι τα μύχια της ύπαρξής της και είχε πλήρη επίγνωση αυτού. Αφησε πίσω της ένα έργο. Και αυτό δεν είναι λίγο».

από την kathimerini.gr

A painter for the weekend (Marlene Dumas).

Marlene Dumas's provocative paintings of women, children, celebrities and people of colour are as psychologically disturbing as they are violently beautiful. Championing the under-represented classes, her characters occupy an unholy ground where the viewer's individual morality, ethics and adherence to ideological convention are questioned.

Marlene Dumas makes paintings with no concept of the taboo. Racism, sexuality, religion, motherhood and childhood are all presented with chilling honesty. Undermining universally held belief systems, Dumas corrupts the very way images are negotiated. Stripped of the niceties of moral consolation, Marlene Dumas's work provokes unmitigated horror. She offers no comfort to the viewer, only an unnerving complicity and confusion between victims and oppressors.

"It was my first time in a peepshow so when the girl smiled at me I said "Only looking", and she replied "That's how I got started here too"."

Removing the hierarchical value system of perception, Marlene Dumas presents unsettling truths as paintings because there is no other means to communicate their primal essence. Working from her own photos and pictures found in magazine and film archives, her canvases act as sociological studies. Subjects, already at one remove, are further physically and dispassionately distanced by her instinctive and disquieting painting style.

Often described as an 'intellectual expressionist', Marlene Dumas blurs the boundaries between painting and drawing. Bold lines and shapes mix seamlessly with ephemeral washes and thick gestural brushwork. By simplifying and distorting her subjects, Marlene Dumas creates intimacy through alienation. Her subjects' assertive stares suggest that her paintings aren't actually about them, but the viewer's own reaction to their perverse circumstance. With deceptive casualness, Marlene Dumas exposes the monstrous capacity belied by 'civilised' human nature.

Beneath Marlene Dumas's hard-hitting social dialogue is a deep-rooted ideological equality. As one of the most profoundly feminist contemporary artists, Marlene Dumas uses painting as a means to personally navigate history. Her holistic approach to creation and subject undermines the discomfort and restriction of traditional rationale. Embracing the totality of human experience, Marlene Dumas finds an eternal beauty not in immediate pleasure, but in the timeless gap between the cherished and unspeakable.

Text written by Patricia Ellis

Quaint

Quaint= αλλόκοτος/ειδικός/ παράξενος/ εξπέρ/ κομψός και όμορφος.
Quaintness, ζήτω η παραξενιά.

made by Celsius, Dec2008

Περί μιας έκθεσης.

Μια ενδιαφέρουσα έκθεση με πλάκες γλυπτές, ελαιογραφίες με αρχαία μοτίβα και αμέτρητες φυσιογνωμίες με πενάκι, από τη μια παραπέμπει σε παλιούς πολιτισμούς και από την άλλη σε μεταμοντέρνα κόμικς επιστημονικής φαντασίας παρουσιάζεται στη γκαλερί Νέες Μορφές στην οδό Βαλαωρίτου από την Ελεωνόρα Αρχελάου. Κάποιες φιγούρες είναι πολύ πρωτότυπες, παραπέμποντας σε μεσαιωνικές εποχές με βασανιστήρια και άλλες σε μια εποχή άχρονη μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο όπως απεικονίζοντα σε διάφορα μελλοντολογικά κόμικς. Στον κατάλογο αναφέρεται ότι η καλλιτέχνιδα ανήκει στο κίνημα fluxus, αντιγράφω μια παράγραφο από κει:
..."Να συγκρατήσετε και να εξαλείψετε ολοσχερώς το εγώ σας. Αν μπορείτε, μην υπογράφετε τα έργα σας, μην υπογράφετε τίποτα, αποποιηθείτε την προσωπικότητα σας αν μπορείτε." Αυτό είναι στην πραγματικότητα το πνεύμα του Fluxus. Η Αρχελάου δε θέλησε να δείξει, να εκθέσει να πουλήσει, σε μουσεία ή συλλέκτες. Δεν την ενδιέφερε η σταδιοδρομία της, δεν έκανε την τέχνη επάγγελμα. Είναι από της ελάχιστες γυναίκες, στην Ελλάδα και διεθνώς, που εξακολουθεί αυθεντικά και απλά να συμπλέει με το κίνημα Fluxus....

Νέες μορφές.

