Auto repair

Το να εργάζεσαι σα γιατρός σε δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας ή της επαρχίας είναι μια δουλειά με ιδιαιτερότητες. Γενικά η ιατρική είναι μια ιστορία αγάπης με πολλαπλές και συνεχείς απογοητεύσεις , ότι ειδικότητα και να κάνεις. Πάντα αγαπούσα την ιατρική και νοιώθω ακόμα το ενδιαφέρον για την πολυπλοκότητα της λειτουργίας της ζωής ,του ανθρώπινου σώματος , αλλά και ψυχής. Εντούτοις στο σημείο που έφτασα πια , επιτέλους με έναν τίτλο ειδικότητας στο χέρι στα 34 μου που είναι μια καλή ηλικία μιας και πολύ συνάδελφοι τελειώνουν πολύ αργότερα την όποια ειδικότητα τους, μπορώ να πω ότι ο δρόμος αυτός είναι στρωμένος με νεύρα , κόπο , ασυνενοησία , δυσρυθμία και φυσικά περιέχει και αρκετές δόσεις από επιστημονικές και ανθρώπινες χαρές. Το ξενύχτι πια δεν το αντέχω, χαίρομαι που τουλάχιστον από δω και στο εξής δε θα δουλεύω στα ωράρια της κουκουβάγιας, το να ανήκεις μια ζωή σε ένα σύστημα αξιωμάτων και τίτλων που όσο πιο χαμηλά είσαι τόσο περισσότερο σε βάζει στη θέση σου , μη μιλάς , μην απεργείς , κάνε τη δουλειά σου και μην ασχολείσαι , τι περιμένεις από το δημόσιο και τις συνθήκες του , είναι και αυτό κάτι που σε φθείρει .
Και κάποια ωραία στιγμή έρχεσαι στο δίλημμα τι σκατά να κάνω , ν ανοίξω ιατρείο σαν ιδιώτης και όποιος βρει φως να μπει , ή να επιστρέψω ξανά στο δημόσιο , εκεί όπου εκπαιδεύτηκα , τα κακά του τελευταίου γνωστά τοις πάσοι , όλοι έρχονται , όλοι παραπονιούνται , αλλά εσύ σ αυτήν τη μίζερη διάθεση και πραγματικότητα για σένα αλλά και τους αρρώστους στους οποίους πρέπει να είσαι χρήσιμος , καλείσαι να φτιάξεις ένα στερεό οικοδόμημα που να μοιάζει με καριέρα ,και όχι με το γεφύρι της Άρτας.
Η απάντηση είναι δύσκολη. Σε όλα τα πράγματα από αλλού κερδίζεις , αλλού χάνεις. Και αυτό που μετράει πια δεν είναι τόσο η δεινότητα σου , αλλά οι ανάγκες επιβίωσης , οι οικογενειακές καβάτζες σε μια χώρα που όλα πάνε ακόμα με βάση την οικογένεια , τα πόσα στόματα περιμένουν να φάνε από σένα αν έχεις οικογένεια, και το πόσο ρίσκο αντέχει ακόμα να πάρει η ψυχή και το κορμί σου μετά από μια δεκαετία και βάλε σπουδών. Κάπου ονειρεύεσαι μια τάξη στα επαγγελματικά σου , μια σαφήνεια , μια λειτουργικότητα μια αρμονία βρε αδελφέ.
Για μένα το να είμαι χρήσιμος σε αυτό που κάνω , και η αίσθηση ότι κάποιος έχει ανάγκη από αυτή την υπηρεσία γνώσης που του παρέχω είναι συνήθως αρκετό. Κάπου το λεγε και η Γιουρσενάρ , "απλά να είμαι χρήσιμη , τίποτε άλλο δε θέλω". Εν τούτοις αν αυτό το πράγμα δεν οργανωθεί σε ένα πιο μελετημένο σχέδιο δράσης και επαγγελματικής συμπεριφοράς, κινδυνεύω να βρίσκομαι άβουλος στα χέρια του κάθε νέου διευθυντή και νοσοκομείου που υπηρετώ, στα χούγια παλαιών μυαλών , άθλιων υποδομών και εγκυστωμένης μιζέριας. Δεν ξέρω που θέλω να καταλήξω , απλά είναι κάτι μέρες στη δουλειά που μου ρχεται να αρχίσω να βρίζω αλλά δε με παίρνει . Στα δημόσια νοσοκομεία όλοι τραβούν κουπί , και κανείς δεν κάθεται , εντούτοις πάλι καθημερινά βλέπεις ότι και αυτό δεν είναι αρκετό . Είναι η γραφειοκρατία, οι ελλειπείς χώροι , τα παλιά κτίρια των νοσοκομείων του κέντρου ,οι πολλοί άρρωστοι, οι καριέρες και οι τίτλοι , οι θώκοι ...ένα σύστημα που καθημερινά βρίσκεται στα όρια του.
Σήμερα όμως μετά από τους πρώτους δυό μήνες βολιδοσκόπησης στη νέα δουλειά, αντιλήφθηκα ότι άλλη λύση από το auto repair δεν υπάρχει . Φιλοτιμία ελεγχόμενη , λίγα λόγια , ικανή προσπάθεια , αποφυγή προσωπικής αντιπαράθεσης , αλλά και σταθερό πείσμα και πίστη ότι αυτό που κάνεις τουλάχιστον προσπαθείς να το κάνεις σωστά. Και όχι επηρεασμοί από συναδέλφους , από κολλημένους χαρακτήρες, που τελικά το μόνο που με δένει μαζί τους είναι να έχουμε σπουδάσει το ίδιο πράγμα , και μετά το χάος. Πιο συναισθησία έχω με τη γιαγιά στο περίπτερο παρά με κάπους συναδέλφους. Auto repair και κούρα από σήμερα, δε θα σκάσω , αρκετά..Νομίζω ότι από μια ηλικία και μετά πρέπει να μάθουμε να το λέμε το ρημάδι , Δε θα με σκάσουν ,Θα τους σκάσω , και όπου βγει ...χέρια και μυαλό να χουμε να μπορούμε να δουλεύουμε.

