Κουλτούρα να φύγουμε

-Μ' άρεσε πολύ ο Σούμαν και το Μέγαρο εν γένει , προτείνω να πηγαίνουμε παρέα , εσύ με πάσο μπαίνεις με έξι ευρώ.
-Ναι πράγματι το Μέγαρο είναι ούτως ειπείν μουσικά νευραλγικό σημείο της σύγχρονης αστικής ζωής. Όπου η μούσα συναντιέται με την ποίηση για να κυοφορήσει την άδολη συγχορδία ενός μουσακά χωρίς να υποβιβασθεί σε φέρπουσα κακοήθη αβαρεία.
-Πάλι έξω απ'τη φιλοσοφική έκανες πιάτσα ?
-Θεέ μου ως πότε θα συχρωτίζομαι με πρόσωπα που αδυνατούν να διακρίνουν το τζατζίκι με τον Πεντζίκη και το ασανσέρ από την Ελένη Αρβελέρ?

Sans titre

Ήθελα να μιλήσω για ταινίες και θεάματα ωραία και πράγματα ευγενικά , αλλά έχω νεύρα σήμερα και θα μιλήσω γιαυτά μήπως και ξελαμπικάρω.
Ο άντρας της διαχειρίστριας μου κλεισε την πόρτα κατάμουτρα βρίζοντας με , χωρίς πρακτικά να με ξέρει , επειδή πήγα στις δυόμιση να παραπονεθώ για τα καλοριφέρ που καίνε όλη μέρα. Πολυκατοικία γερόντων με ιδιορρυθμίες βλέπεις , και εγώ το μοναχικό παγώνι στη μέση ακριβώς αυτού του μπετονένιου όγκου , με άλλες ανάγκες από κάθε πλευρά και όροφο για θέρμανση και συνεχείς διενέξεις. Αι σιχτίρ μαλάκα που μας βρίζεις κιόλας , γύφτε.
Επίσης έχω νεύρα γιατί μια βόλτα πρωινή να κάνεις στο κέντρο της Αθήνας μετά από κάποια δουλειά , κατά Ομόνοια μεριά λέμε τώρα , όχι Αναγνωστοπούλου, εκνευρίζεσαι , κουράζεσαι , και χωρίς ιδιαίτερο λόγο . Πολύ απλά δεν είναι user friendly , μπορεί οι άνθρωποι να είναι και να έχουν friendly επιθυμίες και διαθέσεις, αλλά με το που βγαίνουν για τις δουλειές τους εκεί τριγύρω το ξεχνάνε , και το ξεχνάς και συ , μέχρι που αρχίζεις και ονειρεύεσαι να είσαι στη δουλειά σου τέτοια ώρα για να ησυχάσεις από την πρεμούρα να επιδιώκεις τέτοιες πρωινές βόλτες.
Αλλος λόγος που έχω νεύρα είναι ότι είμαι άνεργος , άνεργος επιστήμονας , και αυτό καθ αυτό δεν με εκνευρίζει καθόλου , το ότι είμαι επιστήμονας ή το ότι είμαι άνεργος , με εκνευρίζει το γεγονός ότι ξέρω ότι σύντομα που θα ξεκινήσω δουλειά θα είμαι λίγο περισσότερο εκνευρισμένος , και θα αναπολώ την περίοδο της ανεργίας μου.Οικογένεια και λοιπά δεν έχω. Αυτή την περίοδο θα ήθελα να την περάσω λίγο πιο εποικοδομητικά, λίγο ένα μεγάλο ταξίδι , μ ένα καρδιακό φίλο , ή με τη σχέση , με περισσότερες γνωριμίες , ουσιαστικές όμως , όχι του κώλου, δεν είμαι εικοσάρης.Να γράψω, να φωτογραφήσω , να κάνω ένα ημερολόγιο δημιουργικό βρε παιδί μου . Ούτε και γω ξέρω τι ήθελα. Δεν παραπονιέμαι , απλώς έχω επίγνωση , της ασυμβατότητας των φαντασιώσεων μου με την πραγματικότητα αυτού που είμαι , και αυτού που έγινα και με κάνανε. Δε βαριέσαι ....κάποτε μπορεί να συμβιβαστούν.
Από το βήμα αυτό λέω στους ενοίκους της πολυκατοικίας μου πλην ελαχίστων εξαιρέσεων να πάνε να γαμηθούνε , οι προαστιακές τους ημέρες εδώ τριγύρω που παρτσακλεύονται να είναι ανέφελες, βαρετές και παραπονιάρικες, μιας και δε ζεσταίνονται οι κώλοι τους βρε παιδί μου , δε ζεσταίνονται...απρίλης μπαίνει και αυτοί δε ζεσταίνονται με τίποτα , μήπως αυτό ξεκινά από την καρδιά τους?