A painted cocoon.

For my favourite artist

1992-2008. 16 χρόνια Bjork, και η ωραιότερη συναυλία που έχω παρακολουθήσει ποτέ μου. Και μια έκρηξη χαράς και αδρεναλίνης και χρώματος.

Bjork i absolutely adore you!

What gives me pleasure

some paintings by Celsius

William De Kooning 1904-1997

1948


1959



1983




1.Πείραμα 2.Εντάσεις 3.Απλότητα



Αυστριακοί πειραγμένοι, οικονομικοί, ενεργειακοί, κυκλώνες και ποικίλοι μαρασμοί αλλά εδώ ντε κούνινγκ στο τετράγωνο. Άμυνες..

What an artist.

One more hill to run, one more song to rely on.

Master colours.

Ο Paul Gauguin παράτησε στα 40 του μια πετυχημένη καριέρα τραπεζίτη, μια γυναίκα Δανέζα και πέντε παιδιά, και το βαλε μπρος να γίνει μεγάλος ζωγράφος, και άρχισε να ξηλώνεται προσωπικά, οικονομικά, κοινωνικά για να μπορέσει να φτάσει το ιδανικό της τέχνης που τον καλούσε. Σιχαμένος από την αστική ζωή της Γαλλίας, πηγαίνει στο Pont Aven ένα χωριό της Βρετάνης που ακόμα δεν είχε "μολυνθεί" από τους μπουρζουάδες, οι άνθρωποι ήταν απλοί, φτωχοί και θρήσκοι. Φεύγει από κει, ταξιδεύει, σύντομη στάση στην Arles με τον τρελλό Ολλανδό, έχουν βασικές διαφωνίες σε γούστα, χρώματα, συνθέσεις και νοήματα, μόλις κόβει το αυτί του ο τελευταίος σηκώνεται και φεύγει κατευθείαν, από τότε δεν ξαναβλέπονται...παίρνει τους δρόμους πάλι, ταξιδεύει σε διάφορα πλοία για τον Παναμά και τη Μαρτινίκα, γυρίζει στο Παρίσι, πνίγεται και φεύγει για την Ταϊτή, αποικία σχετικά νέα της Γαλλίας σε άλλες θάλασσες. Καυγατζής, ερωτύλος, κολλάει σύφιλη, αντιφατικός, ψάχνει μια καθαρότητα πέρα από όλο το Ευρωπαϊκό μίασμα τόσων αιώνων αστικού και χριστιανικού πολιτισμού. Οι υπόλοιποι άποικοι τον μισούνε που δε ζει σαν Ευρωπαίος αλλά σε καλύβες με Ταϊτινές, ζωγραφίζει. Κουράζεται και εκεί, η σύφιλη του χει ρημάξει τα πόδια, το αλκοόλ και το λάβδανο το μυαλό, και φεύγει ακόμα μακρύτερα στις νήσους Μαρκέσας όπου και πεθαίνει μετά από λίγα χρόνια, τον βρίσκει χαμογελαστό στο κρεβάτι το αγόρι που τον φροντίζει, μόνος και ξεχασμένος απ'όλους. Απατηλή, αδέξια συμπύκνωση μιας ζωής σε δέκα αράδες, έτσι για τη συνοδεία του κυρίως πιάτου, του χρώματος.

Exhibition

Είναι πολύ μεγάλος ζωγράφος, πέρασε τα 80, ζωγραφίζει ακατάπαυστα κάθε μέρα, απολαμβάνει από μακρυά μια δόξα χωρίς προηγούμενο που φτάνει στο μύθο, έχει μια ντουζίνα παιδιά με διάφορες γυναίκες που τα βλέπει ελάχιστα αν τα βλέπει καθόλου, στην ουσία τα παράτησε από νωρίς, λατρεύει τα σκυλιά και τα άλογα, αυτά ίσως περισσότερο από τους ανθρώπους, στα έργα του είναι ολοφάνερη η αγωνιώδης προσπάθεια να καταλάβει τον άνθρωπο μήπως και μπορέσει να τον αγαπήσει, κάθε έργο του είναι μάθημα υπαρξιακής ανατομίας της ανθρώπινης διάστασης και δυνατής προσήλωσης. Ζωγράφισε την Βασίλισσα Ελισάβετ με αμφιλεγόμενο τρόπο και ξεσήκωσε θύελλα στη χώρα, ασχημομoύρα (είναι που είναι αλλά δεν κώλωσε καθόλου), και αυτή φυλάει το έργο στη βασιλική της συλλογή στο Windsor μαζί με τα δεκάδες ορίτζιναλ σχέδια που έχει του Da Vinci, του Μιχαήλ Άγγελου κλπ κλπ.

