Gavras rocks.

Βλέποντας απόψε το "Ζ" του Γαβρά για πρώτη φορά, καταιγιστικός ρυθμός, άψογοι ρόλοι από τους Μοντάν και Τρετινιάν, χρόνια περίμενε στη βιβλιοθήκη μέχρι να τη δω. Για να σου αποκαλύψει με τη δύναμη του έργου τέχνης ότι τίποτε δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Η δύναμη της δικαιοσύνης, της ανεξάρτητης φωνής, και η πολιτική θολούρα και ιδιοτέλεια που προστατεύεται από μια κολλητή βουρκώδη αστυνομία. Πάνε αυτά τώρα, έτσι λέμε τουλάχιστον.
Στο τέλος του φιλμ περνά μια λεζάντα με πράγματα που απαγορεύτηκαν επί χούντας.

... the military banned long hair on males; mini-skirts; Sophocles; Tolstoy; Euripedes; smashing glasses after drinking toasts; labor strikes; Aristophanes; Ionesco; Sartre; Albee; Pinter; freedom of the press; sociology; Beckett; Dostoyevsky; modern music; popular music; the new mathematics; and the letter "Z", which in ancient Greek means "He is alive!"

Τυχεροί που είμαστε που οι κοτρώνες λειάνθηκαν από άλλους και έχουμε και πονάμε με τα βότσαλα.

Exhibition

Η θέση της γυναίκας στο μουσουλμανικό κόσμο. Ένα απαγορευμένο βιβλίο στο Ιράν με ηρωίδες γυναίκες γραμμένο από γυναίκα.
Σεξουαλικές εμμονές, η εμμονή της παρθενίας, η μοναξιά της πορνείας, η αδυναμία πολιτικής συμμετοχής, η τρέλλα, η τεκνοποιία, η καταπίεση. Αλλά και ο λυρισμός, ο εξωτισμός μιας άλλης κουλτούρας, τελικά η δυνατή τέχνη ξεπερνά την όποια θεματολογία της και συγκινεί και προβληματίζει τον καθένα.
Μια Ιρανή καλλιτέχνης (πολύ σπουδαία απ'ότι διαβάζω διεθνώς) η Shirin Neshat παρουσιάζει 6 videos όλα για τις γυναίκες του Ισλάμ στο ταιριαστά ψυχρό κτίριο του Ωδείου Αθηνών στη Ρηγίλλης, σαν ΕΜΣΤ πλέον.
Μία ώρα για να καταδυθείς σ' αυτά τα βίντεος του διαφορετικού.
Μια έκθεση πραγματικά υψηλού επιπέδου για να μην παραπονιόμαστε κιόλας συνέχεια.

A painter for the weekend (Marlene Dumas).

Marlene Dumas's provocative paintings of women, children, celebrities and people of colour are as psychologically disturbing as they are violently beautiful. Championing the under-represented classes, her characters occupy an unholy ground where the viewer's individual morality, ethics and adherence to ideological convention are questioned.

Marlene Dumas makes paintings with no concept of the taboo. Racism, sexuality, religion, motherhood and childhood are all presented with chilling honesty. Undermining universally held belief systems, Dumas corrupts the very way images are negotiated. Stripped of the niceties of moral consolation, Marlene Dumas's work provokes unmitigated horror. She offers no comfort to the viewer, only an unnerving complicity and confusion between victims and oppressors.

"It was my first time in a peepshow so when the girl smiled at me I said "Only looking", and she replied "That's how I got started here too"."

Removing the hierarchical value system of perception, Marlene Dumas presents unsettling truths as paintings because there is no other means to communicate their primal essence. Working from her own photos and pictures found in magazine and film archives, her canvases act as sociological studies. Subjects, already at one remove, are further physically and dispassionately distanced by her instinctive and disquieting painting style.

Often described as an 'intellectual expressionist', Marlene Dumas blurs the boundaries between painting and drawing. Bold lines and shapes mix seamlessly with ephemeral washes and thick gestural brushwork. By simplifying and distorting her subjects, Marlene Dumas creates intimacy through alienation. Her subjects' assertive stares suggest that her paintings aren't actually about them, but the viewer's own reaction to their perverse circumstance. With deceptive casualness, Marlene Dumas exposes the monstrous capacity belied by 'civilised' human nature.

