Destination Lyon

Οι Γάλλοι προετοιμάζονται για τα 40 εργάσιμα χρόνια σύνταξης, με ήπιο τρόπο από τα μέσα δημιουργείται η νέα κοινή γνώμη αποδοχής..και αργήσανε λένε οι εφημερίδες
Τις Κυριακές οι άδειες πλατείες έχουν αστέγους, clochards που σου ζητούν ψιλά, τις υπόλοιπες μέρες χάνονται μέσα στο πλήθος..
είναι αδύνατοι οι μερίδες στα εστιατόρια προς το λιγοστό, πρώτο δεύτερο πιάτο, επιδόρπιο κλασσικά, λίγο ψωμί, καλή κουζίνα
διαγώνιες κρατημένες μπαγκέτες διασχίζουν την πόλη σαν τη φωτογραφία του Bresson με το αγοράκι στο πατίνι με το ψωμί..
η πόλη είναι χαλαρή, με δίκτυο μετρό ποδηλάτων λεοφορείων τραμ, όλα είναι κοντά
παίρνουν pride στο Rhone-Alpes departement, δεν είναι υδροκέφαλο κράτος, κάθε περιοχή είναι περήφανη και σπονσοράρει με μια πλήρη μηχανή δουλειές, κουλτούρα, επενδύσεις, πάντα σε τοπικό επίπεδο..o ανταγωνισμός μεγάλος, αν δεν είναι η Lyon θα ναι η Grenoble κοκ..σοβαροί άνθρωποι
μου χαν λείψει τα γαλλικά, διαβάζω με μανία ότι πέσει στα χέρια μου, παίρνω περιοδικά, απομνημονεύω εκφράσεις, λέξεις, η ροή της γλώσσας που την ακούμε πια όλο και λιγότερο..
ο κόσμος σαφώς δεν μοιάζει στις κινήσεις με τους γερμανούς είναι πιο ηδονιστές και στη μορφή, ο καιρός ζεστός και υπάρχει μια ηδύτητα σχεδόν μεσογειακή παρόλο που η μεσόγειος είναι μακριά, τα δυο ποτάμια βλέπεις που ενώνονται στην καρδιά της πόλης, οι λόφοι..παντού όμως με μέτρο, τάξη, σεβασμός στο πάρκινγκ, στο δημόσιο χώρο, στην καθαριότητα, τίποτε το ξέκωλο, κάθε θέση πάρκινγκ πληρωτέα, αλλιώς έχει και ποδήλατα δημόσια..

η ελλαδίτσα μας παραπαίει στα media κάπου μεταξύ μιας πραγματικότητας που έρχεται ταχέως, μιας που βιώνεται και μιας που είναι θρίλερ του μέλλοντος..
η μαγκιά σήμερα είναι να σαι νέος και να πας στην Ευρώπη να δουλέψεις, δεν υπάρχουν σύνορα..εμείς που μένουμε θα τα λουστούμε, στα άνυδρα οροπέδια μεταξύ Βουλής των Ελλήνων και ΠΑΜΕ..

Κολλήσει κολλήσει μ αυτό..

"No dawn, no day, I'm always in this twilight
In the shadow of your heart"

Ένα σκ στη Μάνη.

Μάνη χωρίς περπάτημα δε γίνεται, μια κατάβαση στο Τηγάνι με τα βότανα, τις μυρωδιές, και μια επίθεση στο ακρωτήρι Ταίναρο, βγάζεις από τη φυλακή της πόλης την άνοιξη των χρωμάτων που κρύβεις μέσα σου.

Just wondering.

Τι ωραίο που είναι το soundtrack του abrazos rotos..., διαβάζω τη "δυνατότητα ενός νησιού" του Μισέλ Ουελμπέκ, ο ήρωας έχει κάτι από κόμικ καταστροφής, ένας επαγγελματίας προβοκάτορας, που σιχαίνεται το γήρας του, ζηλεύει ότι είναι κάτω από 25 χρονών, γι'αυτόν νόημα της ζωής είναι το πουλί του να βρίσκεται στο στόμα μιας γυναίκας, άντρας=επιθυμία να είσαι συνέχεια μέσα σε ένα κόλπο, τρομερό, πεπεισμένος ότι η ζωή μόνο έτσι είναι αληθινή, ορμόνες, εκφορτίσεις.. το συναίσθημα είναι μπελάς, ο σύγχρονος κόσμος τα χει αποπροσανατολίσει όλα, παιδιά, λεφτά, όλα έχουν γίνει και όλα φέρνουν όλο και περισσότερα προβλήματα, το ένα αδιέξοδο γεννά ένα χειρότερο...είναι εντυπωσιακά προβοκάτορας ο Ουελμπέκ, καλό βιβλίο, θυμίζει Σελίν αλλά στο πιο καρτουνίστικο λόγω 21ου αιώνα..έχει και επιστημονική φαντασία μέσα, αν έλληνας συγγραφέας έβγαινε να μιλήσει έτσι θα γινόταν χαμός, άσε που η χώρα δεν πρόκειται να θρέψει τέτοια αντιδραστικά μυαλά με άποψη και κόνσεπτ, η σώτη υπάρχει αλλά είναι σοφτ, παραμένει ελληνίδα με φαμίλια και τέτοια βάρη και στη γραφή της, ο Ουελμπέκ είναι πλανήτης μόνος, ολομόναχος, μόνο μια άγρια ανταγωνιστική αλλά και φιλελεύθερη κοινωνία μπορεί να δημιουργήσει τέτοιον αντιδραστικό λόγο, τέτοιο χειμαρώδη θυμό που στο τέλος αναρωτιέσαι πόσο αληθινός είναι.