Ήταν κολλητός του Francis Bacon, αλλά μαλώσανε και δε μιλήσανε για πολλά χρόνια μετά. Κάποτε ταξίδεψε στην Ελλάδα στο Β Παγκόσμιο και πέρασε μήνες στον Πόρο ζωγραφίζοντας τη φύση γύρω. Μέσα σ΄όλα αυτά είναι και εγγονός του Sigmund Freud. What a life δηλαδή..

Πόσο θα θελα να πάω να δω αυτή την έκθεση με σχέδια του γιατί ο Lucian Freud είναι ο αγαπημένος μου ζωγράφος. Ας ικανοποιηθώ τώρα με το αναλυτικό site του Μoma. Αν πάει κανείς Νέα Υόρκη και δει την έκθεση ας μας πει εντυπώσεις...

Δομίνικος εποίησεν

Ήρθε η ώρα να ξανασχοληθούμε με τον Ελ Γκρέκο τον εθνικό μας ξενιτεμένο μετά από εκείνο το ασύλληπτο hit της έκθεσης στην Εθνική Πινακοθήκη με τα 500.000 εισητήρια και τις ατέλειωτες ουρές λίγο πριν το κλείσιμο της. Ο Ελ Γκρέκο και αξίζει μια βουτιά στο παρελθόν για έναν καλλιτέχνη που από μια μελέτη της ζωής του φαίνεται ότι δεν έχασε ποτέ του την ελληνικότητα του.

Η ταινία νομίζω κερδίζει το στοίχημα χωρίς να μπορείς να πεις ότι είναι και αριστούργημα, αλλά τα περισσότερα κομμάτια του παζλ για ελληνική παραγωγή αυτή τη φορά έχουν μπει καλά στη θέση τους. Τα κουστούμια , η αναπαράσταση της εποχής με τα γοτθικά φρούρια και τις αψίδες, τα αντίγραφα των έργων αραδιασμένα στο ατελιέ του ζωγράφου , ο Άγγλος πρωταγωνιστής με το τόσο όμορφο βλέμμα , και ο Ισπανός ιεροεξεταστής Ντε Γκεβάρα που προκαλεί ρίγος με το παίξιμο του (αυτός είναι και ο καλύτερος ηθοποιός στην ταινία ) , μέχρι το φωτισμό , το σασπένς..ο Βαγγέλης (χάνω το σπίτι μου στην Ακρόπολη) στη μουσική τα πράγματα λειτουργούν. Ο Λαζόπουλος ο Κρητικός φύλακας άγγελος του Ελ Γκρέκο στα ξένα , ο Μουστάκας στο ρόλο του....Τισιάνο του μεγάλου ζωγράφου της αναγέννησης και δάσκαλου του Γκρέκο για ένα διάστημα. Και η Ισπανίδα γυναίκα του μια χαρά και αυτή, αλλά η Ματσούκα βρε παιδί μου είναι χάλια, παίζει χάλια, τα αγγλικά της είναι χάλια, και δεν πείθει καθόλου σαν τη Βενετσιάνα γκόμενα και πατρόνα του Ελ Γκρέκο, είναι παντελώς ατάλαντη .

Στην ταινία υπάρχει έντονη η μυθοπλασία του σκηνοθέτη με το σεναριογράφο, δεν αναφέρουν την 7ετή παραμονή του ζωγράφου στη Ρώμη , και δίνουν όλο το βάρος στην υποτιθέμενη διαμάχη και άσπονδη φιλία του με τον ιεροεξεταστή και φανατικό καθολικό Νίνιο Γκεβάρα, ο οποίος στο τέλος τον οδηγεί και σε δίκη , αφού τον έχει περάσει από χίλια κόσκινα και δεν μπορεί να τον κατατάξει με το μυαλό του σαν πιστό χριστιανό, και παρασέρνεται από μια εμμονή καταδίωξης εναντίον του ζωγράφου. Από όσο διάβασα ο Ελ Γκρέκο ποτέ δεν πέρασε από την Ιερά εξέταση και το μόνο νομικό του ζήτημα τα 40 χρόνια που έζησε στο Τολέδο ήταν μια διαμάχη για τους πίνακες σε ένα νοσοκομείο για τους οποίους δεν πληρώθηκε.