Beneath Marlene Dumas's hard-hitting social dialogue is a deep-rooted ideological equality. As one of the most profoundly feminist contemporary artists, Marlene Dumas uses painting as a means to personally navigate history. Her holistic approach to creation and subject undermines the discomfort and restriction of traditional rationale. Embracing the totality of human experience, Marlene Dumas finds an eternal beauty not in immediate pleasure, but in the timeless gap between the cherished and unspeakable.

Text written by Patricia Ellis

TransSiberianBestOf

Μεγάλη επιθυμία να ταξιδέψω στη Ρωσία. Όσο βορειότερα τόσο καλύτερα, να αδράξεις μια άλλη διαύγεια για τα πράγματα, κάτι ολότελα ξένο, κάτι ολότελα σε απόσταση, κρύο αλλά με ευρωπαϊκή καρδιά. Εκεί που τα ποτάμια είναι λίμνες, και οι λίμνες θάλασσες, τα χωράφια πεδιάδες, και οι άνθρωποι μικρές ψηφίδες και όχι ακόμη trademark.

Weekend photo lounging

Gentle gentle Thrace.

Ξάνθη παλιά πόλη

Ξάνθη Καρναβάλι

Δέλτα του Έβρου

οι φίλοι μας τα ζώα

Το ποτάμι στο ύψος του Σουφλίου

Αδριανούπολη

Ξάνθη πυροτεχήματα

Souvenir από Trakya

Ωραίο επίθετο :)

Η Παναγία Κοσμοσώτειρα των Φερρών και ο ιδρυτής της Ισαάκιος Κομνηνός

Διδυμότειχο

Σουφλί

Σουφλί μουσείο Μεταξιού

Δύο ιδιαίτερες γυναίκες.

Διαβάζω το "Η ζωή είναι αγρίως απίθανη" της Μαργαρίτας Καραπάνου. Τα εφηβικά της ημερολόγια βγήκαν σε βιβλίο, υποθέτω με τη συγκατάθεση της. Λόγος διεισδυτικός ήδη από τα 13 της. Η Μαργαρίτα Καραπάνου πέθανε, αφού μας άφησε δύο τουλάχιστον βιβλία τα οποία δύσκολα καταχωρούνται σε κάποια κατηγορία τον "Υπνοβάτη" και το " Rien ne va plus" με φανατικούς οπαδούς. Κυκλοφορεί στο ίντερνετ όλη η συνέντευξη της που έδωσε στην Εύη Κυριακοπούλου στην εκπομπή "Η ζωή είναι αλλού" λίγους μήνες πριν πεθάνει. Τα καταπράσινα γατίσια αλλά και λίγο από κρύο καθρέφτη μάτια της, η σπασμένη από το τσιγάρο φωνή της, και όλη η προσωπική ιστορία που κουβαλά και τη μοιράζεται χωρίς κανένα κράτημα, όπως και η σπαραξικάρδια αισιοδοξία αυτού του μυαλού που χτυπήθηκε για δεκαετίες από τη χρόνια ψυχική νόσο με διάλειμμα τις ιδιοφυείς δημιουργικές της αναλαμπές, τοποθετούν τη συνέντευξη αυτή στο προσωπικό μου καλτ. Βαθειά συγκινητική και γεμάτη εμπειρίες από τη ζωή της, σχεδόν μυθική παρουσία βγαλμένη από την πιο βαθειά, μυστική αλλά και επώδυνη δυστυχώς επίγνωση.

Όπως συγκινητική ήταν και η επιστροφή της Αρλέτας Παρασκευή βράδυ παρέα του Φοίβου Δεληβοριά στις πρεμιέρες του. Ευχαρίστησε επί σκηνής το νευροχειρουργό που της έσωσε τη ζωή μετά το εγκεφαλικό που έπαθε πριν ένα χρόνο ακριβώς, αστειεύτηκε με το κοινό το οποίο δεν μπορούσε να είναι θερμότερο μαζί της, νεολαία αμέτρητη, αυτοσαρκάστηκε, καταχειροκροτήθηκε, τραγούδησε και άφησε μια γλυκειά αίσθηση χαράς και συνέχειας με το παρελθόν της, αυτό που εκφράζει με τον σεμνό παιχνιδιάρικο τρόπο της εδώ και δεκαετίες. Φαντάζομαι μετά το feedback που έλαβε εχτές από τόση νεολαία, θα χει βγάλει φτερά μέσα της. Σιδερένια!