Έλλειψη

Είμαι πολύ θυμωμένος για τη φωτιά. Δεν θέλω να βλέπω μούρη πολιτικού και ν ακούω την φωνή του. Δε θα ψηφίσω κανέναν. Χαίρομαι που η ανιψούλα μου στη φωτογραφία δε θα μεγαλώσει στην Αθήνα. Δε θα γίνει παιδί-κατσαρίδα. Θα ναι μια χαρά στην επαρχία για να μεγαλώσει .
Είμαι πολύ θυμωμένος. Τα ελάφια κάηκαν και αυτά. Και η βροχή ακόμα έπεσε αργά και γελούσε εις βάρος μας.Το δάσος δεν είχε αντιπυρικές ζώνες ποτέ , δεν δεν δεν ...αλλά ήτανε Εθνικός Δρυμός λέει . Ένα δάσος με παράσημο δήθεν.
Και προσοχή , το μόνο που μας μένει πια είναι τα Ανάβρυτα στο Μαρούσι. Με σεβασμό μουσειακό , να τρέχουμε εκεί , σ αυτά τα αδύναμα πευκάκια. Μέχρι να του βάλουν χέρι και αυτο. Σκοπιά εμείς , το νου μας.

Αντικαύσων

Τήνος, Φλεβάρης 2007 , χρειαζόμαστε όλοι λίγη Κυκλαδίτικη έμπνευση , δε νομίζετε ?

Wash it in red

Η ζέστη μας διαλύει , δεν έχω τι να γράψω εδώ και καιρό , ούτε να ζωγραφίσω έχω έμπνευση , έχω μπει σε μια πατενταρισμένη σύνθεση καθημερινών κινήσεων και αντανακλαστικών. Η τελευταία εικόνα που ζωγράφισα ήταν ένα κρεβάτι με μια νεκρή γυναίκα , ένα παιδί να θρηνεί και κάποιος μεγάλος δίπλα λουσμένος από μια στενή δέσμη φωτός που δεν μπορείς να το πεις ανακριτικό ή εμβαπτιστικό σε μια άλλη κοσμοθεωρία μέσα.

Τα νέα της χώρας μου φαίνονται μπουρδέλο , ότι μπορώ να κατανοήσω πίσω από τις γραμμές μου φαίνεται μπουρδέλο, οι εικόνες της τηλεόρασης μπουρδέλο , πολλοί άνθρωποι στο δρόμο μου φαίνονται να έχουν τελείως μα τελείως ακατανόητες φάτσες , σαν βγαλμένοι από ποικιλία σίκουελς, τέρατα , χοντρές , νοσοκομειακά , μπαρουτοκαπνισμένοι , όλα τα είδη. Μέχρι και η αδερφή μου παρατήρησε ότι αυτή η πόλη έχει φάτσες που δεν παραπέμπουν πουθενά , στο κενό τους το ίδιο συμπληρώνω , στην πουτάνα τη ζωή . Το κόκκινο του έργου με ξύπνησε πάλι , και μου θύμισε τη Μάρνι του Χίτσκοκ την αγαπημένη ταινία της ύστερης παιδικής μου ηλικίας, την υπέροχη οδύνη της που ένας ορκισμένος ψυχίατρος θα χρύσωνε για να τη θεραπεύσει. Η αντίδραση μου στο χρώμα με κάνει να αισιοδοξώ ότι κάπου μέσα υπάρχει ο πρωτόγονος, αταβιστικός εαυτός που θέλει να εκφραστεί , να λουστεί με το χρώμα αυτό και να πασαλειφτεί σ αυτήν την κόκκινη αιμορραγία.