Για να χει σασπένς λοιπόν και για να βγει το φως του Γκρέκο γράψανε μια ενδιαφέρουσα αλλά όχι αληθινή ιστορία για τη σύγκρουση ενός αμφισβητία αλλά πνευματικού καλλιτέχνη με ένα μισαλλόδοξο καθολικό. Αυτή η σύγκρουση δύο πολύ έντονων πνευματικοτήτων είναι και το δυνατότερο κομμάτι της ταινίας, όπου φαίνεται η μεγάλη δημιουργική πνοή του Γκρέκο , και η διαστρεβλωμένη πίστη και το αμφίβολο ηθικό ανάστημα του σκληροπυρηνικού Γκεβάρα. Τον παρουσιάζει σαν να τον γουστάρει βασικά τον Γκρέκο , και είναι τόσο ένοχος για αυτό καθότι καθολικός κληρικός που καταντά να θέλει να του κάνει κακό.

Φεύγοντας μου ρθε στο μυαλό μια ωραία ατάκα του Ελύτη , ότι .."για τους άλλους μισούς ένας αναχωρητής δεν είναι παρά ένας ερχόμενος." Μια όμορφη κουβέντα που εκφράζει ωραία την πνευματική διάσταση αυτού του ζωγράφου ....που ο Φραγκίσκος της Ασίζης του και ο Άγιος Πέτρος του μας ακινητοποίησαν από αυτό το αλλόκοσμο φως και τα ασκητικά πρόσωπα, στο κάτω πάτωμα της Εθν. Πινακοθήκης αρκετά χρόνια πριν. Έχει ένα σκοτάδι μέσα του, το αεικίνητο που τον διώχνει, αλλά και ένα φως, ένα πνεύμα, ένα μέταλλο ξεχωριστό που φαίνεται σ αυτές τις αινιγματικές, ψηλόλιγνες του φιγούρες, το παγκόσμιο trademark του 300 χρόνια πριν τον εξπρεσιονισμό.

Είναι μια συνεπής καλοστημένη ταινία που θ αρέσει σίγουρα στους φαν της ζωγραφικής και της τέχνης. Και ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε κάποια κλασσικά έργα ζωγραφικής.

Κάτι σαν Νύφες, λίγο σαν Πολίτικη Κουζίνα, πατάει στο παρελθόν και σε εθνικές μνήμες και πρόσωπα σημασίας για να τραβήξει κόσμο στις αίθουσες. Εθνική σχολή κινηματογραφίας πάει να γίνει, Νεομπαρόκ κινηματογράφος αλλά δε βαριέσαι .. και για το καλό των παραγωγών που δώσανε 7 εκατομμύρια ευρώ για το Δομίνικο,η πιο ακριβή ελληνική παραγωγή ever, ελπίζω να τα καταφέρει...

Μια ταινία, ένας πίνακας και ένας δίσκος.