Τον τρελλάνανε τον άνθρωπο

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς στην αναδρομική γι’αυτόν στην Εθνική Γλυπτοθήκη, εμφανίζεται μόνο σε μια φωτογραφία, γέρος, όψη εντυπωσιακή, στοχαστική φυσιογνωμία, με κάτασπρη πυκνή γενιάδα, ολοστρόγγυλα γυαλιά και φθαρμένο σακάκι, σκύβοντας ευλαβικά προς τα μπρος. Θυμίζει βουκολικό Φρόϊντ, λείπει παντελώς η αστική αίσθηση, υπερτερεί ο ερημίτης σοφός και ασκητής. Στις αρχές του αιώνα βοσκούσε πρόβατα στην Τήνο , και όλο το χωριό ο Πύργος τον είχανε ξεγραμμένο , νεκροζώντανο. Ο τρελλός. Πρόλαβε βέβαια δεκαετίες πριν να φιλοτεχνήσει την Κοιμωμένη του , το Σάτυρο , αξεπέραστα , εμβληματικά αγάλματα, σταθμοί στην ιστορία της ελληνικής τέχνης, Και μένει τώρα αρχές 1900 μετά από χρόνια έγκλειστος στο φρενοκομείο της Κέρκυρας με τη μάνα του στον Πύργο , αυτή του καταστρέφει ότι φτιάχνει με τα χέρια του , θεωρεί ότι η γλυπτική τον οδηγεί στην τρέλλα , στη διάλυση. Μάνα κέρβερος , «είμαι ο Οιδίποδας» γράφει στην ανιψιά του , «και εσύ η Αντιγόνη που με έφερες στην Αθήνα.» Ευτυχώς για την τέχνη η μάνα κάποτε πεθαίνει. Βιάζεται από τότε μέχρι το θάνατο του , ερχόμενος και στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια της ζωής του , να φτιάξει έργα. Τα αφήνει στο γύψο , ίσως βγαίνουν φτηνότερα δεν γνωρίζω. Η σιγή του , σαν τη σιγή του Rimbaud στα 17 , προφανώς τον κατατρέχει, δεκαετίες ολόκληρες εκτός δημιουργίας , παραιτημένος , ανενεργός. Βιάζεται και αφήνει έργα πρωτόφαντα , ανεξιχνίαστα , εξπρεσιονιστικά που ίσως δεν αρέσουν σε όλους , μακριά από το κλασσικιστικό ιδεώδες μιας Κοιμωμένης. Πολλές φιγούρες σφιχταγκαλιάζονται , η μία ακουμπά και εισδύει μέσα στην άλλη σ’έναν παθολογικό ερωτηματικό εναγκαλισμό, τα πολλαπλά πρόσωπα της σχιζοφρένειας ίσως , μια φωνή εντός μιας άλλης ?
Προσπαθώ να βρω τα πρόσωπα της νόσου , που τον κατοικούν, στον άνθρωπο της φωτογραφίας. Βλέπω μάλλον έναν αγιορείτη ταπεινό , ολίγον εξαντλημένο αλλά και λίγο διαολεμένο. Θα υπήρξε και από αυτό δεν μπορεί , στη σχιζοφρένεια το θρησκευτικό παραλήρημα είναι πολύ συχνό. Τραγωδία ….
Μη χάσετε την έκθεση Χαλεπά στη Γλυπτοθήκη. Εξαιρετική μόνιμη συλλογή , πάρκο έξω με υπαίθρια γλυπτά και κατασκευές.
Σ’αρέσει δε σ’αρέσει , γιατί σε πολλούς η τελευταία περίοδος του καλλιτέχνη δε θα πει πολλά , λίγο επίπεδα , λίγο αποδιοργανωμένα τα έργα , αυτός ο άνθρωπος βγάζει κάτι από αγιοσύνη στη φωτογραφία . Μόνο που για να του παρασημοφορηθεί αυτή στο πέτο , και να ενωθεί μέσα στο βλέμμα του , κολύμπησε βαθεία στο διαβολικό της ύπαρξης , της οικογένειας και της κοινωνίας που τον έβγαλε , και ανασύρθηκε αγιωμένος παρέα με μια νεκρή Κοιμωμένη.

Κάτι να μοιράσουμε

Κάτι να

μοιραστώ

μαζί σας

χωρίς όμως

τις λέξεις !