Sunny Sunday

Δεύτερο μπάνιο σήμερα σε κρυφό πέρασμα στο Σούνιο , αχ και να φόρτωνα σε μια βάρκα τα υπάρχοντα μου για το καλοκαίρι . Αντ' αυτού όπως οι περισσότεροι δουλειά , τεχνητό κλίμα , αυτοκίνητο και μόνιμες φαντασιωσικές αποδράσεις . Αλλά πόσα πράγματα διηγείται αυτό το σκασμένο, διαλυμένο ξύλο, πόσες ιστορίες που λίγοι αστικοί δρόμοι μπορούν να διηγηθούν, κάπου εκεί βρίσκεται το καλοκαίρι της καρδιάς μας , και η επιθυμία μας να το κάνουμε να κρατήσει για μια φορά τρεις ολόκληρους μήνες.

Τριγύρω , μια μέρα

H Telestet άλλαξε όνομα σε ΤΙΜ και τώρα σε Wind. Επόμενο Chipita Πανιώνιος ?

Ένα κιλό κεράσια μακεδονίας κόστιζε σήμερα 5,5 ευρώ δηλαδή σχεδόν 2000 δρχ το κιλό. Ένα κιλό κιμάς μόσχου γαλλικός στοίχιζε 7, 7 ευρώ. Κρεατοφαγία ελληνική τιμημένη. Τέτοιες τιμές φρούτων είχα να δω από εκείνο το καλτ μανάβικο στην Πατριάρχου Ιωακείμ δίπλα στην Alpha Bank , με τιμές 9 ευρώ οι βανίλιες ας πούμε.

Στη δουλειά επαναλαμβάνεται το γνωστό μοτίβο των τελευταίων χρόνων. Ξεκινάω καλά , προσεταιρίζομαι σε γοητευτική 50άρα επιμελήτρια άνευ οικογενείας με γνώσεις και ύφος, σύντομα αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται περί λεπτολόγου , τελειοθηρικής , αρκούντως ψυχαναγκαστικής προσωπικότητος που χρησιμοποιεί το νοσοκομείο σαν το Α και Ω της ύπαρξης της. Έτοιμη να δαγκώσει το διαφορετικό , να προστατέψει τα κεκτημένα της και τη θέση της. Σύμπλεγμα οργανωμένο. Καλύτερα ν' αρχίσω τώρα το όπου φύγει φύγει , και πρέπει να καταλάβω επιτέλους μια και καλή ότι οι γοητευτικές μεγαλοκοπέλες ανώτερες μου δεν είναι ούτε η Catherine Deneuve, ούτε η Fay Danaway.Στην Ελλάδα είμαι και σε νοσοκομείο δουλεύω , όχι σε φιλολογικό όμιλο.

Η Κάρμεν εχτές βράδυ στο Ηρώδειο ήταν πολύ καλή. Πρωτότυπη άποψη , μέγα πλήθος στη σκηνή , αυτοκίνητα , bar στηθήκανε για να βγει η μαύρη ντίβα να τραγουδήσει. Ξεκινάς 7 τ απόγευμα με τρένα κλπ , γυρίζεις σπίτι μετά τις δύο . Θα μπορούσε η παράσταση ν αρχίζει οχτώμιση αντί για εννέα και βάλε , ώστε αυτοί οι τρεις χιλιάδες άνθρωποι να μη βρίσκονται στις 1 το βράδυ χωρίς τρένο , χωρίς λεωφορείο να γυρίσουν σπίτια τους. Ή μια παράταση δώσε ρε Νικήτα ή Λιάπη στο μετρό καλοκαίρι είναι .Σκοτωμός για ένα ταξί. Βολεύτηκα με φίλη που μένει δυό δήμους παραπέρα από μένα και είχε παρκάρει στο Κολωνάκι.Πτώμα το ηρώδειο τις καθημερινές αν δουλεύεις την επομένη.

Η μητέρα φίλου blogger είναι πολύ άρρωστη. Αλέξανδρε κουράγιο , κουράγιο..

Υπάρχουν πολύ ωραία blogs τριγύρω , με παρηγορεί ότι πολλοί άνθρωποι επιλέγουν αυτόν τον τρόπο κυκλοφορίας του εαυτού τους . Το βρίσκω έντιμο το blogging ακόμα και όταν λες ψέμματα .

Chairs

Photographer Mona Kuhn's chair

Celsius' chair