Μισό Σαββατοκύριακο έχει περάσει μετά από ένα δύσκολο δεκαήμερο στη δουλειά, με τη σκέψη της μάνας μου που έχει σπάσει το πόδι της στη hometown και είναι στο γύψο, και προσπαθώ να αναπληρώσω σε αισθήσεις και να ανακουφιστώ με όμορφα πράγματα...
Η κοιλάδα του Ηλά , είναι μια θαυμάσια ταινία με ένα καστ αξιοζήλευτο , Tommi Lee Jones , Charliz Theron , και Suzan Sarandon. Απορώ γιατί στο Αθηνόραμα η κριτικός της δίνει μόνο δυόμιση αστέρια και γράφει ότι ο αμερικάνικος πατριωτισμός της μπορεί να ενοχλήσει αρκετούς, δεν είναι ν ακούς τους κριτικούς τελικά. Ωραίος όμως ο Δανίκας που της έβαλε 8 στα 10. Αυτός μάλιστα. Η ταινία είναι γεμάτη επώδυνο ρεαλισμό , που γίνεται εντονότερος με το παίξιμο του Tommi Lee Jones στον πατέρα που εναγωνίως ψάχνει το γιο του που γύρισε από το Ιράκ , αλλά αγνοείται η τύχη του , και η κατάληξη του είναι τελικά μοιραία. Κάθετο λιτό παίξιμο , με βλέμμα που λέει πολλά, λίγα λόγια, χωρίς φιοριτούρες , και ρεαλισμός στους χώρους, τα μοτέλ , τις καφετέριες, και όταν έρχεται και η έκπληξη της Θερόν , που παίζει μια μονήρη φιλότιμη detective ακόμα καλύτερα κυλάει το πράγμα. H Susan Sarandon που χάνει το γιο της καθηλωτική σε ένα πένθος πολύ Σκανδιναβικού τύπου (ήσυχα πράγματα δηλαδή, βουβά). Η ταινία σε βάζει να σκεφτείς για τη ματαιότητα του πολέμου στο Ιράκ , δείχνει τα παραφερνάλια ενός ανώμαλου πολέμου , στις ζωές των εμπλεκομένων σ αυτόν , back home όπου η ζωή είναι γεμάτη φαντάσματα, ενοχές και κρυφή επιθετικότητα .Αλλά και το σενάριο να μην σ αρέσει, τέτοιο καστ δε το βλέπει κανείς καθε μέρα...
Στην γκαλλερί Καλφαγιάν στη Χάρητος εκθέτει η ζωγράφος Αννα Μαρία Τσακάλη λουλουδάτα έργα, πολλά λουλούδια , πάρα πολλά λουλούδια, και φύλλα, σε γλάστες, σε βάζα σε πάγκους, κισσούς, ντάλιες, τριαντάφυλλα..τεχνική που παραπέμπει σε ρεαλισμό σαν του Lucian Freud και έντονο αίσθημα με σχόλιο στο ρόλο της ομορφιάς στα σύγχρονα αστικά περιβάλλοντα . Τα λουλούδια από παλιά ήταν ένα σχόλιο πάνω στο φθαρτό και το φευγαλέο της ίδιας της ύπαρξης , και το πρόσκαιρο αλλά τόσο δυνατό αίσθημα της ομορφιάς.Οι Φλαμανδοί με τις νεκρές τους φύσεις κάναν σχολή ολόκληρη. Τα λουλούδια της μένουν και σε συντροφεύουν ,δείχνοντας σχεδόν παράταιρα στο γνώριμο αστικό τοπίο της ζέστης του θορύβου και του μπετόν....μια πράσινη ανάσα...περισσότερα γιαυτήν εδώ για τους φαν της ζωγραφικής.
Με τους δίσκους η σχέση μου βαίνει προς το τέλος της, αλλά ενίοτε αγοράζω δίσκους από καλλιτέχνες που δύσκολα θα βρω στο ίντερνετ, κύρια έλληνες. Πήρα ένα DVD για τη ζωή του Claus Nomi και το νέο δίσκο του Νίκου Πατρελάκη το Εcho με artwork που παραπέμπει πολύ στο Vespertine της Βξork αλλά καλό είναι αυτό , μ αρέσει η Ελληνική ηλεκτρονική σκηνή και όσο μπορώ την παρακολουθώ και να τους ενισχύουμε όσο μπορούμε στα live τους και γενικά,και έναν Μάλαμα είδα καινούργιο , και την Annie Lenοx , πόσο θα χουν πέσει οι πωλήσεις άραγε, κατακόρυφα , μα είναι τόσο εύκολο να βρεις πια την καινούργια Annie Lenox ή την PJHarvey στο internet...
Και ακόμα να βρέξει , εμείς Dubai ακόμα ,με κοντομάνικα ,που θα πάει αυτή η ανωμαλία?

Καλό χρωματιστό Σαββατοκύριακο σε όλους !!!

