Tuesday, May 29, 2007

Finally Insomnia


H ώρα κοντεύει πέντε τα ξημερώματα. Έχω διαβάσει ώρες, ένα δυνατό βιβλίο, το Άουστερλιτς ενός Γερμανού συγγραφέα του W.G.Sebald που πήρα μετά από μια καλή κριτική του Librofilo, έχω στριφογυρίσει δεκάδες φορές στο κρεβάτι και από τα μεσάνυχτα έχει αρχίσει και ένας πονοκέφαλος ήπιος ευτυχώς. Παθαίνω συχνά αυπνίες, και δε με στενοχωρούν πλέον, γιατί ξέρω ότι την επομένη θα αντέξω όπως και να χει, από τη στιγμή που δεν τρέχω και δε δουλεύω οικοδόμος, ε θα ρθει το μεσημέρι θα τελειώσει η δουλειά , θα βρω μια δυό ώρες να κοιμηθώ. Παλιότερα μερικές αυπνίες ήτανε τρομακτικές, έβλεπα αστράκια σχεδόν , από άγχος , από αγωνία , από πολύ καθαρή και έντονη σκέψη , σαν συμπαντική συναισθησία ένα πράγμα, να χω πάνω μου ένα παλμό συνολικό, μια διαύγεια ομαδική. Αυτό το συναίσθημα μου δημιουργεί αγωνία όταν συμβαίνει και ευτυχώς συμβαίνει σπάνια. Τώρα απλώς περιμένω να περάσει η ώρα μήπως και κοιμηθώ δυό ώρες έστω πριν πάω στη δουλειά. Πάντως όσο καιρό δε δούλευα δεν είχα αυπνίες, είναι μια επίκτητη κατασκευή του πολιτισμού του ωραρίου, εκτός και αν υπάρχει κλινική κατάσταση από κάτω βέβαια. Σκέφτεσαι ότι πρέπει να ξυπνήσεις πρωί για να είσαι φρέσκος στη δουλει , η ώρα περνάει στο μεταξύ, αν έχεις κοιμηθεί και το μεσημέρι είναι δύσκολο να κοιμηθείς νωρίς , το σώμα αδυνατεί ν ακούσει τήν πραγματική επιθυμία του μυαλού, γιατί το έχεις μπουκώσει εσύ με άγχη και σκέψεις και τριβελίζουν αυτά , και έτσι θα ξεκινήσεις ένα πτώμα σε λίγες ώρες για τη δουλειά. Αλλά επειδή συχνά τα τελευταία χρόνια εφημέρευα νύχτα, έχω συνηθίσει να είμαι με αποδιοργανωμένο ύπνο και να περιμένω να ρθει η φυσική ανάνηψη που η εξάντληση επιβάλλει στο σώμα. Αλλά απόψε είναι η πρώτη μεγάλη αυπνία εδώ και πολλούς μήνες , και κρατάει βλέπω. Ίσως δεν κοιμηθώ και καθόλου ποιος ξέρει. Αφού κοιμήθηκα δυό ώρες το μεσημέρι ας πρόσεχα.

Οι ώρες της αυπνίας είναι και στιγμές γέφυρας του παρελθόντος με το παρόν , πράγματα που δεν σε απασχολούν φαινομενικά , έρχονται με δύναμη και εγκαθίστανται εικόνες δυνατές , συνήθως σκέφτομαι την πόλη μου, τη ζωή στην επαρχία , την αδερφή μου και τις ξαδέρφες μου, επαναλαμβάνονται μέσα στο κεφάλι μου οι τετραγωνισμένοι δρόμοι της Αλεξανδρούπολης , οι λόφοι και τα ήρεμα τοπία της Θράκης, το μεγάλο πατρικό σπίτι που μένει μόνο η μάνα μου τώρα εκεί, αναψηλαφώ την αίσθηση της ζωής μέσα σε μια μικρή ανθρώπινη κοινότητα, και την αντιπαραβάλλω με τη δυναμική του χάους της πόλης στην οποία ζούμε . Αλλά σκέφτομαι και αυτά που μου χουν συμβεί αυτά τα χρόνια στην Αθήνα , τα γεγονότα τα προσωπικά και τα επαγγελματικά που έχουν πληθύνει αρκετά πια. Και μένω στη μέση, με το μάτι γαρίδα και στίλβον, έκθετος σε δυο κόσμους , προσπαθώντας να οσμιστώ προς το που κατευθύνονται οι άνεμοι και πόσο δυνατοί είναι και που θα με πετάξουν στο μέλλον.
... Αλλά το θέμα τελικά δεν είναι που θα βρεθείς με τους ανέμους, είναι ότι αποθηκεύουμε μνήμες οι άνθρωποι και ποτέ και πουθενά δεν ξεκινάμε από την αρχή, ότι και να ενδυθούμε περιέχει ξέφτια από προηγούμενα κομμάτια ζωής, και αυτό που κάνουμε τελικά είναι να υφαίνουμε ο καθένας το προσωπικό του patchwork με παλιά και νέα υλικά, όπως του επιβάλλει η μόδα της ψυχής του . Και μια αυπνία έρχεται κατά καιρούς για να λαδώσει τη ραπτομηχανή των αναμνήσεων.