Να πούμε και ένα ποίημα μια φορά

Αύριο είναι η παγκόσμια μέρα ποίησης. Θα μου πεις και τί έγινε , η ποίηση όμως πνεύμα αντιλογίας είναι κάτι που είναι μέσα στην ανθρώπινη καρδιά , κατά περιόδους όλοι μας ακουμπήσαμε και ακουμπάμε σε ποιήματα , ακόμα και οι αναλφάβητοι ακουμπάνε στη μελοποιημένη ποίηση τα βάσανα και τους πόθους τους. Αν ζούσαμε στο Παρίσι ,υποθέτω θα ξεχυνόντουσαν λέξεις ποιητικές από κτίρια , καμπαναριά , μουσεία , μετρό και μέγαρα , αν ζούσαμε στη Γερμανία το ίδιο , θα φερνε ο Ρήνος λέξεις στην Κολωνία , Ντισελντορφ και ούτω καθ εξής. Αυτοί τα γιορτάζουν κάτι τέτοια , έχουνε φαντασία στους εορτασμούς.Πέρυσι πάντως σε στάσεις στην Αθήνα και στο μετρό αν θυμάμαι καλά διαβάσαμε ποιήματα και ήταν πολύ όμορφο αυτό , εύχομαι να ξαναγίνει. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος στη φύση του μέσα είναι πιο κοντά στην ποίηση απ'ότι στη λογοτεχνία , την αγγίζει πιο εύκολα , απλά ζούμε στις μέρες μας την παρακμή της αισθαντικότητας ,την έλλειψη ποιοτικού χρόνου που αναγκαστικά έχει παρασύρει μια ενασχόληση τόσο βαθειά προσωπική και παρηγορητική , την ανάγνωση ενός ποιήματος σε επίπονη , βαριά και καλά κουλτούρα

Προσωπικά την ποίηση την νιώθω πολύ κοντά στο δέρμα μου , και αν και δε διαβάζω τόσο πολύ ποίηση , νοιώθω μεγάλο σεβασμό για τους ποιητές , των λέξεων , των ήχων , των εικόνων και της ζωής στο τέλος τέλος. Ένα ωραίο ποίημα είναι πάνω απ'όλα ελπίδα .

To προσωπικό μου tribute είναι μερικοί στίχοι που με έχουν συγκινήσει κατά καιρούς:

ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΑΛΙΟ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

Λες πως ζηλεύω τρελά?

Πως αυτό δεν είναι τίποτα ,

πως κάποιο μόνο επιπόλαιο χάδι?

Φίλημα που σβήνει

ακόμα πριν ν αστράψει?

Πρέπει λοπόν να σου πω κάτι που δεν ξέρεις:

Ένα και μόνο σάλιο στα μαλλιά της Αφροδίτης

μεταμορφώνει αυτό το άγαλμα της θεάς

σε απλό κομμάτι βάθρου

που στηρίζει αυτό το σάλιο.

Milan Kundera, Μονόλογοι, 1969

ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ

Κάποτε στέκεσαι στη μέση του δρόμου, βράδυ -δε συμβαίνει τίποτα, όμως η μακρινή φωνή ενός παιδιού, η μυρουδιά των γιασεμιών από έναν κήπο, η ησυχία των άστρων που τη διέκοψε το σφύριγμα του τρένου, σου δίνουν μια αίσθηση σαν άξαφνα εδώ, αυτήν τη στιγμή, να έζησες όλα όσα προόριζε ο Θεός για σένα

και τ άλλα αργότερα δε θα΄χουν πια καμμία σημασία.

Τάσος Λειβαδίτης, Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου

Άνθρωποι λυπημένοι

δεν ξέρουν από που έρχεται η λύπη τους.

Άνθρωποι ευτυχισμένοι

δεν ξέρουν από που έρχεται η ευτυχία τους.

Άνθρωποι που ψάχνουν δεξιά ή αριστερά

δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν το δεξί απ'το αριστερό.

Άνθρωποι που λένε πάντα "Εγώ και δικό μου"

δεν ξέρουν τι είναι "Εγώ" και τι θα πη "δικό μου"

Τζελαλεντίν Ρουμί , Ο Αγαπημένος ( το βιβλίο αυτό έχει γίνει πολύ δημοφιλές τα τελευταία χρόνια, γράφτηκαν κάπου στα 1250 στην Περσία)

Ένα κύμα θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά .

Tribute to Hometown

Ωραία που είναι η πόλη , με τους κάθετους δρόμους και τις όμορφες πλατείες της ,

ακόμα ωραιότερη θα ταν αν οι άνθρωποι της , και αυτοί , κάθετα ισορροπούσαν.