Chairs

Photographer Mona Kuhn's chair

Celsius' chair

Τον τρελλάνανε τον άνθρωπο

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς στην αναδρομική γι’αυτόν στην Εθνική Γλυπτοθήκη, εμφανίζεται μόνο σε μια φωτογραφία, γέρος, όψη εντυπωσιακή, στοχαστική φυσιογνωμία, με κάτασπρη πυκνή γενιάδα, ολοστρόγγυλα γυαλιά και φθαρμένο σακάκι, σκύβοντας ευλαβικά προς τα μπρος. Θυμίζει βουκολικό Φρόϊντ, λείπει παντελώς η αστική αίσθηση, υπερτερεί ο ερημίτης σοφός και ασκητής. Στις αρχές του αιώνα βοσκούσε πρόβατα στην Τήνο , και όλο το χωριό ο Πύργος τον είχανε ξεγραμμένο , νεκροζώντανο. Ο τρελλός. Πρόλαβε βέβαια δεκαετίες πριν να φιλοτεχνήσει την Κοιμωμένη του , το Σάτυρο , αξεπέραστα , εμβληματικά αγάλματα, σταθμοί στην ιστορία της ελληνικής τέχνης, Και μένει τώρα αρχές 1900 μετά από χρόνια έγκλειστος στο φρενοκομείο της Κέρκυρας με τη μάνα του στον Πύργο , αυτή του καταστρέφει ότι φτιάχνει με τα χέρια του , θεωρεί ότι η γλυπτική τον οδηγεί στην τρέλλα , στη διάλυση. Μάνα κέρβερος , «είμαι ο Οιδίποδας» γράφει στην ανιψιά του , «και εσύ η Αντιγόνη που με έφερες στην Αθήνα.» Ευτυχώς για την τέχνη η μάνα κάποτε πεθαίνει. Βιάζεται από τότε μέχρι το θάνατο του , ερχόμενος και στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια της ζωής του , να φτιάξει έργα. Τα αφήνει στο γύψο , ίσως βγαίνουν φτηνότερα δεν γνωρίζω. Η σιγή του , σαν τη σιγή του Rimbaud στα 17 , προφανώς τον κατατρέχει, δεκαετίες ολόκληρες εκτός δημιουργίας , παραιτημένος , ανενεργός. Βιάζεται και αφήνει έργα πρωτόφαντα , ανεξιχνίαστα , εξπρεσιονιστικά που ίσως δεν αρέσουν σε όλους , μακριά από το κλασσικιστικό ιδεώδες μιας Κοιμωμένης. Πολλές φιγούρες σφιχταγκαλιάζονται , η μία ακουμπά και εισδύει μέσα στην άλλη σ’έναν παθολογικό ερωτηματικό εναγκαλισμό, τα πολλαπλά πρόσωπα της σχιζοφρένειας ίσως , μια φωνή εντός μιας άλλης ?
Προσπαθώ να βρω τα πρόσωπα της νόσου , που τον κατοικούν, στον άνθρωπο της φωτογραφίας. Βλέπω μάλλον έναν αγιορείτη ταπεινό , ολίγον εξαντλημένο αλλά και λίγο διαολεμένο. Θα υπήρξε και από αυτό δεν μπορεί , στη σχιζοφρένεια το θρησκευτικό παραλήρημα είναι πολύ συχνό. Τραγωδία ….
Μη χάσετε την έκθεση Χαλεπά στη Γλυπτοθήκη. Εξαιρετική μόνιμη συλλογή , πάρκο έξω με υπαίθρια γλυπτά και κατασκευές.
Σ’αρέσει δε σ’αρέσει , γιατί σε πολλούς η τελευταία περίοδος του καλλιτέχνη δε θα πει πολλά , λίγο επίπεδα , λίγο αποδιοργανωμένα τα έργα , αυτός ο άνθρωπος βγάζει κάτι από αγιοσύνη στη φωτογραφία . Μόνο που για να του παρασημοφορηθεί αυτή στο πέτο , και να ενωθεί μέσα στο βλέμμα του , κολύμπησε βαθεία στο διαβολικό της ύπαρξης , της οικογένειας και της κοινωνίας που τον έβγαλε , και ανασύρθηκε αγιωμένος παρέα με μια νεκρή Κοιμωμένη.

The calmness of painting

Το αποτέλεσμα της προσοχής μου πάνω σ΄ένα κλασσικό έργο διάσημου ζωγράφου του 18-19ου αιώνα . Θέλει λίγη δουλειά ακόμη το πρόσωπο του παιδιού και την υπογραφή μου . Είναι καλό να κλέβεις λίγο στη ζωγραφική έτσι μαθαίνει κανείς , ειδικά όταν καταλαβαίνεις πόση δουλειά θέλουν οι γάτες ας πούμε για να βγούνε μέσα από το σκοτάδι . Ξέρει κανείς ποιος είναι ο ζωγράφος ?? Αυτό πάντως το οικειοποιούμαι , δυο μήνες μου πήρε να το ζωγραφίσω.