10 comments:

ladybug said...

Πολύ ωραίες σκέψεις αν και άϋπνος!
Συμφωνώ, δεν ξεκινάμε ποτέ από την αρχή. Το παρελθόν το κουβαλάμε μέσα μας. Έστω και ξεφτισμένο.
Καλή σου μέρα :)

tifoeus said...

πολύ ωραίο κείμενο, κρατώ την τελευταία φράση.

fuzzy burlesque said...

σε θελουμε αυπνο.

stefan said...

εκπληκτικο κειμενο, ειμαστε οντως το σμιλεμα του παρελθοντος συνειδητα η μη, καταβολες αρχεγονες αλλα και φαινομενα επιγενετικης

Rainman said...

όμορφο κείμενο και όμορφη φωτό...

celsius33 said...

τελικά όλοι πιστεύουμε στην παρουσία και επίδραση του παρελθόντος στο παρόν μας , χαιρετισμούς ladybug , tifoeus , stefan , fuZZy , rainman !

Alex A. said...

Είναι 6.15 και είμαι ξύπνιος χωρίς λόγο, ημέρα Σάββατο και υποτίθεται χωρίς άγχος... Ο ύπνος είναι ένα από τα τελευταία πεδία που παραμένουν σε μεγάλο ποσοστό εκτός νοητικού ελέγχου - για λίγες ώρες κάθε μέρα ο νους αδρανοποιείται και το υποσυνείδητο με το σώμα παίρνουν τα ηνία. Κούραση, φόβοι, επιθυμίες, όλα αυτά που θέλουμε να αγνοούμε έρχονται και μας χτυπούν την πόρτα. Νομίζω ότι όσο δεν τα ενσωματώνουμε στην εξίσωση της ζωής, τόσο αυτά θα μας "ξυπνούν", μήπως και τα αντιμετωπίσουμε.

Πολύ καλό κείμενο Celsius, από τα καλύτερά σου!

Desposini Savio said...

Πραγματικά εξαιρετική γραφή, συμφωνώ με τον Αλεξ. Εύγε Κέλσιε.
είναι ιδιαίτερο το πως ταλανίζεται το μυαλό και το σώμα κατά τη φάση αυτή. αισθάνομαι πως σε κάθε περίπτωση αυτό που προκαλεί την αυπνία είναι απλά ένα άγχος, είτε "καλό" άγχος, είτε κακό.
Καλό άγχος για παράδειγμα είναι να αδημονείς να δεις ένα αγαπημένο πρόσωπο, να αδημονείς για μια πρεμιέρα, ένα ταξίδι. Κακό να φοβάσαι για κάτι, να νιώθεις πίεση συναισθηματικά, επαγγελματικά.
Σε κάθε περίπτωση το μάτι γίνεται γαρίδα. Σου μιλάω εγώ που εδώ και πολλούς μήνες υπάρχω με λιγότερο από 6 ώρες ύπνο καθημερινά.
Πρέπει να μάθουμε τρόπους αυτοσυγκέντρωσης, ηρεμίας...λες να είναι δραστική η all time classic μέθοδος "κάθε βράδυ γαλατάκι;"
καλημέρα!

celsius33 said...

desposini, το κάθε βράδυ γαλατάκι είναι η πάγια τακτική του alex απότι ξέρω , αλλά το μάτι γαρίδα και σ αυτόν άπ ότι γράφει :)

gitsaki said...

Πολύ όμορφο κείμενο.Ανήκω κι εγώ στο club εκείνων που δύσκολα τους παίρνει ο ύπνος ενώ το ρολόι τρέχει προς τα ξημερώματα.Έχω συμφιλιωθεί με αυτό.Και ήταν φορές που πήρα σωστές,όπως αποδείχθηκαν αργότερα,αποφάσεις.Οπότε,ευλογημένες ας είναι κάποιες αϋπνίας!