Τελικά ότι πιο "ορίτζιναλ" έχει βγει τελευταία σαν ιδεολογική πλατφόρμα και παρουσίαση στη χώρα είναι η Τζούλια, το ελληνικό ξανθό ελλειπές ανορθόγραφο άλτερ έγκο ενός βουβού Ουελμπέκ, η απόλυτη απενοχοποιημένη φαντασίωση του συγγραφέα, ο ένας το ρίχνει στο μυαλό η άλλη στο κορμί. Μια κουβεντούλα Ουελμπέκ Τζούλιας στις κάμερες πιστεύω θα γινόταν παγκόσμιο instant classic.

Μ' αρέσει ο Ελύτης.

Ο Νόμος που είμαι δε θα με υποτάξει.

Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία.

Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω απ΄τη Γη ποτέ σου δε θα μπορέσεις να σταθείς πάνω της.

Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε.

Τρώγε την πρόοδο και με τα φλούδια και με τα κουκούτσια της.

Δίνε δωρεάν το χρόνο αν θες να σου μείνει λίγη αξιπρέπεια.

Ιδιώτευε μες στο Ανερυθρίαστο.

Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις εξουσίες θα ήταν αληθινή σωτηρία.

Το "κενό¨ υπάρχει όσο δεν πεφτεις μέσα του.

Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά.

Δεν εγεννήθηκεν ακόμη ο Μαγγελάνος ενός τριαντάφυλλου.

Όποιος μπορεί και φορτίζει την ερημία έχει ακόμη ανθρώπους μέσα του.

Ένα σώμα γυμνό είναι η μοναδική προέκταση της νοητής γρμμής που μας ενώνει με το μυστήριο.

Όταν ακούς "τάξη" ανθρώπινο κρέας μυρίζει.

Classic viewpoints.

To Δεκέμβρη του 2008 πήγα για πρώτη φορά στην Αμερική, στο Σαν Φρανσίσκο. Από κει πήραμε ένα βαν ημερησίων εκδρομών που οργανώνει εκδρομες στην κοιλάδα Yosemite, 350 km να πας και άλλα τόσα να ρθεις σε μια μέρα , δείχνει και το πως βλέπουν οι αμερικάνοι την έννοια της απόστασης, πού στην ελλάδα θα έκανες 700 km από την Αθήνα σε μια μέρα για να δεις ένα διάσημο φαράγγι?
Ελάχιστα είδα, απλά θυμάμαι την ωραία διαδρομή, την αίσθηση του φαρ ουέστ, το πως η αμερικάνικη κουλτούρα της μετακίνησης και της αναζήτησης του άγριου, του απάτητου, πιο πέρα, πιο πέρα, έχει εντυπωθεί πια στο συλλογικό ασυνείδητο του δυτικού κόσμου.
Το Yosemite είναι πολύ διάσημο, σαν τη Βάλια Κάλντα να πεις. Το φωτογράφισε και το ανέδειξε ο αρχετυπικός αμερικάνος φωτογράφος του 20αιώνα, ο Ansel Adams που έκθεση του έχει τώρα στο Μουσείο Μπενάκη. Είναι τόσο δυνατός φωτογράφος, οι φωτογραφίες του τόσο άμεσες και λατρευτικές της αμερικάνικης φύσης από τα βουνά της αλάσκας μέχρι τις ερήμους της αριζόνας, αυτής που βλέπουμε από μικροί στις ταινίες, εποποιία του φαρ ουέστ. Ύμνος στην ομορφιά του φυσικού κόσμου που ζούμε αλλά και ύμνος στη μαστοριά ενός μεγάλου καλλιτέχνη που έφτασε στα όρια τους τις φωτοσκιάσεις του γκρίζου, που αναδυκνείουν τη φύση σε υπερκόσμιας ομορφιάς σκηνικό για αποτύπωση.
Η Αμερική που ο καθένας κουβαλάει στο ασυνείδητο του, της αέναης αναζήτησης, εκτίθεται σε 72 εικόνες στο Μπενάκη. (η πρώτη φωτό του A.Adams, η δεύτερη καρτποστάλ από τα 60's, οι τελευταίες δικές μου στη βιαστική επίσκεψη των 2 ωρών στο πάρκο Yosemite).

Άνοιξη 2010

Φέτος η άνοιξη τσουρουμαλιασμένη, σαχαρική, πολύ νωρίς, αφύσικη, σαν σε δοκιμαστικό σωλήνα, αραιά σύννεφα κάθονται έξω από το μπαλκόνι, σούρουπο.
Είμαστε σ 'αυτήν την πόλη πειραματόζωα ή ακόμα μπορούμε να βλεπουμε έναν ανοιχτό ουρανό και να διαφεύγουμε? Όπως λέει και ο Ελύτης, αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη, ποτέ δεν θα μπορέσεις να σταθείς πάνω της.

Kalo kouragio!